Σε ελεύθερη πτώση τα ταμεία των κινηματογράφων λόγω κρίσης και πειρατείας

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
bachelor

Mόλις 9 εκατομμύρια θεατές έκοψαν εισιτήριο από πέρυσι τον Αύγουστο, με απρόβλεπτα κριτήρια και ρυθμιστές τις γυναίκες και την πιτσιρικαρία. Τα γούστα του μέσου Ελληνα cine - ψηφοφόρου θυμίζουν τον πολιτικό στίβο και αναδεικνύουν σούπερ ήρωες αλλά και το δικό μας «Bachelor» ! Απολαύστε υπεύθυνα!

Χάος απροσμέτρητο. Στις προτιμήσεις των 9 εκατομμυρίων θεατών αυτής της χρονιάς. Το κριτήριο του μέσου Ελληνα θεατή εντελώς ασύμμετρο σαν τις ασύμμετρες απειλές που καταγγέλλει η κυβέρνηση... Μπροστά στα παράδοξα των κινηματογραφικών ταμείων, η εκλογική εκτόξευση του Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 μοιάζει με Μίκυ Μάους.

Φανταστείτε ότι στις τρεις πρώτες θέσεις του ελληνικού Box Office της (κινηματογραφικής) χρονιάς από τον Αύγουστο του 2017 μέχρι σήμερα συνευρίσκονται οι πλαστικοί υπερήρωες της Marvel. Δηλαδή οι «Εκδικητές». Μαζί με την Αγκάθα Κρίστι του «Οριάν Εξπρές» και το animation με την ονομασία «Εγώ, ο απαισιότατος». Το χαρακτηριστικό του Σινέ Χρηματιστηρίου αυτής της περιόδου είναι ότι και οι τρεις πρώτες σε εισπράξεις ταινίες με το ζόρι ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο εισιτήρια. Που σημαίνει ότι οι μετοχές του, ακόμα και τα blue chips, βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Οταν φυσικά συγκριθούν με τις αντίστοιχες πρώτες ταινίες περασμένων ετών. Τότε δηλαδή που οι εμπορικές ταινίες κατήγαν θριάμβους επιπέδου από 600.000 μέχρι 500.000 εισιτηρίων.
Αυτό εξηγείται από τρεις παράγοντες:

■ Ο πρώτος είναι η οικονομική κρίση.
■ Ο δεύτερος η πειρατεία. Ανεξέλεγκτη και απροσμέτρητη. Που μαζί με το κατέβασμα ταινιών από το Netflix περιορίζει σημαντικά την προσέλευση θεατών.
■ Ο τρίτος το εμπόρευμα.
Το μείγμα είναι περίπου εκρηκτικό. Αν υπολογίσει κανείς ότι η απόδοση του συνολικού προϊόντος κατέληξε σε πτώση γύρω στο 3%. «Λίγο είναι, σχεδόν στα ίδια με την περσινή χρονιά», ισχυρίζονται οι άνθρωποι της αγοράς.

Ποιο όμως είναι αυτό το «εμπόρευμα»; Μπας και το δέλεαρ είναι τα ονόματα; Λάθος. Μεγάλο λάθος. Τα μεγάλα ονόματα παίζουν υποστηρικτικό ρόλο. Αλλωστε είναι τόσα πολλά. Και άλλωστε μία από τις πρωτοκλασάτες καλοκαιρινές αμερικανικές κομεντί, το «Book Club» με τις τρεις Χάριτες Τζέιν Φόντα, Νταϊάν Κίτον και Κάντις Μπέργκεν, κατέληξε στον βυθό του Αιγαίου. Μόνο 10.000 θεατές. Και αυτοί, εξερχόμενοι από τις αίθουσες, προειδοποιούσαν τους άλλους «μην κάνεις τη βλακεία να κόψεις εισιτήριο, θα χάσεις τα λεφτά σου».

Ποιο, λοιπόν, είναι το κριτήριο και ποιο το δέλεαρ; Το κοινό είναι μοιρασμένο σε τρία κόμματα. Το πρώτο, το ανώτερο, το ισχυρότερο, είναι το μεγάλο, ακατανίκητο γήπεδο της πιτσιρικαρίας. Αυτή είναι και η «Νέα Δημοκρατία των ταμείων». Η μερίδα του λέοντος.

