Η Θεανώ Μεταξά αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στις Νύχτες Πρεμιέρας: «Η τέχνη που αγαπώ δεν χρειάζεται νικητές»
Η ηθοποιός βραβεύτηκε για την ταινία «The Great Organ», αλλά εξέφρασε την αντίθεσή της στις καλλιτεχνικές διακρίσεις – «Θα αισθανόμουν τη λέξη “βραβευμένη” στο βιογραφικό μου σχεδόν σαν προσβολή», είπε
Μια όχι και τόσο συνηθισμένη στάση απέναντι στις καλλιτεχνικές διακρίσεις κράτησε η ηθοποιός Θεανώ Μεταξά, η οποία αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ταινία «The Great Organ», στο διαγωνιστικό τμήμα «Ελληνικές Μικρές Ιστορίες» του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας». Εξηγώντας την απόφασή της, εξέφρασε την αντίθεσή της στη λογική των βραβείων και στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν την καλλιτεχνική δημιουργία, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι θα θεωρούσε τη λέξη «βραβευμένη» στο βιογραφικό της σχεδόν προσβολή.
Όσα είπε μετά τη βράβευσή της:
«Προσωπικά θα προτιμούσα να καταργηθούν τα βραβεία. Με προβληματίζει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να επηρεάζουν την ίδια τη δημιουργία ενός έργου. Όταν το αν μια ταινία θα ταξιδέψει ή θα βρει διανομή εξαρτάται από τις διακρίσεις της, η λογική αυτή επηρεάζει αναπόφευκτα τις καλλιτεχνικές επιλογές. Θα αισθανόμουν τη λέξη “βραβευμένη” στο βιογραφικό μου σχεδόν σαν προσβολή. Σαν να μου έχουν βάλει μια σφραγίδα καλού κρέατος ή μια σφραγίδα πιστοποίησης κάποιας υπηρεσίας», ανέφερε μεταξύ άλλων η ηθοποιός για να καταλήξει:
«Δεν είμαι η πρώτη που εκφράζει την αντίθεσή της με τη λογική των βραβεύσεων... Ίσως ότι οι διακρίσεις έχουν γίνει ένα τόσο σημαντικό στοιχείο στην εμπορική λειτουργία της τέχνης να είναι ένα από τα προβλήματα. Η Τέχνη που αγαπώ και θέλω να κάνω δεν χρειάζεται νικητές».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.