Μαριλού Κατσαφάδου: Η απώλεια της μητέρας της, η περηφάνια του γιου της, το όνειρο να παίξει στην Επίδαυρο και ο... Χουντίνι

Για τη δύναμη της οικογένειας, τις αλήθειες που μένουν ανείπωτες, τις πληγές του παρελθόντος αλλά και τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή της μιλά η Μαριλού Κατσαφάδου, με αφορμή τη συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Η Επιστροφή του Χουντίνι», σε κείμενο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου.

Η ηθοποιός, που έχει αγαπηθεί από το τηλεοπτικό κοινό μέσα από τον ρόλο της Χρύσας στις «Σέρρες» και έχει ξεχωρίσει για τις μεταμορφώσεις της στο «Your Face Sounds Familiar», αποκαλύπτει τι την εντυπωσίασε στον νέο της θεατρικό ρόλο, εκείνον μιας γυναίκας που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, κρύβοντας πίσω από τη δυναμική της εικόνα ανασφάλειες και ανεκπλήρωτες επιθυμίες.

Κόρη δύο σημαντικών ηθοποιών, του Θοδωρή Κατσαφάδου και της αείμνηστης Χριστίνας Βαρζοπούλου, η Μαριλού μεγάλωσε μέσα στον κόσμο του θεάτρου, έχοντας από μικρή ηλικία εικόνες και αναμνήσεις από την Επίδαυρο και τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Σήμερα, με σχεδόν δύο δεκαετίες επαγγελματικής πορείας, εξακολουθεί να συγκινείται από τη μαγεία της σκηνής και να ονειρεύεται τη στιγμή που θα παίξει και η ίδια στην Επίδαυρο.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στον πατέρα της, που εξακολουθεί να βρίσκεται στο πλευρό της σε κάθε επαγγελματικό βήμα, αλλά και στον γιο της, για τον οποίο δηλώνει συγκινημένη από την περηφάνια και την υπομονή που δείχνει όταν εκείνη απουσιάζει πολλές ώρες από το σπίτι λόγω δουλειάς.

Μετρώντας πλέον περίπου δύο δεκαετίες στον χώρο της υποκριτικής, η Μαριλού Κατσαφάδου εξομολογείται ότι εξακολουθεί να ονειρεύεται μια εμφάνιση στην Επίδαυρο, ενώ αποκαλύπτει πως η νίκη της στο «Your Face Sounds Familiar», όπου μεταμορφώθηκε σε Johnny Cash, της επέτρεψε να ανακαλύψει νέες πλευρές του εαυτού της.

Και καθώς η «Επιστροφή του Χουντίνι» φωτίζει τις περίπλοκες οικογενειακές σχέσεις και όσα οι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν, η ίδια στέλνει ένα απλό αλλά ουσιαστικό μήνυμα: να βρίσκουμε το θάρρος να μιλάμε στους αγαπημένους μας, να συγχωρούμε και να τους λέμε πόσο τους αγαπάμε.

Ερ: Η «Επιστροφή του Χουντίνι» ξεκινά με ένα οικογενειακό δείπνο και μια επιστροφή ύστερα από χρόνια. Τι σε γοήτευσε περισσότερο σε αυτό το έργο;
Η «Επιστροφή του Χουντίνι» ξεκινά όντως με την προετοιμασία ενός οικογενειακού δείπνου, που όλα δείχνουν ότι θα κυλήσουν ομαλά. Όμως, σε πολλά οικογενειακά τραπέζια, υπάρχει μία στιγμή όπου ξεκινούν διάφορες εντάσεις, αντιπαραθέσεις, κριτικές και οι λογομαχίες που παίρνουν άλλη τροπή και εδώ με τη γραφή του Γεράσιμου Ευαγγελάτου που αυτή είναι κυρίως που με γοήτευσε στο έργο του, γίνεται ένα μεγαλύτερο και βαθύτερο «σκάψιμο» στο παρελθόν και στις σχέσεις των ηρώων.

