Για την ιδιοκτήτρια του Urban Pottery, η τέχνη δεν μπαίνει σε καλούπια και η ομορφιά μπορεί να είναι ταυτόχρονα ουσιαστική και καθημερινή. Οπως τα μοναδικά χειροποίητα αντικείμενά της
«Εγώ δημιουργώ αντικείμενα. Ποια είναι η δική σας υπερδύναμη;». Αυτό είναι το ινσταγκραμικό μότο της Εύης Λουκά, που τα τελευταία χρόνια μετατρέπει τον πηλό και την πορσελάνη σε πανέμορφα αντικείμενα, είτε χρηστικής είτε καλλιτεχνικής αξίας, συνήθως χωρίς το πρώτο να αναιρεί το δεύτερο. Τα έργα που δημιουργεί με αγάπη, υπομονή και άπειρη φαντασία στο Urban Pottery, το στούντιό της, είναι χειροποίητα, βγαίνουν σε περιορισμένο αριθμό και γίνονται ανάρπαστα άμα τη εμφανίσει τους στο Instagram και το site της.
GALA: Πότε και πώς μπήκε η κεραμική στη ζωή σας; ΕΥΗ ΛΟΥΚΑ: Η κεραμική μπήκε στη ζωή μου σαν μια γλώσσα που δεν ήξερα ότι ήδη μιλούσα. Ξεκίνησε σχεδόν σαν παιχνίδι - μια δοκιμή, μια περιέργεια, μια στιγμή που λες «ας δω τι είναι αυτό». Αλλά από την πρώτη φορά που άγγιξα τον πηλό, ένιωσα αυτή την παράξενη οικειότητα: ότι μπορώ να σκέφτομαι με τα χέρια, ότι η ύλη καταλαβαίνει προτού προλάβω να εξηγήσω. Δεν υπήρξε κάποιο μεγάλο σχέδιο. Υπήρξε μόνο η αίσθηση ότι «εδώ ανήκω λίγο παραπάνω απ’ όσο περίμενα». Και έτσι το παιχνίδι έγινε συνήθεια, η συνήθεια έγινε καθημερινότητα και η καθημερινότητα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, έγινε ο τρόπος που ζω και δημιουργώ.
Η Εύη Λουκά δημιουργεί χρηστικά κεραμικά αντικείμενα, όπως πιάτα, μπολ, κούπες και πιατέλες, αλλά και κομμάτια που λειτουργούν περισσότερο ως παρουσία μέσα σε έναν χώρο
G.: Ποια είναι τα αγαπημένα σας υλικά; Ε.Λ.: Η πορσελάνη είναι το υλικό στο οποίο επιστρέφω πιο συχνά. Με ενδιαφέρει η καθαρότητά της, η λεπτότητα και ο τρόπος που κρατά τη φόρμα χωρίς να γίνεται επιδεικτική. Είναι απαιτητική και δεν συγχωρεί, κάτι που με κρατά σε εγρήγορση σε κάθε στάδιο. Τα χρώματα παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στη δουλειά μου. Τα χρησιμοποιώ όχι για να εντυπωσιάσω, αλλά για να δώσω χαρακτήρα και ρυθμό στην επιφάνεια. Θέλω το χρώμα να συνομιλεί με τη φόρμα, όχι να την καλύπτει. Οι μεταλλικές λεπτομέρειες, χρυσές ή ασημένιες, λειτουργούν ως μικρές παρεμβάσεις. Δεν είναι διακοσμητικές από συνήθεια, αλλά επιλογές που έρχονται να ισορροπήσουν το σύνολο και να προσθέσουν ένταση εκεί που χρειάζεται.
«Η τεχνη δεν χάνει την αξία της όταν αγγίζεται, αντιθέτως ζωντανεύει μέσα από τη σχέση της με τον άνθρωπο και τον χώρο»
G.: Από πού αντλείτε έμπνευση για κάθε καινούρια συλλογή σας; Ε.Λ.: Οι συλλογές προκύπτουν μέσα από τη δουλειά και τη διάρκεια, από το πότε κάτι αρχίζει να ζητά περισσότερο χώρο από αυτόν που του έδινα αρχικά. Πολύ συχνά, πριν καν φτάσω σε αποφάσεις, προηγείται το ταξίδι· η μετακίνηση, η αλλαγή περιβάλλοντος, η παρατήρηση άλλων ρυθμών και πολιτισμών λειτουργούν ως το πρώτο άνοιγμα της σκέψης. Η έμπνευση εμφανίζεται όταν παραμένω αρκετά μέσα στη διαδικασία ώστε να καταλάβω τι αξίζει να συνεχιστεί και τι όχι. Δεν έχει να κάνει με εικόνες ή αναφορές, αλλά με επιλογές: τι κρατάω, τι αφαιρώ, πού επιμένω. Κάθε συλλογή είναι αποτέλεσμα αυτής της συσσώρευσης αποφάσεων και εμπειριών, όχι μιας στιγμιαίας ιδέας.
G.: Ολα τα έργα σας έχουν και χρηστική αξία; Ή, για να το θέσω διαφορετικά, μπορεί ένα φλιτζάνι να είναι και έργο τέχνης; Ε.Λ.: Πιστεύω βαθιά ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να μένει σε βάθρο για να θεωρηθεί τέχνη, γι’ αυτό και δεν βλέπω τη χρηστικότητα ως κάτι που μειώνει ένα αντικείμενο. Μου αρέσει αυτή η λεπτή γραμμή, τα κομμάτια που μπορούν να ενταχθούν στην καθημερινότητα αλλά κουβαλούν κάτι περισσότερο, κάτι που αφήνει χώρο στον άνθρωπο να το κάνει δικό του και να το εντάξει στη δική του καθημερινότητα. Στη δουλειά μου συνυπάρχουν αντικείμενα που χρησιμοποιούνται και αντικείμενα που λειτουργούν περισσότερο ως παρουσία μέσα σε έναν χώρο, όμως όλα περνούν από την ίδια διαδικασία σκέψης και επιλογών. Με ενδιαφέρει η φόρμα, η επιφάνεια, η λεπτομέρεια, το πώς στέκεται κάτι όταν ολοκληρωθεί, ανεξάρτητα από το αν θα χρησιμοποιηθεί ή όχι. Για μένα η τέχνη δεν χάνει την αξία της όταν αγγίζεται, αντιθέτως ζωντανεύει μέσα από τη σχέση που δημιουργεί με τον άνθρωπο και τον χώρο του, και αυτός είναι ο λόγος που δεν αισθάνομαι την ανάγκη να διαχωρίσω αυστηρά το χρηστικό από το καλλιτεχνικό ◆