Ο Αλέξης Τσιάμογλου, χορευτής, χορογράφος και video artist παρουσιάζει την περφόρμανς «Requiem» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του επιτυχημένου κύκλου Megaron Underground
Το 2009 παρουσιάστηκε στο αμερικανικό κοινό μέσω της μεγάλης οθόνης η ταινία Limits of Control, σε σκηνοθεσία του Jim Jarmusch.
Μια ταινία η οποία στάθηκε η αφορμή και χρησιμοποιήθηκε ως αφετηρία και πηγή έμπνευσης για τον Αλέξη Τσιάμογλου για την δημιουργία του «Requiem - a choreographed portrait», ο οποίος «ερευνά κατά πόσο είναι δυνατόν να αποστασιοποιηθούμε από αυτό που περιγράφεται από πολλούς ως «ουσία» του χορού και μέσω αυτής της αναζήτησης νέων εμπειριών να οδηγηθούμε σε νέα άγνωστα περιβάλλοντα».
Ο Αλέξης Τσιάμογλου είναι χορευτής, χορογράφος και video artist. Από το 2008 έχει συνεργαστεί με ομάδες, χορογράφους και σκηνοθέτες όπως οι: Sinequanon, Default, 50 Collective, David Zambrano, Λία Τσολάκη, Χρήστο Παπαδόπουλο, Γιάννη Παρασκευόπουλο και Σωτήρη Χατζάκη.
Ως χορευτής έχει εμφανιστεί σε παραγωγές της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, του ΚΘΒΕ κ.ά. Μικρού μήκους ταινίες χορού που έχει σκηνοθετήσει και χορογραφήσει έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ στην Σουηδία, Πορτογαλία, Βραζιλία και Ελλάδα. Για την χρονιά 2013-14 του απονεμήθηκε υποτροφία από το χορογραφικό κέντρο του Άμστερνταμ (ICK- SPAZIO) για νέους ταλαντούχους χορογράφους.
Στο πλαίσιο του επιτυχημένου κύκλου Megaron Underground παρουσιάζεται στο Υποσκήνιο Β΄ της Αίθουσας Αλεξάνδρα Τριάντη την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019 η περφόρμανς Ρέκβιεμ σε ερμηνεία της Νιόβης Μπένου.
Όπως διαβάζω στο σχετικό ενημερωτικό σημείωμα: «Στο έργο αυτό γίνεται η απόπειρα να αποτυπωθεί το πορτρέτο της χορεύτριας μέσα από τη χορογραφική ματιά.
Το Ρέκβιεμ είναι ένα χορογραφημένο πορτρέτο της χορεύτριας, που λειτουργεί ως ο προσωπικός της επικήδειος λόγος. Καμβάς είναι το ξύλινο πάτωμα, πάνω στο οποίο εφαρμόζεται το βασικό υλικό: το σώμα της χορεύτριας και οι εμπειρίες της. Σε αντίθεση με τη ζωγραφική, εδώ το χορογραφικό πορτρέτο γίνεται αντιληπτό ως διαδικασία, καθώς η χορογραφική ματιά συλλαμβάνει χειρονομίες, διαθέσεις και προθέσεις. Το ηχητικό τοπίο της περφόρμανς μεταβάλλεται με τραγούδια, αφηγήσεις και ντοκουμέντα».