Παναγιώτης – Peter Κατσίχτης: Μία αέναη περιπέτεια στον χώρο της τέχνης με φόντο τον Ταΰγετο

Με θέμα «Σύνθεση και Πολυμορφία - Η Αέναη Κίνηση των Χρωμάτων», η έκθεση που εγκαινιάζεται στην έδρα της Unesco στις 27 Οκτωβρίου, επιβεβαιώνει την ίδια την ζωή του έλληνα καλλιτέχνη, μια ζωή γεμάτη αναζητήσεις, όνειρα, στόχους, επιτυχίες και δυσκολίες. Κυρίως, όμως, δουλειά, πολλή δουλειά. Μόχθο επίμονο, πάντα με συνέπεια και αξιοπρέπεια. `Ένα παιδί, άντρα ολοκληρωμένο σήμερα, που κυνήγησε από μικρός τα όνειρά του. Με τέτοια αφετηρία αυτοπεποίθησης και πίσης στο όνειρο, η επιτυχία ήταν αναπόφευκτη.

«Όταν έφυγα για την Αμερική, είπα ότι θα πετύχω. Με την δύναμη μου και τον Ταϋγετο, που πήρα μαζί. `Ημουν πολύ εργατικός, είχα σωματική δύναμη, άντεχα να δουλεύω συνεχόμενα πολλές ώρες…Ήμουν βλέπεις, σκληραγωγημένο παιδί»…Η σκληρή δουλειά έφερε τις επιχειρήσεις. Ο έρωτας για την τέχνη, τη Metropolis Art Gallery, τον δικό του χώρο τέχνης, στη Madison Avenue, στην καρδιά του «Μεγάλου Μήλου», στην Νέα Υόρκη. Ο έρωτας αυτός δεν ανακόπηκε ποτέ. Εξελίχθηκε μέσα από τις μεταλλάξεις και τα στάδια μιας ζωντανής σχέσης. Από την συναναστροφή με μεγάλους εικαστικούς, Έλληνες και ξένους, που φιλοξένησε στη νεοϋρκέζικη γκαλερί του. Θαυμασμός, γνώση, εμβάθυνση, συναίσθημα.

Και μετά, το αποκορύφωμα. Η δική του προσωπική καλλιτεχνική δημιουργία. «`Ημουν ατίθασος, αποζητούσα πάντα την ελευθερία»… Τον ελκύει ο μεγάλος ορίζοντας. Κανένα σύνορο ασφυκτικό δεν του επιβάλλεται. Δεν τον εγκλώβισε ούτε η μητροπολιτική επιτυχία της Νέας Υόρκης, της ξενιτιάς. Ο νόστος αποδείχθηκε πιο ισχυρός. Η πατρίδα, η Ελλάδα, ο Ταϋγετος. Εκεί γυρίζει πάντα η σκέψη του. Από κει, από το βουνό του, αξιολογεί, κρίνει, σχεδιάζει, και αποφασίζει τα επόμενα. Από κει παρατηρεί το όλον του ορίζοντα, τη μεγάλη εικόνα. Κάθε χρώμα, σε μια συνεχή ροή
επικοινωνίας, συνδέεται με το άλλο, διασταυρώνεται, συνδυάζεται, έτσι ώστε συνεχώς κάτι νέο να συνδιαμορφώνεται. Κάτι νέο να γεννιέται.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Επιμελητής της έκθεσης Τάκης Μαυρωτάς, «Οι εικόνες των έργων του άλλοτε μοιάζουν αστραπές και άλλοτε στρόβιλοι. Ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει χωρίς αφηγηματική διάθεση, με ακρυλικά χρώματα επάνω στη λευκή επιφάνεια του μουσαμά, χωρίς προσχέδια, χωρίς μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Οι εικόνες των έργων του αποκαλύπτουν χρωματικές εκρήξεις, διαφαορετικές κάθε φορά, εκπλήσσοντας και τον πιο δύσπιστο θεατή».

Και συνεχίζει, «Στην UNESCO, στο Παρίσι, στον εμβληματικό και συλλογικό Ναό Προστασίας της Παγκόσμιας Δημιουργίας, στην αίθουσα Miro, πρωτοπαρουσιάζονται ογδόντα και πλέον αντιπροσωπευτικά έργα της πρόσφατης δουλειάς του, της περιόδου 2024-2026, αναδεικνύοντας τη συνοχή του οραματικού του κόσμου. Η έκθεση αυτή στο Παρίσι, αποτελεί κεντρικό σταθμό, και θα καταλήξει, περίπου σε έναν χρόνο, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Νέα Υόρκη, εκεί που φυλάσσονται, αθέατα εως σήμερα έργα του…(…)Η ζωγραφική του Κατσίχτη, γεννήθηκε στη
Νέα Υόρκη-στο ιδιαίτερο περιβάλλον αυτής της πολυεθνικής πόλης, που στηρίζει τον σύγχρονο κόσμο, για να συνεχίσει με το ίδιο πάθος τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις και κατακτήσεις του στην Αθήνα».

Η έκθεση με αντιπροσωπευτικά του έργα ακρυλικά σε μουσαμά μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων, πρωτοπαρουσιάζονται στην Αίθουσα Miro της UNESCO, εκεί όπου ο έλληνας καλλιτέχνης συνεχίζει να αναζητά την δική του αλήθεια, εκεί όπου το φως και το χρώμα, το τυχαίο και το απρόοπτο, τον απασχολούν κυρίαρχα, δίνοντας προτεραιότητα στις ελεύθερες χειρονομιακές εκφράσεις και το στάξιμο του χρώματος.
 
Έτσι, η δημιουργία του, όχι μόνο ταιριάζει, αλλά υπηρετεί με δυναμισμό το μήνυμα και την αποστολή της UNESCO. `Ένα μήνυμα υπέρ της συνύπαρξης ανθρώπων και πολιτισμών. Υπέρ της συνεργασίας μεταξύ των εθνών σε ό,τι πολυτιμότερο έχει ο άνθρωπος: στην εκπαίδευση, στην επιστήμη, στον πολιτισμό, στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Υπέρ του αμοιβαίου σεβασμού της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του άλλου. Τελικά, υπέρ της ειρήνης.