Το Φεστιβάλ Γερμανόφωνου Κινηματογράφου συμπλήρωσε 7 χρόνια και έφερε περισσότερες από 45 ταινίες στο ιστορικό οινοποιείο της Achaia Clauss
Βροχή, δροσιά, φθινοπωρινός αέρας και ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Κάπως έτσι βρεθήκαμε στην Achaia Clauss στην Πάτρα, στο αρχαιότερο οινοποιείο της χώρας, για να ζήσουμε από κοντά το Kinofest, το Φεστιβάλ Γερμανόφωνου Κινηματογράφου που φέτος έγινε επτά ετών και χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει, κερδίζοντας νέους φίλους και καθιερώνοντας τη δική του ξεχωριστή θέση στην πολιτιστική ζωή της πόλης.
Εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στα ιστορικά κτίρια της Achaia Clauss, που ίδρυσε ο Βαυαρός Γκούσταβ Κλάους το 1861, φιλοξενήθηκε από τις 23 έως τις 27 Σεπτεμβρίου η φετινή διοργάνωση. Το πρόγραμμα περιλάμβανε περισσότερες από 45 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και παιδικές προβολές, με 13 από αυτές να κάνουν πρεμιέρα στην Ελλάδα. Και όλα αυτά με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Για το φετινό πρόγραμμα μας μίλησε ο διευθυντής του φεστιβάλ, Αντώνης Κορκόντζηλας. «Προσπαθήσαμε φέτος να έχουμε ένα ποικιλόμορφο πρόγραμμα, να καλύψουμε κάποιες σύγχρονες θεματικές και να βάλουμε ταινίες που εκκινούν συζητήσεις» και πρόσθεσε: «Κάθε χρόνο προσπαθούμε να έχουμε στο πρόγραμμά μας και τις σύγχρονες φωνές των γερμανόφωνων χωρών, της Αυστρίας, της Ελβετίας και του Λουξεμβούργου, γι’ αυτό κάνουμε και αφιερώματα σε σκηνοθέτες της next gen».
Και πράγματι, το πρόγραμμα είχε αρκετές διαφορετικές αφετηρίες. Ανάμεσα στις ταινίες που παρακολουθήσαμε ήταν το I’m Not a Stiller, μια συναρπαστική ιστορία λανθασμένης ταυτοποίησης (ή μήπως όχι;), το Oh, This Unspeakable Void, μια ιστορία ενηλικίωσης για έναν 20χρονο, του οποίου η καθημερινότητα αλλάζει όταν γίνεται απροσδόκητα δεκτός στη φημισμένη δραματική σχολή του Μονάχου, και το Four Minus Three, ένα σκληρό δράμα όπου μια γυναίκα κλόουν έρχεται αντιμέτωπη με ένα συνταρακτικό γεγονός που φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή της.
Θεματικές διαφορετικές μεταξύ τους, που όμως είχαν ένα κοινό στοιχείο: Ιστορίες που δεν τελειώνουν με τους τίτλους τέλους, αλλά συνεχίζουν να σε απασχολούν και μετά.
Στο πρόγραμμα, τις ημέρες που φιλοξενηθήκαμε, ξεχωρίσαμε και τα ντοκιμαντέρ Sometimes I Imagine Them All at a Party και Love Can’t Make a Child, που άνοιξαν συζητήσεις γύρω από τα -επίκαιρα όσο ποτέ- ζητήματα της έμφυλης βίας, των γυναικοκτονιών και της τεκνοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.
Και φαίνεται πως οι ταινίες που ξεχωρίσαμε δεν ήταν μόνο δικές μας επιλογές. Το Four Minus Three κέρδισε το Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, ενώ το Βραβείο Κοινού πήγε στο Hello Betty, μια ταινία που μας μεταφέρει στη δεκαετία του ’50, όπου μια νεαρή γυναίκα, εργαζόμενη σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο, καταφέρνει να γίνει γαστρονομικό είδωλο της Ελβετίας.
Όσο για το δικό μας αγαπημένο, το Oh, This Unspeakable Void, απέσπασε Εύφημο Μνεία.
Να σημειώσουμε ότι όσοι δεν κατάφεραν να βρεθούν στην Πάτρα, αλλά θέλουν να ανακαλύψουν κάποιες από τις ταινίες του φεστιβάλ, θα έχουν μια ακόμη ευκαιρία, καθώς επιλεγμένες προβολές του Kinofest θα προβληθούν και στην Αθήνα τον Ιανουάριο.