Οσο πιο κάτω, ηλικιακά, σουλατσάρει μια κινηματογραφική ιστορία τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να αλιεύσει από το μεγάλο πλήθος της πιτσιρικαρίας. Και μάλιστα από το προνομιακό πεδίο των multiplexes. Οπως, ας πούμε, τα Village. Απόδειξη; Μα, φυσικά οι «Εκδικητές». Μα, φυσικά «Εγώ, ο απαισιότατος». Αυτή η πολυπληθής μαρίδα που τα Σαββατοκύριακα μπαινοβγαίνει στις αίθουσες και στα εμπορικά κέντρα (malls) με τη φιλοδοξία να συναντηθεί με τους υπερήρωες της Marvel ή έστω με κάποιο από τα επεισόδια του «Star Wars».

Από κοντά και οι μικροί τρόφιμοι βρεφονηπιακών σταθμών, νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων. Από κοντά και οι μαμάδες που συνοδεύουν αυτούς του λιλιπούτειους ψηφοφόρους κινούμενων σχεδίων. Από κοντά και μερικές γιαγιάδες που συνοδεύουν τους μπόμπιρες στα κινούμενα σχέδια made in USA. Οσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, ο μεγάλος όγκος των εισπράξεων προέρχεται από τα πιτσιρίκια. Αυτά ψηφίζουν.

H μαρίδα είναι το target group του Χόλιγουντ. Οταν όμως μια τέτοια ταινία εκτρέπεται του αρχικού προορισμού της, τότε πατώνει στα ταμεία. Τα πιτσιρίκια ενημερώνονται από το Internet. Και έτσι γνωρίζουν άριστα αν το τελευταίο επεισόδιο μιας αγαπημένης τους κινηματογραφικής σειράς ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τους.

Παράδειγμα; Το μεγαλειώδες γκρέμισμα του «Solo: A Star Wars Story». Πάτωσε. Εντελώς. Με το ζόρι 47.000 θεατές. Τίποτα. Οσο μια φεστιβαλική ιστορία σκληρής κουλτούρας.

Γιατί; Μα επειδή αυτό το επεισόδιο είναι σκοτεινό και κάπως διαφορετικό. Και συμβαίνει το εξής σουρεαλιστικό: η κριτική το αγάπησε, η πιτσιρικαρία το περιφρόνησε.

Το... κόμμα της Φώφης

Το δεύτερο κόμμα αποτελείται κυρίως από γυναικείο πληθυσμό. Γενικά το μέτωπο των καταναλωτών στο κινηματογραφικό θέαμα, όπως και στο εμπόριο, συγκροτείται από δύο μερίδες θεατών. Από τα παιδιά και τους εφήβους και από τις γυναίκες. «Αν η ταινία αρέσει στη γυναίκα, τότε θα σκίσει στα ταμεία». Αυτή η επωδός όλων των ανθρώπων που κόβουν εισιτήρια στις πόρτες. Οι πορτιέρηδες. Αυτοί γνωρίζουν. Θυμάμαι τον Γιώργο Παπαντωνίου του (παλιού) «Εμπασσυ» που μου έλεγε: «Βλέπεις τον κύριο Ράλλη;». «Τον βλέπω», του έλεγα, «Ε, λοιπόν, να ξέρεις πως τον σέρνει η γυναίκα του»! Οι γυναίκες σέρνουν τους άντρες στις αίθουσες. Του δεύτερου κόμματος. Του «κεντρώου» ας πούμε. Γι’ αυτό και κινηματογραφικά θεωρείται συμβολική και η τοποθέτηση της Φώφης Γεννηματά στην ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ.

