Εσύ θα σε επέλεγες για γονιό σου;

Είμαστε όλοι κατάλληλοι για να γίνουμε γονείς; Έχουμε απολύτως καθαρή κρίση όταν τελικά το αποφασίζουμε; Ή μήπως η γονεϊκότητα είναι ένα ακόμα από τα πράγματα που η κοινωνία προσπαθεί να μας επιβάλει;

Ο Γιώργος Λάγιος, καθηγητής Ψυχοσεξουαλικής Θεραπείας και κλινικός σύμβουλος ψυχικής υγείας, καταπιάνεται σε αυτό το βιβλίο με το θέμα της τεκνοποίησης, εξετάζοντάς το υπό ένα διαφορετικό πρίσμα. Παραμερίζοντας τις κοινωνικές επιταγές και το ένστικτο, καλεί τους πιθανούς μελλοντικούς γονείς να εστιάσουν στα εφόδια που διαθέτουν οι ίδιοι. Στην ανατροφή που έλαβαν από τους δικούς τους γονείς και, εντέλει, στο τι μπορούν πραγματικά να προσφέρουν στα παιδιά.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο

Μήπως το να είμαστε γονείς είναι μια μορφή εξουσίας; Είναι το DNA μας τόσο εξαιρετικό όσο νομίζουμε, ώστε να πρέπει να το διαιωνίσουμε; Δεν προοριζόμαστε όλοι για να κάνουμε παιδιά, και αυτό δεν είναι κακό. Καθένας ταξιδεύει προς την αυτοπραγμάτωση από διαφορετικό μονοπάτι. Και τι σημαίνει καλός γονιός; Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι που γινόμαστε γονείς; Πώς μπορούμε να λαμβάνουμε αποφάσεις με επίγνωση; Η ασυνείδητη ή συνειδητή απόφαση να γίνει κάποιος γονιός θα κρίνει το μέλλον πολλών άλλων ανθρώπων.

Ένα βιβλίο που εξετάζει την τεκνοποίηση ως τη σημαντικότερη απόφαση που θα λάβουμε στη ζωή μας, για το παιδί μας, για εμάς και για όλη την κοινωνία.

Η λύση όλων των προβλημάτων του κόσμου βρίσκεται μέσα σε αυτό το βιβλίο.

Απευθύνομαι σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.

Είναι ανυπολόγιστης σημασίας να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι απλώς δεν πρέπει να γίνουν γονείς και να προστατέψουμε τον πολιτισμό μας. Το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά αποτελεί τη μεγαλύτερη ευθύνη που μπορεί να έχει ο άνθρωπος. Οι κοινωνίες έχουν ποτίσει με λάθος ιδέες το ανθρώπινο είδος. Πώς μπορεί να σταματήσει αυτή η τρέλα; Υπάρχει ελπίδα, γιατί ακόμα υπάρχουν άνθρωποι με ήθος και ευφυΐα. Σε λίγο, ωστόσο, θα εξαλειφθούν και οι τελευταίοι, αν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας και μένουμε απλοί παρατηρητές. Η ιστορία θα μας κρίνει... και το πιθανότερο είναι να μας χαρακτηρίσει ηθικούς αυτουργούς.

Ακολουθεί απόσπασμα του βιβλίου

Τα παιδιά είναι ευλογία; Υπάρχουν οικογένειες που έχουν πέντε παιδιά, ζουν σε όρια ακραίας φτώχειας και παρ’ όλα αυτά, όταν η γυναίκα είναι έγκυος στο έκτο παιδί και τη ρωτούν «Μα καλά, εδώ δεν έχετε να ζήσετε τα πέντε, πώς θα κάνετε και άλλο;», η απάντηση είναι: «Τα παιδιά είναι ευλογία, έχει ο Θεός». Φυσικά και μπορεί να δώσει αυτή την απάντηση. Εφόσον είναι δικαίωμά της να γεννήσει.

Δεν την ελέγχει κανείς αν έκανε εξετάσεις πριν γεννήσει, σε τι περιβάλλον θα μεγαλώσουν τα παιδιά ή αν αυτά ζουν μια υγιή καθημερινότητα μέχρι τώρα. Δικαίωμά της, γιατί η πολιτεία θα έρθει όταν θα έχει γίνει το κακό, πολύ αργότερα, για να διαπιστώσει ότι τα παιδιά δεν πήγαν καν σχολείο ή έχουν αμέτρητα συμπτώματα ψυχικών διαταραχών, αλλά δεν πειράζει, «έχει ο Θεός».

Το πρόβλημα εδώ τις περισσότερες φορές δεν είναι οι γονείς. Είναι οι γονείς των γονιών. Αυτό το έγκλημα διαιωνίζεται. Και πάντα θα υπάρχει η δικαιολογία ότι και οι γονείς έχουν οι ίδιοι τραυματιστεί ή έχουν ελλιπείς γνώσεις, όμως αυτή η δικαιολογία πλέον δεν περνάει. Τώρα ξέρουμε τι συμβαίνει, επομένως έχουμε και ευθύνη.