Ερ: Ο τίτλος παραπέμπει στην απόδραση. Από τι πιστεύεις ότι προσπαθούν να ξεφύγουν οι άνθρωποι στις προσωπικές τους σχέσεις; Από τις αλήθειες, τις ενοχές ή από όσα δεν τόλμησαν ποτέ να πουν;
Η απόδραση θέλει μεγάλη δύναμη και θάρρος για να την εκτελέσεις. Η απόφαση να ξεφύγεις από τα δεσμά μιας οικογένειας, ενός γάμου, μιας σχέσης είναι ο εγκλωβισμός που νιώθεις και η μη καθαρή εξήγηση των πραγμάτων. Άρα ναι, όσα δεν τόλμησαν ποτέ θα πω είναι η πιο βασική αιτία των συγκρούσεων. Όχι να ξεφύγεις από την αλήθεια, αλλά να είσαι εκεί να την επικοινωνήσεις και να την διαχειριστείς. Όταν υπάρχει σεβασμός και επικοινωνία, όταν υπάρχει αγάπη, δεν έχεις να πας πουθενά.

Ερ: Στο έργο, η επιστροφή στο πατρικό σπίτι φέρνει στην επιφάνεια μυστικά και παλιές πληγές. Πιστεύεις ότι μπορούμε να επιστρέψουμε πραγματικά σε έναν άνθρωπο χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το παρελθόν μας;
Η επιστροφή στο πατρικό σπίτι μπορεί να είναι είτε καταστροφική είτε μια ανοιχτή ζεστή αγκαλιά. Όταν αποφασίζει όμως να τα βροντήξει κάποιος και να φύγει, υπάρχουν και οι αντίστοιχες συνέπειες. Δεν αφήνεις κάτι και περιμένεις να βρεις το ίδιο. Το λογικό είναι να υπάρξει μια εξέλιξη, μια ωρίμανση, σίγουρα όμως υπάρχει η αλλαγή. Συνήθως υπάρχει ένας φόβος να σκαλίζει κανείς το παρελθόν, και τα βάζουμε όλα "κάτω από το χαλάκι " όμως αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος μας γιατί δεν θα πάρουμε ποτέ τις απαντήσεις που αποζητάμε και δε θα μπορέσουμε ποτέ να λυτρωθούμε.

Ερ: Έπειτα από τόσες διαφορετικές τηλεοπτικές και θεατρικές εμπειρίες, τι αναζητάς στον ρόλο που υποδύεσαι στην «Επιστροφή του Χουντίνι»; Υπάρχει κάτι σε αυτή την ηρωίδα που σε δυσκόλεψε ή σε εξέπληξε;
Η Ιωάννα (ο ρόλος μου) είναι μια γυναίκα που ΘΑ ήθελε να είναι. Υπάρχει πάντα ένα ΘΑ και μέσα της κάτι ανεκπλήρωτο, οπότε τις περισσότερες φορές χρειάζεται την επιβεβαίωση. Φαινομενικά δυναμική γυναίκα, μια γυναίκα που ξέρει να επιβιώνει, με πάρα πολλές εσωτερικές ρωγμές και ανασφάλειες. Μου αρέσει που ψάχνω τα μονοπάτια της και , το πώς προσπαθεί σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον να υπάρχει. Με εξέπληξε το φινάλε της.

Ερ: Από τη Χρύσα στις «Σέρρες» μέχρι τις μεταμορφώσεις σου στο YFSF, έχεις δείξει πόσο διαφορετικά πρόσωπα μπορεί να πάρει η υποκριτική. Ποια από αυτές τις εμπειρίες σε εξέλιξε περισσότερο και τι σου έμαθε για τη δουλειά σου;
Κάθε φορά, είτε είναι θεατρική παράσταση, είτε τηλεόραση, κάθε φορά έχω την ανάγκη να είμαι μία άλλη! Γι ' αυτό και αγάπησα τόσο πολύ το Your face sounds familiar, που μου έδωσε την ευκαιρία να έχω κάθε εβδομάδα μία άλλη προσωπικότητα. Όλες οι δουλειές μου εδώ και 20 χρόνια με εξελίσσουν και με πάνε ένα βήμα παραπέρα, με ωριμάζουν και σαν άνθρωπο και σαν ηθοποιό και τις αγαπάω όλες για διαφορετικούς λόγους την καθεμιά. Με το σόου ανακάλυψα και απέκτησα περισσότερα όπλα - εφόδια για την δουλειά μου που ελπίζω να μου χρησιμεύσουν για να ανοίξω κι άλλες όμορφες πόρτες για συνεργασίες. Ναι θέλω να δουλέψω με συναδέλφους που έχουν την ίδια τρέλα και διάθεση με εμένα που να ξεφεύγουν από τον εαυτό τους και να δοκιμάζονται.