Το «κόμμα των κεντρώων» τροφοδοτεί με εισιτήρια τις οσκαρικές ταινίες. Αυτές που θεωρούνται «εμπορικο-καλλιτεχνικές» . Ανάμεσα στις εισπράξεις των πρώτων δέκα ταινιών και των οσκαρικών μεσολαβεί χάος. Οι δέκα πιο εμπορικές έκοψαν συνολικά 2.695.000 εισιτήρια. Οι δέκα φετινές οσκαρικές έκοψαν 924.000. Τρεις φορές περισσότερους θεατές οι δέκα πρώτες εμπορικές. Ομως και εδώ υπάρχουν διαφορές. Ο Ελληνας θεατής δεν υπακούει ακριβώς στο promotion του Χόλιγουντ. Ο Ελληνας θεατής διαθέτει τη σχετική του αυτονομία. Παράδειγμα; «Η μορφή του νερού» που κέρδισε πέντε Οσκαρ, και ανάμεσά τους αυτό της Καλύτερης Ταινίας, κατέληξε στην έκτη θέση των οσκαρικών εισιτηρίων. Δεν άρεσαν τόσο όσο η πολεμική «Δουνκέρκη» και το δημοσιογραφικό πολιτικό θρίλερ «The Post: Απαγορευμένα μυστικά» με Τομ Χανκς και Μέριλ Στριπ. Αλλωστε, και αυτό είναι αποκαλυπτικό της σχετικής αυτονομίας και ιδιαιτερότητας των ψηφοφόρων του «κεντρώου κόμματος»: το «The Post», αν και υποψήφιο, τελικά δεν απέσπασε ούτε μισό Οσκαρ. Ομως άρεσε περισσότερο στο ελληνικό ώριμο κοινό. Οπως άρεσαν περισσότερο από τη «Μορφή του νερού» η «Αόρατη κλωστή» με Ντάνιελ Ντέι Λιούις, και η «Πιο σκοτεινή ώρα» με Γκάρι Ολντμαν σε ρόλο Γουίνστον Τσόρτσιλ. Και οι «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ στο Μιζούρι» με τη γερασμένη πλην όμως ταλαντούχα Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε!

Το Κέντρο και η Αριστερά Κινούμενη Αμμος

Στην τρίτη θέση το «κόμμα της Αριστεράς». Δηλαδή της κουλτούρας. Αλλά και εδώ οι οπαδοί μετακινούνται με φοβερή ευκολία. Ο ίδιος θεατής (κυρίως από τον γυναικείο πληθυσμό) τη μια στιγμή θα δει το αμερικανικό, αλλά στο βάθος αντιαμερικανικό «Τρεις πινακίδες». Την άλλη θα πάει «Καζαντζάκη». Την παράλλη στο αριστερό «Τελευταίο σημείωμα». Υστερα θα πάει στο συστημικό «Η πιο σκοτεινή ώρα» με τον Τσόρτσιλ. Και κάπου στο βάθος θα φλερτάρει με κάποια γαλλική κομεντί, με κάποιο θρίλερ από την Αργεντινή, αλλά και με το κοσμοπολίτικο «Η συμμορία των οκτώ». Αντε τώρα να πιάσεις και να κατανοήσεις τα γούστα του μέσου Ελληνα κινηματογραφικού ψηφοφόρου. Μεταξύ μας αρκετές από τις κυρίες που επισκέφτηκαν και καταχάρηκαν με τα αντιαμερικανικά σχόλια στις «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ» έριξαν και μια ματιά στο ημι-πορνό και ημι-αισθησιακό «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση».

Οι δύο εκπλήξεις της χρονιάς

Δύο οι μεγάλες εκπλήξεις της χρονιάς. Η πρώτη αφορά την περίπτωση μιας ιστορίας μυστηρίου της Αγκάθα Κρίστι με την πασίγνωστη επωνυμία «Εγκλημα στο Οριάν Εξπρές». Θρίαμβος εξωφρενικός με 355.000 εισιτήρια. Οι αιθουσάρχες έκλαιγαν από χαρά. Ο εταιρειάρχης Μάνος Κρεζίας (Οdeon) δεν πίστευε στα μάτια του. Και οι θεατές εξερχόμενοι έμοιαζαν σαν να είχαν κερδίσει τον πρώτο λαχνό στο ΛΟΤΤΟ. Αυτό κι αν καταδεικνύει την ιδιαιτερότητα του Νεοέλληνα θεατή. Ικανός για το πιο απίστευτο. Μια τόσο παλιομοδίτικη ιστορία κατάφερε να κόψει μόλις 10.000 λιγότερα εισιτήρια από τους «Εκδικητές» και τους super heroes της Marvel που απευθύνονται αποκλειστικά στην πιτσιρικαρία. Η εκδίκηση της γυφτιάς των σαρανταφεύγα και άνω!

