Επιμέλεια: Μαρία Σαμπατακάκη - Ομάδα "hιστορισταί"
Κινηματογραφική παραγωγή και εμπόριο στη μεταπολεμική Αθήνα
Η εξέλιξη των τεχνικών εργαλείων, η βελτίωση των μέσων μεταφοράς και επικοινωνίας, η ανάγκη για ψυχαγωγία αλλά και οπτικοακουστική ενημέρωση υπήρξαν ορισμένοι εκ των παραμέτρων που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του εγχώριου κινηματογράφου αμέσως μετά τον πόλεμο. Παρά τα αντικειμενικά προβλήματα (όπως υλικοτεχνικές ελλείψεις, περιορισμένη χρηματοδότηση αλλά και ζητήματα που σχετίζονταν με τη λογοκρισία της μετεμφυλιακής περιόδου) η ελληνική παραγωγή ταινιών κατά τις δεκαετίες ’50 και ’60 υπήρξε μέρος της γενικότερης άνθισης που γνώρισε ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.
Στοά Πανταζοπούλου, η διαμόρφωση της οποίας έγινε από τον αρχιτέκτονα Ι. Λυγίζο
Οι εναπομείνασες επιγραφές παραπέμπουν στις κινηματογραφικές εταιρίες που στεγάστηκαν στο Μέγαρο
Η έβδομη τέχνη προσέφερε στη ντόπια οικονομία σημαντικά έσοδα και έδωσε τη δυνατότητα απορρόφησης εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Συστήθηκαν εταιρίες δημιουργίας, εμπορίας και διανομής, άλλες που αφορούσαν στην παροχή εξοπλισμού, σχολές εκπαίδευσης, άνοιξαν αίθουσες προβολής, με λίγα λόγια διαμορφώθηκε «αγορά» χάρη στην οποία αυξήθηκαν τα μεροκάματα των ηθοποιών, των σκηνοθετών, των σεναριογράφων και λοιπών εργαζομένων στον τομέα.
Ο ελληνικός κινηματογράφος πριμοδότησε και τη μουσική παραγωγή, καθόρισε την «αθηναϊκή» ειδικά, την αστική γενικότερα διασκέδαση (αυτό που ονομάστηκε «athens by night»), έπλασε σταδιακά ένα πολιτιστικό μοντέλο που μετατράπηκε σε εξαγώγιμο προϊόν και αποτέλεσε την ταυτότητα της χώρας που μπήκε με αξιώσεις στον παγκόσμιο τουριστικό χάρτη.
Το μέγαρο υπήρξε σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, στέγασε επιχειρήσης τεχνικής υποστήριξης, το συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων στον χώρο. Δικαίως έλαβε τον χαρακτηρισμό χόλυγουντ
Στην πληθώρα των ταινιών των δεκαετιών του 1950 και του 1960 που εξακολουθούν να προβάλλονται συχνά πυκνά στην τηλεόραση, διατηρώντας την απήχηση τους, ανιχνεύει κανείς αρκετές από τις προαναφερθείσες παρατηρήσεις. Στοιχεία όμως της ακμής αυτής της μικρής ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας μπορεί να ανακαλύψει στο «σιωπηλό» πλέον Μέγαρο της 7ης Τέχνης στην πλατεία Κάνιγγος (Ακαδημίας 96-98-100).
Το εμβληματικό κτήριο στέγασε το σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων του χώρου, τους αντιπροσώπους ξένων παραγωγών, σωματεία εργαζομένων και μετατράπηκε σε ένα είδος ελληνικής κινηματογραφικής «Μέκκας». Εισερχόμενος κανείς από τη στοά Πανταζοπούλου αντικρίζει τα απομεινάρια των παλαιών ενοίκων, επιγραφές και ταμπέλες που φανερώνουν την προηγούμενη χρήση και λειτουργία του.
Είσοδος στο εμβληματικό κτήριο που στέγασε το σύνολο των εταιριών κινηματογραφικών παραγωγών
Είσοδος κτηρίου όπως είναι σήμερα
*το άρθρο προέκυψε έπειτα από επιτόπια έρευνα με τη συμβολή του συγγραφέα Δημήτρη Φύσσα.