Σινεμά σε ένα οινοποιείο με 165 χρόνια ιστορίας
Κι αν οι ταινίες ήταν η αφορμή, ο χώρος ήταν ένα μεγάλο μέρος της εμπειρίας. Η Achaia Clauss, ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Πάτρας και το παλαιότερο οινοποιείο της Ελλάδας, έχει συνδέσει το όνομά της με τη μαυροδάφνη και την οινική ιστορία της χώρας. Στις παρυφές του Παναχαϊκού, τα πέτρινα και ξύλινα κτίρια, οι ιστορικές κάβες και τα παλιά ξύλινα βαρέλια δημιουργούν ένα σκηνικό ιδανικό για κινηματογραφικές προβολές. Ανάμεσά τους βρίσκονται και βαρέλια Μαυροδάφνης που χρονολογούνται από το 1873, υπενθυμίζοντας πόσο βαθιά μέσα στον χρόνο εκτείνεται η ιστορία αυτού του χώρου.
Φέτος, όμως, η Achaia Clauss είχε πάνω της και μία πρόσφατη πληγή. Λίγες μόλις εβδομάδες πριν από το φεστιβάλ, η πυρκαγιά της 5ης Σεπτεμβρίου προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές σε ένα από τα χαρακτηριστικά πέτρινα κτίρια του συγκροτήματος, καταστρέφοντας το εσωτερικό του και το ιστορικό ρολόι, το οποίο σταμάτησε να λειτουργεί την ώρα της φωτιάς. Παρά τις σημαντικές ζημιές, η πυρκαγιά δεν έφτασε στους χώρους όπου φυλάσσεται ο αναντικατάστατος ιστορικός και οινικός πλούτος της Achaia Clauss και δεν αλλοίωσε τον χαρακτήρα και την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του χώρου.
Το ρολόι έχει σταματήσει στην ώρα της φωτιάς
Σινεμά για όλους
Το φετινό Kinofest δεν ξεχώρισε, όμως, μόνο για το περιεχόμενο και τον χώρο φιλοξενίας του, αλλά και για μια ακόμη σημαντική διάσταση: Την προσβασιμότητα.
Με στόχο να περιοριστούν όσο γίνεται τα εμπόδια που αποκλείουν ανθρώπους από την ισότιμη συμμετοχή στον πολιτισμό, το φετινό πρόγραμμα του Kinofest περιλάμβανε, για πρώτη φορά, κινηματογραφικές προβολές με SDH υπότιτλους για κωφά και βαρήκοα άτομα, καθώς και προβολή με προσαρμοσμένες αισθητηριακές συνθήκες, ώστε να είναι πιο φιλική για άτομα στο φάσμα του αυτισμού και για άτομα με αισθητηριακές ευαισθησίες.
«Κάνουμε προσπάθειες ώστε το φεστιβάλ να γίνει προσβάσιμο, με ράμπες για αμαξίδια και άλλες παρεμβάσεις, και έχουμε βάλει ως στόχο μέσα στην επόμενη τριετία να είμαστε ένα πλήρως προσβάσιμο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Είναι κάτι που πιστεύουμε ότι ήδη έχουμε καθυστερήσει να κάνουμε», τονίζει ο κ. Κορκόντζηλας.
Και κάπως έτσι, η τελευταία μας στάση στο Kinofest ήταν στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκθεση «Between the Frames | Memory in Negotiation». Ένα art project που έχει στο επίκεντρό του τη μνήμη — όχι ως ένα απλό αρχείο γεγονότων, αλλά ως έναν ζωντανό χώρο συνάντησης, διαλόγου και προβληματισμού. Η έκθεση προσεγγίζει τη μνήμη ως μια διαρκή, εύθραυστη και συχνά αντιφατική διαδικασία, που δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά. Με αφετηρία την κοινή ελληνογερμανική ιστορία, ανοίγει έναν διάλογο που περνά από τον φιλελληνισμό του 19ου αιώνα και τις πολιτισμικές ανταλλαγές, μέχρι τις κοινές καλλιτεχνικές και αρχιτεκτονικές επιρροές, αλλά και τα βαθιά τραύματα της Κατοχής και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Και αν κάτι μας έμεινε περισσότερο από αυτές τις ημέρες ήταν η αγάπη των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από το Kinofest. Τη νιώθεις στον τρόπο που μιλούν για το φεστιβάλ, τον ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται τον κόσμο και στην προσπάθεια που κάνουν κάθε χρόνο να το εξελίσσουν.
Ειδικά σε μια πόλη όπου οι νέες πρωτοβουλίες χρειάζονται χρόνο για να βρουν τον χώρο τους, το Kinofest δείχνει πως, όταν υπάρχει συνέπεια, σεβασμός και διάθεση, το κοινό ανταποκρίνεται.
Κι εμείς, μετά από ένα τριήμερο γεμάτο σινεμά, κρασί και συζητήσεις, φύγαμε με την αίσθηση ότι το Kinofest έχει κάθε λόγο να συνεχίσει να μεγαλώνει. Και του χρόνου, λοιπόν!