Η δεύτερη έκπληξη αφορά την ελληνική κωμωδία «The Bachelor». Ο σκηνοθέτης Αντώνης Σωτηρόπουλος παντελώς άγνωστος στο ευρύτερο κοινό. Ασε που είναι πρωτοεμφανιζόμενος. Η σεναριογράφος Ρένα Ρίγγα παντελώς άγνωστη κι αυτή. Και το cast συνηθισμένο, από Γιάννη Ζουγανέλη, Γιάννη Τσιμιτσέλη (ο αθεόφοβος, εμφανίζεται παντού ως ο πιο χρήσιμος και ελκυστικός «μαϊντανός»), Κατερίνα Γερονικολού και Αποστόλης Τότσικας. Το στόρι θυμίζει ελληνική ρεπλίκα του «Hangover». Οι κριτικοί, ακόμα και οι πλέον ανεκτικοί, έγραψαν από χλιαρά έως χλευαστικά. Οπως, ας πούμε, «τηλεοπτική συνταγή με γυμνασιακό χιούμορ». Ομως ο μέσος θεατής όρμησε και στο τέλος πρώτο το «Bachelor» στις προτιμήσεις των θεατών. Μωρέ, δεν πά’ να λένε. Εμείς εκεί.

Πράγμα που δεν συνέβη με το «Success story» του καθ’ ύλην ειδήμονα περί της κωμωδίας Νίκου Περάκη. Ανθρακας ο θησαυρός. Success όπως του Τσίπρα, ας πούμε!
Κοντά με το big havale και το «Bachelor», ο «Καζαντάκης» του Γιάννη Σμαραγδή. Που υπό «κανονικάς συνθήκας», που λένε, που χωρίς τη μαρκίζα με το θρυλικό όνομα του συγγραφέα ενός «Ζορμπά», ζήτημα είναι αν 10.000 νοματαίοι θα καταδέχονταν να επισκεφτούν μια τόσο κακοφτιαγμένη παραγωγή. Και από κοντά η εκτέλεση των κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή με το «Τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη. Συνολικά 618.000 οι θεατές των τριών πρώτων (σε εισπράξεις) ταινιών made in Greece. Οι επιδόσεις χαμηλές. Αν σκεφτεί κανείς ότι κάποτε οι πιο εμπορικές ελληνικές παραγωγές άρχιζαν από 700.000 και μερικές έπιαναν ταβάνι του 1,4 εκατομμυρίου θεατών. Περασμένα μεγαλεία. Οπως μεγάλη μερίδα των πολιτών γυρίζει την πλάτη του στα κόμματα, έτσι και εδώ. Ολο και πιο λίγοι θεατές!

Cinema never dies

Ενα από τα πιο εξωφρενικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας είναι το ασυγκράτητο πλήθος των διανομέων. Κόντρα στην κρίση, κόντρα στις χαμηλές εισπρακτικές πτήσεις. Κόντρα σε όλα. Ακόμα και η αίθουσα «Δαναός» αγοράζει και διανέμει ταινίες. Ο αριθμός ατελείωτος. Οπως συμβαίνει με τα ελληνικά κόμματα. Μία εξ αυτών, η Weird Wave, που κατέχει και την αίθουσα «Αστορ» κατάφερε το αδιανόητο: να κόψει μόλις 60.000 εισιτήρια από 20-25 ταινίες δικής της διανομής. Η διαίρεση ταινιών με αριθμό εισιτηρίων είναι απελπιστική. Πώς βγαίνει; Τι συμβαίνει; Ουδείς γνωρίζει…

 Τέσσερα τα «κόμματα», δηλαδή εταιρείες διανομής που με τους «υποψηφίους» τους, τις ταινίες τους, εξασφαλίζουν τη συντριπτική πλειοψηφία των «ψηφοφόρων», των θεατών. Κατά σειρά εισπράξεων: Odeon (συμφερόντων Μάνου Κρεζία), Feelgood, UIP (αποκλειστικά αμερικανική) και Tanweer (ιδιοκτησίας Λιβανέζου). Τα δικαιώματα είναι τριπλά. Και για διανομή στις αίθουσες. Και για DVD (ένα σπορ που έχει εγκαταλειφθεί και περιθωριοποιηθεί). Και για την τηλεόραση. Κυρίως την ιδιωτική.
Το συμπέρασμα ενθαρρυντικό. Οσο κι αν η τεχνολογία παρέχει ελευθερία στην πρόσβαση. Οσο κι αν τα εισιτήρια να πέφτουν. Οσο κι αν η κρίση να αποτρέπει. Never mind. Το σινεμά, όπως και τα κόμματα, ποτέ δεν πεθαίνει!

