Ο Μπολιβάρ και ο Λεφτέρης

O Γιάννης Σκουρλέτης είναι και επίσημα ο εικαστικός του θεάτρου. Ένας στρατευμένος στην Τέχνη δημιουργός που δεν λοξοκοιτά προς την μεριά της αγοράς του θεάματος για το νυχτοκάματο – παραμένει πιστός στη προσωπική αλλά και συλλογική μυθολογία που τον γέννησε και τον ανάθρεψε. Το θέατρο του απαιτεί από τον θεατή γνώση και ευαισθησία και αυτό γιατί οι παραστάσεις του κουβαλούν εικόνες, σπαράγματα λόγου και μνήμες … 

Στο μικροσκοπικό θεατράκι , στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου η φετινή παράσταση που φέρει ως τίτλο της το όνομα του απελευθερωτή της Νότιας Αμερικής έτσι όπως εκείνος μεταπλάστηκε στον ποιητικό λόγο του Νίκου Εγγονόπουλου ο Γιάννης Σκουρλέτης παρατάσσει μπροστά στο κοινό όλα τα περιουσιακά του στοιχεία: Τα πολύχρωμα λαμπιόνια του λαϊκού πάλκου, εικόνες της Παναγίας και κεριά, υπολείμματα από σημαίες και παράσημα, ένας στέφανος εξ ακανθών, ένα καλογυμνασμένο ανδρικό σώμα. Ο Τσαρούχης να συναντά τον Χατζιδάκι και οι δύο μαζί την μεσοπολεμική Δανάη των ρομαντικών τραγουδιών. Οι φιγούρες του Εγγονόπουλου με τις ερυθρόλευκες φορεσιές να χορεύουν στους ρυθμούς του Νίνο Ρότα ερεθίζοντας κιόλας τις ευαίσθητες Φελινικές μας μνήμες. Η γυναίακ με το ακορντεόν και με το αθώο, γλυκό μπέρδεμα των εθνικών ασμάτων («Στη στεριά δε ζει το ψάρι/ ούτε ανθός στην αμμουδιά») με τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά μοτίβα για να καταλήξει στη «Βοσκοπούλα» («Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μιά ζηλεμένη κόρη»). 



«Μετά τον Ναπολέοντα (Λαπαθιώτη) ήξερα πως ο επόμενος εθνικός (μου/μας)ήρωας θα ήταν ο Μπολιβάρ, ένα δικό μας παιδί, ένα Ελληνόπουλο από τις ζούγκλες του Αμαζονίου. Τα μεγάλα του χέρια, σαν κουπιά της ιστορίας, θα οδηγήσουν τη λέμβο στα στεγνά των αιώνων. Το συγκλονιστικό μανιφέστο του Νίκου Εγγονόπουλου (κι ένας μονόλογος σπαραγμός της Γλυκερία Μπασδέκη) οδήγησαν τα βήματά μου σ’ αυτό το ταξίδι από το Περού στη Λάρισα και πάλι πίσω, στο Αμήν…», λέει ο Γιάννης Σκουρλέτης που έσμιξε τα ποιήματα του Νίκου Εγγονόπουλου (Μπολιβάρ: ένα ελληνικό ποιήμα / Ενοικιάζεται) με ένα μονόλογο της Γλυκερίας Μπασδέκη (Ο Λεφτέρης στο Αμήν). 

Ο Λεφτέρης με τις πολλές ταυτότητες και τις μυριάδες των συμβολισμών – τόχει βλέπεις το όνομα! – είναι ένας Τσαρουχικός ήρωας που επιχειρεί πριν την τελευταία του έξοδο μια γενναία εξομολόγηση για αυτό που πραγματικά ήταν και μπορούσε να προσφέρει και για εκείνο που πίστευαν όλοι οι άλλοι ότι ήταν… Ο Λεφτέρης της λευτεριάς, ο Λεφτέρης ο Ελευθερωτής, ο Ελευθέριος της εθνικής ανάτασης και της εθνικής αναγέννησης αλλά και ο ψευτο-Λεφτέρης – όλα μαζί σε ένα/ ένα αξεδιάλυτο σύνολο… 

Στη σκηνή σε διατεταγμένη υπηρεσία ο όπως πάντα πειθαρχικός και υπάκουος στις σκηνοθετικές εντολές αλλά και πληθωρικός στα αισθήματα Αντώνης Γκρίτσης, ο Γιάννης Κουκουράκης ( το ιδανικό σώμα ενός ντελικανή επαναστάτη από τα μέρη του Ψηλορείτη) και η αποκάλυψη της βραδιάς, η μουσικός Χαρούλα Τσαλπαρά. 

Το ντουέτο Γιάννη Σκουρλέτη - Αντώνη Γκρίτση μπορεί να πετάγεται με επιτυχία από τα Εξάρχεια των Λαπαθιώτη - Ιωάννου στην ποιητική επικράτεια όπου ο οραματικός Εγγονόπουλος συναντά τον χωρίς περιττά φκιασίδια λόγο της Μπασδέκη τροφοδοτώντας με νέες δυνάμεις την εθνική μας μυθολογία μέσα από τις καλοσχεδιασμένες ανατροπές της. Άλλωστε, οι ανατροπές των καλλιτεχνών την θρέφουν και την κρατούν ζωντανή! 

Υ.Γ : Συμβουλή προς νεάζοντες 40αρηδες και κομψευόμενους νεαρούς των media και της εγχώριας καχεκτικής showbiz ο Κάτω Χώρος του Θεάτρου του Νέου Κόσμου δεν έχει σχέση ούτε με πίστα με Αννούλες και ταξιδάκια στη Μύκονο, ούτε με πασαρέλες για «μεσημεριανά»…