Ερ: Η νίκη σου στο YFSF, με την εμφάνιση ως Johnny Cash στον τελικό, ήταν μια ξεχωριστή στιγμή. Μετά από αυτή την εμπειρία, αισθάνεσαι ότι ανακάλυψες μια νέα πλευρά του εαυτού σου ως performer;
O Johnny Cash που ήταν και επιλογή μου για τελικό, ήταν για μένα μία δοκιμασία που ήθελα να περάσω. Και τα κατάφερα και με το παραπάνω. Σαν άνθρωπος κρύβω έναν Cash μέσα μου ! Οι ηθοποιοί λίγο πολύ είμαστε σκοτεινοί διασκεδαστές αλλά αυτό δεν αφορά κανέναν γιατί ανεβαίνουμε στη σκηνή και χρέος μας είναι να κάνουμε τον κόσμο να περάσει μια ευχάριστη βραδιά. Ήταν μοναδική εμπειρία για μένα το σόου. Πολλές φορές αναπολώ τις στιγμές μου εκεί μέσα και νιώθω ότι ήταν ένα όνειρο πολύ όμορφο και ζωντανό.

Ερ: Μεγάλωσες σε μια θεατρική οικογένεια και έχεις σχεδόν είκοσι χρόνια επαγγελματικής πορείας. Τι εξακολουθεί να σε συγκινεί στο θέατρο και τι θα ήθελες να δοκιμάσεις στη συνέχεια;
Από το τέλος της δεκαετίας του 80' που με πρωτοπήρανε οι γονείς μου στην Επίδαυρο και στις παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου στο σπουδαίο κτήριο του Τσίλερ, που μέσα στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, είδα σαν θεατής τόσο ωραίες παραστάσεις, σπουδαίους ηθοποιούς, μυρωδιές και εικόνες που δεν ξέρω εάν θα είναι ίδιες τώρα πια, μέχρι και τώρα, αυτό που με συγκινεί πλέον είναι ότι έχω ξεκάθαρα στην μνήμη μου ανθρώπους που αγαπάνε την δουλειά τους και είχα την τύχη να δουλέψω με κάποιους από αυτούς. Θα ήθελα κάποια στιγμή, να παίξω κι εγώ στην Επίδαυρο. Με συγκινεί που πρόλαβε η μαμά μου να χαρεί την ανέλιξη μου στο έργο του Γιώργου Καπουτζίδη " Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του" και που πρόλαβε έστω να διαβάσει το σενάριο της σειράς " Σέρρες " γνωρίζοντας ότι θα έπαιζα την Χρύσα. Με συγκινεί η στήριξη και η παρουσία του πατέρα μου σε κάθε μου βήμα. Και τέλος με συγκινεί η περηφάνια του γιου μου και η υπομονή του που λείπω τόσες ώρες από το σπίτι.

Ερ: Και κλείνοντας, τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την «Επιστροφή του Χουντίνι»; Μια απάντηση ή, ίσως, ένα ερώτημα που θα τον ακολουθήσει και μετά την αυλαία;
Να πάει σπίτι του και να κοιμηθεί. Και με την 1η ευκαιρία να πει στους δικούς του ανθρώπους, αυτό που τον βασανίζει, να τους συγχωρέσει, και να τους πει πόσο τους αγαπάει.

Διαβάστε εδώ για την θεατρική παράσταση «η Επιστροφή του Χουντίνι» που κάνει πρεμιέρα τις 2 Νοεμβρίου στο θέατρο Διάνα.