Beth Hart στο protothema: Στην Ελλάδα νιώθω πως μπορώ να είμαι ο εαυτός μου

Όσοι έχουν βρεθεί σε συναυλίες της Beth Hart κάνουν λόγο για μια ιδιαίτερη μίξη αστείρευτης ενέργειας και έντονης μυσταγωγίας. Πράγματι, η διαχρονικά γοητευτική Αμερικανίδα τραγουδοποιός – ερμηνεύτρια, η οποία συστήθηκε στο διεθνές κοινό στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 μέσα από το τραγούδι «LA Song (Out of This Town)» και συνέχισε με δυνατές συνεργασίες, όπως αυτή με με τον Slash των Guns n’ Roses, υποψηφιότητες για Γκράμι και συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν υπήρξε ποτέ μια ρηχή σταρ της σκηνής που κυνήγησε τα χιτ και την εύκολη επιτυχία. Αντιθέτως φρόντισε να εξελίσσει διαρκώς τον μουσικό εαυτό της αλλά και να παλέψει με τους προσωπικούς δαίμονές φθάνοντας στη σημερινή πιο ώριμη, δυνατή και ειλικρινή εκδοχή της.

Με αφορμή τη συναυλία που θα δώσει την Τετάρτη 1 Ιουλίου, στο Θέατρο Λυκαβηττού, μίλησε στο protothema.gr για τη σχέση της με τη μουσική, τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στην καλλιτεχνική αλλά και στην προσωπική της ζωή αλλά και για την μεγάλη αδυναμία που τρέφει στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες την οποία συμπεριλαμβάνετε σταθερά στα προγράμματα των περιοδειών σας. Τι είναι αυτό που σάς συνδέει με τη χώρα μας και το ελληνικό κοινό;

Όλοι νιώθουν με κάποιο τρόπο συνδεδεμένοι με την Ελλάδα, όχι μόνον οι μουσικοί. Ακόμη και εκείνοι που δεν την έχουν επισκεφθεί ποτέ. Νομίζω πως όλοι αγαπούν την Ελλάδα και τους Έλληνες. Εσείς δεν είστε που εφηύρατε την Δημοκρατία; Και επίσης αγαπάμε την Ελλάδα γιατί είναι πανέμορφη, μοναδική. Φέτος θα πάμε με τον σύζυγό μου για πρώτη φορά στη Μύκονο. Μάς αρέσει όμως να πηγαίνουμε κυρίως σε νησιά που δεν έχουν πάρα πολλούς τουρίστες επειδή θέλουμε να συναναστρεφόμαστε με τους αυθεντικούς Έλληνες νησιώτες. Στην Ελλάδα νιώθω πως μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Πώς μπορεί να επηρεάσει το κοινό τα συναισθήματα ενός καλλιτέχνη και την απόδοσή του πάνω στη σκηνή; Και με ποιους τρόπους προσπαθείτε εσείς να συνδεθείτε με τους ακροατές σας;

Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή είναι διαφορετικά. Αλλιώς είμαι όταν εμφανίζομαι σε ένα θέατρο κι αλλιώς όταν τραγουδάω σε ένα φεστιβάλ ή σε ένα γήπεδο. Ο χώρος επηρεάζει σίγουρα και τον καλλιτέχνη και το κοινό. Επίσης παίζει ρόλο αν οι ακροατές είναι καθιστοί ή όρθιοι, ποια είναι η εθνικότητα και ο πολιτισμός τους, ποια είναι η ηλικία τους. Η ψυχολογία και η απόδοσή μου εξαρτώνται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες. Στην πορεία, όμως, αντιλήφθηκα πως δεν είναι δουλειά του κοινού να με κάνει χαρούμενη. Εκείνοι έχουν πληρώσει κάποια χρήματα. Είναι λοιπόν δική μου δουλειά να τούς κάνω να νιώσουν όμορφα και να τους προσφέρω, συνειδητά, αυτό για το οποίο έχουν έρθει. Αυτό ήταν κάτι που έπρεπε να το μάθω καθώς θυμάμαι πως όταν ήμουν νεότερη τσαντιζόμουν πολύ όταν έπαιζα και ο κόσμος από κάτω δεν αντιδρούσε, ήταν ήσυχος. Λες και το ποια είμαι εξαρτάται από το αν αρέσω στο κοινό ή όχι. Ήταν ο ντράμερ μου, ο Bill Ransom, που μού έμαθε ότι δεν είναι δουλειά του κόσμου να με κάνει να νιώσω καλά ή όχι λέγοντάς μου: «Καλύτερα ν΄ανέβεις εκεί πάνω και να κάνεις τη δουλειά σου και να είσαι ευγνώμων που έχεις την ευκαιρία να κάνεις αυτό που αγαπάς».

Τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε λοιπόν αυτή τη φορά από σάς στη συναυλία σας στο Θέατρο Λυκαβηττού;

Η αλήθεια είναι πως σε κάθε χώρα παρουσιάζω διαφορετικό πρόγραμμα το οποίο φτιάχνεται λίγες ώρες πριν. Το setlist διαμορφώνεται με βάση τις προτιμήσεις του κοινού της κάθε χώρας έτσι όπως αυτές εκφράζονται μέσα από τα social media. Υπάρχει λοιπόν η Ρωξάνη, η γυναίκα που σαρώνει τα social media και με ενημερώνει ποια τραγούδια θέλει να ακούσει το εκάστοτε κοινό. Με βάση αυτά τα τραγούδια φτιάχνω το πρόγραμμά μου. Έτσι θα γίνει λοιπόν και με τη συναυλία μου στην Ελλάδα. Θα περιμένω να φτάσω στην Αθήνα, να νιώσω το vibe της σκηνής και την Ρωξάνη να σάς ρωτήσει τι θέλετε να ακούσετε.