ΣΧΟΛΙΑ (29)

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Που στο άρθρο δεν αναφερεται πουθενά ο ρόλος των κριτικών κινηματογράφου! Φυσικά και η γνώμη τους μετράει, όταν όμως οι κριτικες είναι ΒΟΛΙΚΑ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΕΣ τότε το κοινό συγχεεται/ μπερδευεται.. Η επί χρόνια τετοια κατάσταση οδηγεί μερικούς στο να απέχουν από τις κινηματοφραφικές αίθουσες

σινεφίλ

Α, εγώ νόμιζα ότι ήταν το ...ταλέντο!

Σινεφιλ

...μην κάθεστε σπίτι....

Liberal Baby

Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι πολλές ταινίες ανεβαίνουν στο internet πριν προβληθούν στις Ελληνικές αίθουσες. Ολες τις Οσκαρικές ταινίες τις είδα από διάφορα torrents με καλή ποιότητα ήχου και εικόνας τον Δεκέμβριο-Ιανουάριο πριν προβληθούν στην Ελλάδα. Επίσης έχει πέσει πολύ το επίπεδο των ταινιών. Κατέβασα το "Book of Love" με την Jane Fonda και ήταν απαράδεκτο φιλμ. Ευτυχώς που δεν πλήρωσα εισιτήριο γιατί θα έκλαιγα τα λεφτά μου. Πέρυσι μία ταινία με την Jessica Chastain προβλήθηκε στην χώρα μας 6 μήνες μετά από το ανέβασμά της στο διαδίκτυο. Η βιογραφία της Nina Simone προβλήθηκε ένα χρόνο μετά από το upload της στα διάφορα τορρεντάδικα. Αλλά ακόμα και φιλμς όπως το "Avengers" ανεβαίνουν σε καλή ποιότητα μόλις 3 μήνες μετά από την κυκλοφορία τους και τα γράφεις σε DVD τζάμπα. Οπότε ο κινηματογράφος...καπούτ. Αλλωστε πρέπει να πληρώσουμε και ΕΝΦΙΑ. Το σινεμά είναι πολυτέλεια. Ας είναι καλά το internet και το home cinema.

Εξελιξη.

Στην Ελλάδα με τα λεφτά να είναι μετρημένα, ο άλλος θα πάει σινεμά μόνο για ταινία blockbuster. Πού είναι το περίεργο? Γενικά πάντως ο τζίρος της βιομηχανίας του κινηματογράφου έχει αυξηθεί. Δεν έχει επηρεαστεί ούτε από την πειρατεία, ούτε από τις συνδρομητικές.

δε θα παρω

οι ελληνες ηθοποιοι-ες πιο πολύ με πορνοσταρ μοιαζουν, γιατι λοιπον να κατσω να τους δω ενώ μπορω να δω τσοντα κατ ευθειαν??? Τα δε σεναρια κ σκηνοθεσια είναι για καμια νοικοκυρα που τα παρακαλουθει ταυτόχρονα με το μαγειρεμα..

Αν και μέγας σινεμαφίλ

Σωστές οι παρατηρήσεις του γράφοντος το άρθρο, πέραν τούτο νομίζω το επίπεδο των ταινιών έχει πέσει κατά πολύ, και ο ανταγωνισμός από τις σειρές που βγαίνουν από την αμερική και όχι μόνο, κατά εκατοντάδες, είναι μεγάλος. Οι σειρές αυτές είναι πανάκριβες παραγωγές, με πολύ δυνατό cast, φτάσαμε να δούμε ακόμα και τον Άντονι Χόπκινς και τον Εντ Χάρρις στην ίδια σειρά. Είναι φανερό ότι το Χόλυγουντ πρέπει να βρει πρωτότυπα σενάρια μακρυά από "μπαμ μπουμ" διότι οι σειρές κερδίζουν και σε αυτό το κομμάτι