Μήπως οι γονείς κατέχουν μια μορφή εξουσίας που επηρεάζει ολόκληρο τον πλανήτη; Μήπως οι ανάξιοι γονείς είναι ηθικοί αυτουργοί για πολύ περισσότερα δεινά από όσα μπορούν να διανοηθούν;

Ποια όμως είναι η ευθύνη ενός ακατάλληλου γονέα; Καλή ερώτηση. Μήπως οι ευθύνες είναι ποινικές; Έφερε κάποιος στη ζωή ένα πλάσμα τη στιγμή που ο ίδιος είναι ανεύθυνος, ανίκανος, ασυνείδητος, απροετοίμαστος; Αυτό δεν συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας; Δεν υποβαθμίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια με αυτόν τον τρόπο; Δεν καταστρέφεται ο ανθρώπινος πολιτισμός;
Ένα άτομο το οποίο είναι επικίνδυνο, φέρνοντας ένα παιδί στον κόσμο γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο σε πολλαπλάσιο βαθμό, διότι κι αυτό το παιδί δυνητικά θα μεταφέρει πληγές στους γύρω του. Με γεωμετρική και εκθετική πρόοδο, οδηγούμαστε σε έναν άλλο βαθμό εξάπλωσης της επικινδυνότητας.

Γι’ αυτόν τον λόγο και επηρεαζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Μη νομίζετε ότι, επειδή εσείς μπορείτε να ζείτε στην Ελλάδα και να έχετε ίσως φροντιστικούς γονείς, δεν επηρεάζεστε από όλα αυτά. Δεν γλιτώνει κανείς. Σαν να είμαστε εκτεθειμένοι σε μια πυρηνική έκρηξη. Όσο πιο κοντά βρισκόμαστε τόσο πιο γρήγορα και βαριά τα συμπτώματα.

Φανταστείτε λοιπόν κάθε φορά που γεννιέται ένα παιδί από ανίκανους γονείς να γίνεται και μια πυρηνική έκρηξη από την οποία δεν γλιτώνει κανείς σε αυτόν τον πλανήτη. Έτσι, αφού δεν κάνουμε τίποτα για να προλάβουμε αυτή την έκρηξη, βιώνουμε τις συνέπειές της.

Υπάρχει πρόταση; Υπάρχουν τρία βήματα που, αν τηρηθούν όπως ακριβώς τα εξηγώ, θα λυθούν όλα τα προβλήματα του πλανήτη. «Σιγά, ρε μεγάλε», θα μου πείτε, «που βρήκες εσύ τη λύση». Αυτή τη λύση την παραθέτω δομημένα και δεν είναι ουτοπία. Αντιθέτως, είναι κάτι που μπορεί να γίνει, διότι αλλιώς προβλέπω ένα πολύ δυστοπικό μέλλον σε λιγότερο από είκοσι χρόνια. Όταν λέω «δυστοπικό», εννοώ ξεκάθαρα την πλήρη εξαφάνιση του ανθρώπου. Ούτως ή άλλως θα εξαφανιστεί όπως το 99,9% των οργανισμών που έχουν περάσει από αυτόν τον πλανήτη... Όπως το ακούσατε, από τα εκατομμύρια είδη ζωής που έχουν εμφανιστεί στη Γη, το 99,9% έχει εξαφανιστεί.

Πού καταλήγουμε; Ο άνθρωπος δεν θα διαφέρει σε τίποτα. Μάλιστα, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα εξαφανιστεί λόγω φυσικής καταστροφής. Θα το κάνει τελείως μόνος του· θα καταφέρει να αυτοκαταστραφεί πιο γρήγορα από τον μέσο όρο επιβίωσης των οργανισμών, ο οποίος είναι περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια. Ας μη χάνουμε χρόνο λοιπόν.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Λάγιος κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο ψυχολογίας –πιο συγκεκριμένα πάνω στη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία–, καθώς και διδακτορικό στην ψυχοσεξολογία. Είναι καθηγητής Ψυχοσεξουαλικής Θεραπείας και συγγραφέας των δύο best sellers Eσύ θα σε επέλεγες για γονιό σου; (2018) και Μέσα στο μυαλό σου (2021). Είναι επίσης κλινικός σύμβουλος ψυχικής υγείας, ομιλητής και δημιουργός των καινοτόμων διαδραστικών θεατρικών παραστάσεων ψυχολογίας. Έχει θεωρηθεί αρκετά αιρετικός για τις απόψεις του, όμως πάντα προσπαθεί να βρει νέους τρόπους να περάσει κοινωνικά μηνύματα.