Πώς είναι, αλήθεια, η καθημερινότητα ενός καλλιτέχνη που ταξιδεύει διαρκώς; Τι σάς αρέσει και τι σάς κουράζει σε αυτόν τον τρόπο ζωής;

Δεν βρίσκω τίποτα κουραστικό σε όλο αυτό, αρκεί να είμαι πειθαρχημένη και να φροντίζω τον εαυτό μου. Προφανώς αν κάνω χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών, αν δεν παίρνω την φαρμακευτική αγωγή μου, αν δεν τρώω καλά και δεν γυμνάζομαι, αν δεν προσεύχομαι, αν δεν δείχνω σεβασμό στους ανθρώπους, αν δεν είμαι συνδεδεμένη με τη θετικότητα, τότε θα είμαι ένα ναυάγιο, δεν θα αντέξω, θα εξαντληθώ και δεν θα μπορώ να δουλέψω. Αλλά ο κόσμος που έρχεται, το να είμαι με μια τέτοια μπάντα, το να έχω μια τέτοια ομάδα, το να μην είμαι καλλιτέχνης των χιτ, το να μπορώ ακόμα να παίζω για ανθρώπους στην ηλικία μου, είναι σαν θαύμα. Οπότε ναι, είναι το αντιμετωπίζω σαν εκκλησία όλο αυτό , με σεβασμό. Και όσο το κάνω αυτό, η ενέργεια παραμένει ατελείωτη. Βοηθούν βέβαια πολύ και οι συνεργάτες που δεν με αναγκάζουν να δουλεύω υπερβολικά. Παρότι, δηλαδή, είμαι συνέχεια στο δρόμο, δεν κάνω έξι συναυλίες την εβδομάδα. Και δεν το κάνω αυτό γιατί δεν θέλω να χάσω τη φωνή μου ούτε να επιδεινώσω την διπολική διαταραχή από την οποία πάσχω. Οπότε κάνω τρεις με τέσσερις συναυλίες την εβδομάδα και όταν τελειώνω την περιοδεία μένω στο σπίτι για έναν μήνα, ασχολούμαι με τον κήπο, γράφω, ίσως ηχογραφώ ή απλώς χαλαρώνω.

Τι είναι για σάς η μουσική; Η δουλειά σας, το ταλέντο σας  ή μια εσωτερική ανάγκη;

Είναι όλα αυτά μαζί και πολλά ακόμη. Η μουσική είναι για μένα κάτι απροσδιόριστο. Αν προσπαθούσα να περιγράψω με μια λέξη τι σημαίνει για μένα θα έλεγα ψέματα γιατί δεν ξέρω πώς να την περιγράψω. Είναι σαν να με ρωτάνε πόσο αγαπώ τον άντρα μου. Δεν είναι προσδιορίσιμο. Μπορώ να πω όμως ότι η μουσική δεν έρχεται πρώτη στη ζωή μου. Αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Οι άνθρωποι σίγουρα έρχονται πρώτοι. Η αγάπη έρχεται πρώτη. Το να μιλάς πολύ με τον Θεό. Να παρακολουθείς ανθρώπινες ιστορίες. Να βλέπεις ντοκιμαντέρ. Να πηγαίνεις σε συναντήσεις. Να ακούς όλες τις ειδήσεις. Ψεύτικες ή όχι, απλώς να ακούς όλα όσα συμβαίνουν και να προσπαθείς να παίρνεις θέση σε αυτά. Όταν γράφω μουσική, ποτέ μα ποτέ δεν σκέφτομαι έναν δίσκο ή μια συναυλία. Είναι για μένα σαν προσευχή. Είναι το να βρίσκομαι με τον Θεό. Δεν ψάχνω καν να τελειώσω το τραγούδι. Δεν με νοιάζει αν θα τελειώσει ή όχι. Παράλληλα, όμως, η μουσική είναι για μένα και δουλειά καθώς την αντιμετωπίζω με πειθαρχία. Όσο για το ταλέντο; Το βλέπω να αντικατοπτρίζεται στα μάτια των θεατών σαν ομορφιά.

Επίσης, η μουσική είναι μια εσωτερική ανάγκη από την άποψη ότι την αγαπούσα πολύ από μικρή και είχα υποσχεθεί στον Θεό πως πάντα θα ασχολούμαι με αυτή οτιδήποτε κι αν συμβεί. Δεν σκεφτόμουν να κάνω απαραίτητα καριέρα. Εκτός όμως από το ότι η μουσική είναι για μένα κάτι τελείως προσωπικό, όπως είναι η επαφή με τον Θεό, αποτελεί, παράλληλα, και κάτι συλλογικό καθώς νιώθω την ανάγκη να ανήκω κάπου, σε μια ομάδα στην οποία αυτό που κάνουμε δημιουργεί ένα είδος ελπίδας, ανακούφισης ή απλώς χαρά, γέλιο. Όταν βλέπω κάποιον από τους ακροατές του να γελά ή να σκουπίζει ένα δάκρυ ακούγοντας ένα τραγούδι που και μένα με συγκινεί, λέω «Δόξα τω Θεώ, δεν είμαι μόνη». Πολλοί υποθέτουν πως οι καλλιτέχνες είναι τόσο ναρκισσιστές που το μόνο που αναζητούν είναι να τούς επευφημούν. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό. Νομίζω πως οι περισσότεροι καλλιτέχνες θέλουν να ανήκουν κάπου. Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια μέσα τους. Θέλουν να έχουν οικογένεια. Θέλουν να έχουν μια μπάντα, ένα κοινό.

Προπώληση εισιτηρίων ΕΔΩ