Ευανθία Ρεμπούτσικα: Καλλιτεχνική επιτυχία δεν είναι μόνο οι αριθμοί, είναι να έχεις καταφέρει να αφήσεις κάτι μέσα στον άλλον

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα αποτελεί μια ιδιαίτερη, μοναδική περίπτωση στα εγχώρια καλλιτεχνικά δρώμενα. Εξαιρετική μουσικός του βιολιού αλλά και εμπνευσμένη συνθέτρια πορεύεται σε έναν δρόμο προσωπικό τον οποίο, όμως, ακολουθούν πολλοί.

Από τα τραγούδια της για τις φωνές του Γιάννη Κότσιρα, της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, της Ελευθερίας Αρβαντικάκη, της Έλλης Πασπαλά και της Νατάσας Θεοδωρίδου μέχρι τις υπέροχες μελωδίες της για αγαπημένες ταινίες, όπως η «Πολίτικη Κουζίνα» αλλά και το θέατρο και την τηλεόραση, οι βαθιά συναισθηματικές μουσικές εικόνες και οι ήχοι του βιολιού της μάς συνοδεύουν για τρεις περίπου δεκαετίες.

Τα έντονα συναισθήματα που γεννούν η μουσική και οι δεξιοτεχνικές ερμηνείες της θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν όσοι βρεθούν την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού όπου θα φιλοξενηθεί η μεγάη αθηναϊκή συναυλία της

Λίγες ημέρες πριν τη μεγάλη συναυλία σας στον Λυκαβηττό ποιες είναι οι εικόνες, οι αναμνήσεις, τα συναισθήματα που έχετε από αυτό το ιδιαίτερο σημείο της Αθήνας;

Ο Λυκαβηττός δεν είναι για εμένα απλώς ένα θέατρο, αλλά ένα κομμάτι της νιότης μου. Εκεί έζησα καλοκαίρια με παρέες, γέλια, καλοκαίρια γεμάτα μουσικές από αγαπημένα ελληνικά και ξένα συγκροτήματα, και στιγμές κάτω από τον αττικό ουρανό. Κάθε φορά που γυρίζω εκεί, θυμάμαι ξανά τον εαυτό μου ξέγνοιαστο με τους φίλους μου. Γι' αυτό κι αυτή τη φορά έχω ακόμη πιο μεγάλη χαρά γιατί θα βρεθώ εκεί για τη συναυλία μου.

Τι θα ακούσουμε από σας αυτή τη φορά στον Λυκαβηττό;

Θα ακούσετε μουσικές που έχω γράψει και που έχουν συνοδεύσει τη διαδρομή μου όλα αυτά τα χρόνια. Μουσικές από τον κινηματογράφο, ορχηστρικές μελωδίες, μουσικές που ταξίδεψαν μαζί μου σε διαφορετικούς τόπους. Θέλω ο κόσμος που θα έρθει να φύγει με κάτι όμορφο μέσα του.

Αν σας ζητούσα να επιλέξετε τρεις μόνον πόλεις του κόσμου που έχουν επηρεάσει τη μουσική σας ποιες θα ήταν αυτές;

Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω μόνο τρεις. Θα έλεγα την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια . Η καθεμία για διαφορετικό λόγο. Η Αθήνα είναι η ζωή μου, οι μνήμες μου. Η Κωνσταντινούπολη έχει αυτή την Ανατολή που πάντα με γοήτευε και με συγκινούσε. Και η Αίγυπτος έχει ένα χρώμα, μια ένταση, μια ψυχή που με άγγιξε βαθιά. Οι πόλεις για μένα δεν είναι μόνο τόποι. Είναι ήχοι, άνθρωποι, μυρωδιές, εικόνες, μνήμες.

Πριν γράψετε μουσική για μια ταινία θέλετε να γνωρίσετε τους τόπους που διαδραματίζεται η πλοκή τους ή αφήνετε το τιμόνι στην καλλιτεχνική φαντασία σας;

Πρώτα θέλω να μπω στην ιστορία. Να διαβάσω το σενάριο και να υπάρχει μια δημιουργική συνεργασία με τον σκηνοθέτη. Ο τόπος έχει μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι απαραίτητο πάντα να έχω βρεθεί εκεί. Μπορεί μια εικόνα, μια ιστορία, μια μνήμη να μου ανοίξει έναν ολόκληρο κόσμο. Άλλωστε η μουσική έχει αυτή την ελευθερία και μπορεί να ταξιδέψει εκεί που δεν έχουμε ταξιδέψει εμείς.

Τι είναι αυτό που μπορεί να ωθήσει ένα μικρό κορίτσι που μεγαλώνει στην επαρχία να θέλει να μάθει βιολί; Πώς μπήκε σε σας το μικρόβιο της μουσικής;

Μεγάλωσα μέσα στη μουσική. Ο πατέρας μου είχε κινηματογράφο και από πολύ μικρή ήρθα σε επαφή με τις ταινίες και τις μουσικές τους. Όταν πήγαμε με τα αδέλφια μου στο ωδείο, ήμουν περίπου έξι χρονών και διάλεξα το βιολί. Μου άρεσε ο ήχος του. Μου θύμιζε κάτι ζωντανό, κάτι σαν ανθρώπινη φωνή. Και από εκεί και πέρα το βιολί έγινε κομμάτι της ζωής μου.

