Ο Στέλιος ξανά στη μεγάλη οθόνη

Μια ακόμη ευκαιρία να απολαύσουν την ταινία «Τετάρτη 04:45» στη μεγάλη οθόνη θα έχουν οι Αθηναίοι. Το ατμοσφαιρικό θρίλερ που ανακηρύχθηκε μεγάλος νικητής στην 7η απονομή των βραβείων ΙΡΙΣ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου θα προβληθεί στον κινηματογράφο ΑΣΤΟΡ, στην Πλατεία Κοράη, τα μεσάνυχτα αυτού του Σαββάτου, ενώ την Κυριακή 3 Απριλίου στις 15:30 το μεσημέρι στον ΔΑΝΑΟ στην Κηφισίας. Μετά το τέλος της δεύτερης προβολής ο σκηνοθέτης Αλέξης Αλεξίου θα συνομιλήσει με το κοινό.

Η ταινία απέσπασε τα βραβεία: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, Α’ ανδρικού ρόλου για τον Στέλιο Μάινα, μουσικής για τον Felizol, φωτογραφίας, σκηνικών, μοντάζ, ήχου και ειδικών εφέ. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε μιλήσει στον Δημήτρη Χαλιώτη και το περιοδικό Metropolis τον Μάιο του 2015, λίγες μέρες πριν το έργο βγει στους κινηματογράφους. Ας τη θυμηθούμε:

«Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή σου που νομίζεις ότι θα καταφέρεις», Αθήνα, 1993. Ο Στέλιος κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ανοίγει το δικό του jazz club. 17 χρόνια μετά βρίσκεται πνιγμένος στα χρέη και αντιμέτωπος με τη ρουμάνικη μαφία, από την οποία έκανε το λάθος να δανειστεί ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ο χρόνος πιέζει. Εχει 32 ώρες πριν χάσει τα πάντα.

Αυτός είναι ο κεντρικός ήρωας της νέας ταινίας του Αλέξη Αλεξίου «Τετάρτη 4:45». «Ο Στέλιος έχει βασίσει την ύπαρξή του σε αυτό το μαγαζί. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το μαγαζί. Εκεί που νόμιζε ότι έχει τα πάντα, συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι δεν έχει τίποτα. Στο τέλος έχει μία και μοναδική επιλογή. Να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του», μου εξηγεί ο Αλέξης για τον ήρωά του, τον οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά ο Στέλιος Μάινας.

«Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή σου που νομίζεις ότι θα τα καταφέρεις»: Με αυτή τη φράση αρχίζει η ταινία. Μία φράση, που θα μπορούσε να είναι και μότο της. «Είναι μια παραδοχή. Είμαστε καταδικασμένοι να αποτύχουμε. Eχει όμως σημασία το πώς αποτυγχάνεις τελικά. Αν αποτυγχάνεις με το κεφάλι ψηλά ή γονατιστός. Ο Στέλιος πίστεψε ότι θα κάνει πολύ περισσότερα από αυτά που ήταν ικανός. Η στάση του όμως στο φινάλε της ταινίας είναι μία κατάκτηση», παρατηρεί ο Αλέξης.

«Eχετε ευθύνη!» λέει και ξαναλέει εκτός εαυτού ένας άλλος κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας. Μία ατάκα που σύντομα θα αρχίσει να στροβιλίζεται στο μυαλό του Στέλιου τώρα που ολόκληρο το σύμπαν του καταρρέει κι εκείνος βρίσκεται αντιμέτωπος με την ηθική του. «Τα τελευταία πέντε χρόνια όλοι αναζητάμε τις ευθύνες για το τι πήγε στραβά. Συνήθως όμως αναζητάμε τις ευθύνες στους άλλους. Απευθυνόμενοι διαρκώς στους άλλους αποποιούμαστε τις δικές μας ευθύνες. Για μένα λειτουργεί καθαρά ειρωνικά αυτή η ατάκα», σχολιάζει ο Αλέξης.

Oπως ειρωνικά λειτουργεί και η μουσική επιμέλεια της ταινίας, που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τη δράση. «Ακούγοντας τα τραγούδια ο θεατής προσπαθεί να καταλάβει αν αυτό που βλέπει είναι κωμικό ή τραγικό», παραδέχεται. «Ηθελα καταρχάς η ταινία να έχει πολύ έντονο ελληνικό στοιχείο. Μου φάνηκε καλή ιδέα να χρησιμοποιήσω παλιά τραγούδια της δεκαετίας του ’50 και του ’60, που έχουν jazz στοιχεία με την ευρύτερη έννοια του όρου. Αυτά τα κομμάτια με έναν τρόπο -ακριβώς επειδή προέρχονται από το παρελθόν και είναι μοντέρνα τραγούδια εκείνης της εποχής- κρύβουν μία αναφορά σε μία άλλη Ελλάδα, η οποία θα μπορούσε ίσως να είναι κομμάτι του δυτικού κόσμου. Τελικά τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά».

Χωρισμένο σε κεφάλαια με διάτιτλους, την απαραίτητη σκοτεινή ατμόσφαιρα και ένα σφιχτοδεμένο μοντάζ, το «Τετάρτη 4:45» παραπέμπει σε ένα σύγχρονο φιλμ νουάρ, που μέσα στο σκοτάδι του κρύβει ένα σαρδόνιο χιούμορ. «Ολο αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι μία κατάσταση παραλογισμού που είναι αδύνατο να την αποδώσεις χωρίς χιούμορ. Ηθελα να κάνω μία ταινία που δεν παίρνει 100% τον εαυτό της στα σοβαρά, ώστε να αφήσει τον θεατή να κρίνει λίγο τα πράγματα από απόσταση», μου επισημαίνει ο Αλέξης.

Κι όταν τον ρωτάω σε τι σινεμά πιστεύει, μου απαντά: «Οι ταινίες που μας μένουν είναι αυτές που κάτι θέλουν να μας πουν, που σε αφήνουν μετά να σκεφτείς και να προβληματιστείς. Οι ταινίες οφείλουν να επικοινωνούν με το κοινό. Οχι απαραίτητα με το πολύ ευρύ κοινό, αλλά δεν χρειάζεται να πάμε και στο άλλο άκρο που φτιάχνονται ταινίες για να συνομιλήσουν μόνο με μία πολύ συγκεκριμένη ελίτ ανθρώπων».