Rafa Nadal: Η μυθική διαδρομή του παιδιού από τη Μαγιόρκα που κατέκτησε 22 Grand Slam σε ένα λεύκωμα με σπάνιες φωτογραφίες

Το κεντρικό γήπεδο του Roland-Garros, δίπλα στην καρέκλα του διαιτητή, φιλοξενεί από το 2025 μια πλάκα με το αποτύπωμα του παπουτσιού του Ραφαέλ Ναδάλ και τον αριθμό 14, όσες φορές το κατέκτησε. Η ιστορία όμως ξεκινά πολύ μακριά από το Παρίσι, στο Μανακόρ της Μαγιόρκα. Εκεί ο θείος του, Τόνι, του έβαλε τη ρακέτα στο χέρι στα 3 του χρόνια και τον έπεισε, αν και δεξιόχειρας, να παίζει με το αριστερό.

Η οικογένεια περίμενε ποδοσφαιριστή, αφού ο άλλος θείος, ο Μιγκέλ Ανχελ, έπαιζε στην Μπαρτσελόνα και στην εθνική Ισπανίας. «Διάλεξα το τένις αντί για το ποδόσφαιρο στα 12 μου, γιατί εκεί ήμουν καλύτερος», αναφέρει στον Βρετανό δημοσιογράφο Τζον Γουέρθχαϊμ στο νέο άλμπουμ της Assouline «Rafa Nadal». Τον κέρδισε η αυτονομία του αθλήματος: «Μου αρέσει να είμαι με φίλους και την οικογένειά μου, αλλά δεν με πειράζει να αγωνίζομαι μόνος».

Οταν στα 13 του κατέκτησε το Les Petits As στη Γαλλία, δήλωσε: «Συνεχίζω την προπόνηση. Το ότι το κέρδισα δεν σημαίνει ότι θα γίνω πολύ καλός». Αρνήθηκε ευγενικά τις μεγάλες ακαδημίες της Βαρκελώνης, της Μαδρίτης και της Φλόριντα: «Στη Μαγιόρκα είχα δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπούσα». Στα 15 κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ATP και στα 18, στην πρώτη του συμμετοχή, κατέκτησε το Roland-Garros του 2005. Ακολούθησαν 22 τίτλοι Grand Slam, 14 στο Παρίσι με ρεκόρ 112-4, και δύο ολυμπιακά χρυσά (ένα στο μονό και ένα στο διπλό).

Ο δικός του κινητήρας όμως δεν ήταν η αυτοπεποίθηση. Ηταν η αμφιβολία. «Η ήττα δεν είναι ο εχθρός μου. Ο φόβος της ήττας είναι ο εχθρός μου», έλεγε. Και εξηγούσε: «Αν δεν έχουμε αμφιβολίες, σημαίνει ότι έχουμε αλαζονεία. Επομένως, για μένα, οι διαρκείς αμφιβολίες είναι κάτι καλό». Κάθε αντίπαλος ήταν για εκείνον ικανός να τον νικήσει, γι’ αυτό «παίζω κάθε πόντο σαν να εξαρτάται από αυτό η ζωή μου». Το σώμα του πλήρωσε ακριβό τίμημα. Το σύνδρομο Müller-Weiss στο πόδι τού στέρησε 18 τουρνουά Grand Slam. «Πρέπει να είσαι αρκετά ταπεινός για να αποδεχτείς ότι θα παλέψεις και θα υποφέρεις», σχολίασε. Μετά τα 30 του κατέκτησε άλλους οκτώ μεγάλους τίτλους. Το 2022, στα 36, κατέκτησε το Αυστραλιανό Οπεν και το Roland-Garros. Πίσω από όλα αυτά ήταν η ταπεινοφροσύνη που έμαθε στο νησί του: «Δεν ήμουν πιο σημαντικός από κανέναν. Ημουν απλώς ο Ράφα».

Ο Ναδάλ κατάλαβε νωρίς ότι χρειαζόταν έναν αντίπαλο που θα τον σπρώξει στα όριά του. Τον βρήκε στo πρόσωπο του Ρότζερ Φέντερερ. Στην πρώτη τους συνάντηση στο Μαϊάμι το 2004 ο 17χρονος Ισπανός νίκησε τον Νο1 του κόσμου με 6-3, 6-3. Ακολούθησαν ακόμη 39 μονομαχίες, αναμέσά τους και ο θρυλικός τελικός του Γουίμπλεντον το 2008 με νικητή τον Ράφα (6-4, 6-4, 6-7, 6-7, 9-7), που θεωρείται ο σπουδαιότερος αγώνας όλων των εποχών. 

«Με ωθεί να βελτιώνομαι διαρκώς. Νομίζω ότι κάθε αθλητής το χρειάζεται αυτό», έλεγε για τον Ελβετό. Και αργότερα: «Είχαμε τόσο έντονους αγώνες. Μεγαλώναμε μαζί. Υπήρχε σεβασμός ανάμεσά μας. Επίπεδο. Και οι δύο εκτιμούσαμε στη ζωή περισσότερα πράγματα από τη νίκη».

Ο Φέντερερ ανταπέδωσε: «Ποτέ ξανά δεν θα υπάρξει άλλος Ραφαέλ Ναδάλ».

Οι 60 αναμετρήσεις με τον Νόβακ Τζόκοβιτς είναι ρεκόρ στο ανδρικό τένις. Ο Ναδάλ δεν θεώρησε ποτέ τους δύο μεγάλους αντιπάλους του εμπόδιο: «Αν δεν είχα να αντιμετωπίσω τον Ρότζερ ή τον Νόβακ, ίσως έφτανα τους 28 τίτλους. Αλλά ίσως και όχι. Σπρώξαμε ο ένας τον άλλον στα όριά μας. Και αυτό έκανε όλη τη διαφορά». Η φιλοσοφία του συνοψίζεται σε μία φράση: «Δεν χρειάζεται να μισείς τον αντίπαλο για να προσπαθήσεις να τον νικήσεις με όλες σου τις δυνάμεις». Για τον Τζόκοβιτς, ο Ναδάλ στο Roland-Garros ήταν «ένας τοίχος».

Ο Ράφα αποσύρθηκε το 2024, στα 38 του. Στην αποχαιρετιστήρια τελετή, στο κεντρικό court του Roland-Garros, το θρυλικό Philippe-Chatrier, τον Μάιο του 2025, μπροστά σε Φέντερερ, Τζόκοβιτς και Αντι Μάρεϊ, ευχαρίστησε πρώτα τον άνθρωπο που τα ξεκίνησε όλα: «Τόνι, είσαι ο λόγος που βρίσκομαι εδώ».

Η Ακαδημία και το Ιδρυμα Ράφα Ναδάλ συνεχίζουν το έργο του στο Μανακόρ και σε όλο τον κόσμο. Για τον ίδιο, οι τίτλοι δεν είναι προτεραιότητα. «Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν καλό άνθρωπο από ένα μικρό χωριό της Μαγιόρκα. Ενα παιδί που ακολούθησε τα όνειρά του».

Boris Horvat/AFP/Getty Images, Courtesy of Rafael Nadal Archives, Julian Finney