Η Απληστια πληρωνεται

Οταν πλεον ενα εισητηριο στο σινεμα κοστιζει οσο περιπου μια συνδρομη στο Netflix, και μαλιστα το απολαμβανεις με ησυχια σου στην καναπεδαρα σου με την 60αρα ΤV σου ή τον 100αρη προβολεα σου, και ο,τι φαι γουσταρεις, ποιος θα παει σινεμα. Μονο για καμια ταινια δρασης τυπου μαρβελ και αν ... Επισης ο κοσμος ειναι πιο ψαγμενος απο οσο νομιζετε, κοιταει τρειλερ και κριτικες και κρινει. Ηλιθιοι ειναι οι του χωρου που πανε και χρεωνουν τις ταινιες στα otetv κλπ. με το κομματι αντι χαμηλης συνδρομης για πακετο ταινιων και σειρων. Αυτος που δεν εχει παντα θα πειρατευει και θα βλεπει, το θεμα ειναι πως θα τα παρεις απο αυτον που εχει. Μεχρι να βαλεις μυαλο θα τα παιρνει το Netflix.

Μακ

Δεν κατάλαβες, το εισιτήριο στοιχίζει πολλαπλάσια από την συνδρομή στο Netflix. Αγοράζεις άδεια για περισσότερες συσκευές και την μοιράζεσαι με την...... Οικογένεια.

noldor

Ποιος σοβαρός άνδρας πάει να δει ταινίες politicallycorrectiσμου και παγκοσμιοποίησης που σερβίρει το Χόλιγουντ. Καλύτερα να δεις Μπόλιγουντ.

ετσι μπραβο

μαγκα μου συμφωνω απολυτα.

mrl

Σε κλειστό σινεμά, καλοκαίρι δεν κλείνομαι. Θέλω πάω καλοκαιρινό, να κρατηθεί και ο θεσμός ζωντανός, και κάθε φορά μετανιώνω. Μία φορά δοκίμασα φέτος και παραλίγο να φύγω στη μέση του έργου. Θα ανάψει ο άλλος το τσιγάρο (μην είναι και κανά πουράκι) δίπλα μου, να πνίγομαι, να μην μπορώ να δω την ταινία. Δεν μπορούν μιάμισι ώρα χωρίς τσιγάρο, θα τους... πέσει το παιδί, τα ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ. Στα ταξιδάκια όμως στο αεροπλάνο μια χαρά τα καταφέρνετε και πολύ περισσότερες ώρες.

kris7

Πες τα χρυσοστομε. Γεμησε ο κοσμος γαιδουρια καπνιστες. Τσιπρα βαρα τους δασμους στα τσιγαρα μηπως και γλυτωσουμε. Απο τα τσιγαρα γιατι απο εσενα θα σε φαμε στην μουρη κανα χρονο ακομα.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

0000_Διδυμο

Μουσικοθεατρική παράσταση με ζωντανή ορχήστρα, όπου γνωστά ελληνικά τραγούδια γίνονται ένα με το θεατρικό κείμενο της Σαλίνας Γαβαλά - Από την Τρίτη 22 Οκτωβρίου - Σκηνοθετεί ο Αντώνης Λουδάρος

ΣΑΜΨΩΝ___ΔΑΛΙΔΑ___01

Το βραβευμένο πρόγραμμα “The Met: Live in HD”, μετά τη συγκλονιστική πρεμιέρα της σεζόν με την «Αΐντα», παρουσιάζει το βιβλικό έπος «Σαμψών και Δαλιδά» σε μια νέα εκπληκτική παραγωγή της Met

lanu_09

Σύμφωνα με το hollywoodreporter, το «The favourite» είναι φαβορί για τα φετινά Όσκαρ, καθώς ηγείται των υποψηφιοτήτων των Gotham Awards, με τρεις υποψηφιότητες

firstman_main01


Ουκ εν τω πολλώ το  ευ. Καλύτερη όλων η  συγκινητική,  διαστημική Οδύσσεια του Νιλ   Αρμστρονγκ (Ο πρώτος άνθρωπος).  Ακολουθεί το  ασταμάτητο οφιαλμόλουτρο  με Σίλβιο Μπερλοσκούνι (Loro) και ανάμεσα στις  νέες αφίξεις, η  Τζένιφερ Γκάρνερ να  καθαρίζει τους πάντες!