Και η σύνθεση πώς προέκυψε; Ήταν μια εσωτερική ανάγκη που εκφράστηκε αυθόρμητα;

Η σύνθεση ήρθε πολύ αργότερα και ήρθε αυθόρμητα. Δεν την κυνήγησα. Κάποια στιγμή στη ζωή μου γεννήθηκε μέσα μου η ανάγκη να γράψω μουσική και να πω πράγματα που ίσως δεν μπορούσα να πω με λόγια. Και όταν ήρθε αυτή η ανάγκη, την ακολούθησα. Νομίζω πως τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας έρχονται κάπως έτσι. Δεν τα προγραμματίζουμε.

Ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στη διάρκεια της διαδρομής σας ως γυναίκας μουσικός και συνθέτρια;

Υπήρχαν δυσκολίες, όπως υπάρχουν για κάθε άνθρωπο που επιλέγει έναν δρόμο δημιουργικό και απαιτητικό. Ως γυναίκα, ίσως κάποιες φορές χρειάστηκε να αποδείξω περισσότερο ότι μπορώ να σταθώ σε έναν χώρο που για πολλά χρόνια ήταν ανδροκρατούμενος. Όμως δεν θέλω να σταθώ μόνο στις δυσκολίες. Θέλω να σταθώ στη δουλειά, στην επιμονή και στην αγάπη για αυτό που κάνεις. Αυτό έκανα όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζω ακόμα να το κάνω.

Πόσο δύσκολο είναι να κερδίσεις το ακροατήριο μιας συναυλίας μόνο με μελωδίες, χωρίς λόγια; Πού βασίζετε εσείς την επικοινωνία με το κοινό σας;

Η μουσική δεν χρειάζεται πάντα λόγια για να μιλήσει. Μπορεί μια μελωδία να σου θυμίσει μια ιστορία, έναν άνθρωπο, ένα ταξίδι, μια παλιά αγάπη, μια στιγμή που έχεις ζήσει και που θα ήθελες να ζήσεις. Εκεί βρίσκεται η δύναμή της. Εγώ βρισκω την αλήθεια πάνω στη σκηνή. Παίζω τη μουσική μου όπως την αισθάνομαι. Και πιστεύω ότι όταν είσαι αληθινός, αυτό φτάνει και στον άλλον.

Η ξαφνική και πρόωρη απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη επιβεβαίωσε την καθολική επιρροή που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης. Τι είναι τελικά καλλιτεχνική επιτυχία;

Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη είναι πολύ πρόσφατη και πολύ μεγάλη. Έφυγε ένας άνθρωπος που είχε μια πολύ δυνατή σχέση με το κοινό του και άφησε το δικό του αποτύπωμα. Ήταν για εμένα ένας ξεχωριστός και αγαπητός άνθρωπος, που έφυγε δυστυχώς άδικα και πολύ νωρίς. Όσον αφορά στην καλλιτεχνική επιτυχία δεν είναι μόνο οι αριθμοί, οι πωλήσεις ή η αναγνωρισιμότητα. Είναι να έχεις καταφέρει να αφήσεις κάτι μέσα στον άλλον. Να ακούσει κάποιος μια μουσική ή ένα τραγούδι ύστερα από χρόνια και να θυμηθεί κάτι από τη δική του ζωή. Αν έχει συμβεί αυτό, τότε έχεις επικοινωνήσει πραγματικά. Και αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από οποιονδήποτε τίτλο επιτυχίας.

Προσφάτως, με αφορμή μια συναυλία του Γιάννη Πάριου, ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση σχετικά με το αν οι καλλιτέχνες πρέπει να αποσύρονται από τη σκηνή από μια ηλικία και μετά. Ποια είναι η γνώση σας πάνω σε αυτό το θέμα;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει ηλικία για την τέχνη. Υπάρχει μόνο η ανάγκη και η δυνατότητα του ανθρώπου να συνεχίσει να δημιουργεί και να επικοινωνεί. Η σκηνή είναι ένας ζωντανός οργανισμός και ο κάθε καλλιτέχνης ξέρει αν μπορεί και αν θέλει να βρίσκεται πάνω σε αυτήν. Δεν θα έβαζα ποτέ έναν αριθμό ως όριο. Και ειδικά μιλώντας για τον Γιάννη Πάριο, είναι ένας καλλιτέχνης με μεγάλη ιστορία και έχει προσφέρει πολλά στο ελληνικό τραγούδι. Άλλωστε, η μουσική δεν μετράει τη ζωή με χρόνια. Τη μετράει με συναισθήματα, με εμπειρίες, με αυτά που έχεις ακόμη να πεις. Και όσο ένας καλλιτέχνης έχει κάτι να δώσει και υπάρχει ένας άνθρωπος απέναντί του που θέλει να τον ακούσει, νομίζω ότι αυτή η σχέση πρέπει να μπορεί να συνεχίζεται.