Μουσικοί εναντίον πολιτικών

Πριν από λίγες ημέρες η Adele απέδειξε ότι δεν είναι αμοιβαία η συμπάθεια που της τρέφει ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αυτή την περίοδο διεκδικεί το χρίσμα του προεδρικού υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ. Ο εκπρόσωπος της Βρετανίδας τραγουδίστριας δήλωσε ότι «η Adele δεν έδωσε την άδειά της να χρησιμοποιηθεί η μουσική της σε καμία πολιτική εκστρατεία». Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας καλλιτέχνης ζήτησε από έναν πολιτικό να σταματήσει να χρησιμοποιεί τραγούδια του σε εκδηλώσεις του, με το φαινόμενο να έχει πλέον διογκωθεί λόγω της παρουσίας του Τραμπ στα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ. Ας δούμε όμως δέκα χαρακτηριστικές περιπτώσεις σε διαφορετικές χώρες, ακόμα και στην Ελλάδα!

REM vs Ντόναλντ Τραμπ

Ο Τραμπ δεν εξαγρίωσε μόνο την Adele με τις μουσικές επιλογές του. Σε μία εμφάνισή του στο πλαίσιο μίας συγκέντρωσης του Tea Party τον περασμένο Σεπτέμβριο ακούστηκε το τραγούδι των REM ”It's the end of the world as we know it (And I feel fine)”. Ο frontman του συγκροτήματος, Μάικλ Στάιπ

, σαν να τσατίστηκε λίγο όταν το έμαθε. Τουλάχιστον κάτι τέτοιο μπορεί να συμπεράνει κανείς από την ανακοίνωση που εξέδωσε μέσω του λογαριασμού του Μάικ Μιλς (μπασίστα της μπάντας) στο Twitter: «Άντε γαμ*****ε, θλιβερά εξουσιολάγνα ανθρωπάκια. Μη χρησιμοποιείτε τη μουσική μας ή τη φωνή μου στην ηλίθια καμπάνια σας». Αρκετά σαφές το μήνυμα.

Νιλ Γιανγκ vs Ντόναλντ Τραμπ

 
Η λίστα με τους... οπαδούς του Τραμπ δεν σταματάει εδώ. Κατά την ανακοίνωση της έναρξης της προεδρικής καμπάνιας του δισεκατομμυριούχου ακούστηκε το εμβληματικό τραγούδι του Νιλ Γιανγκ, “Rockin’ in the free world”. Στη συνέχεια, σε ανακοίνωση του μάνατζερ του Γιανγκ τονίστηκε ότι ο Τραμπ δεν είχε την άδεια να χρησιμοποιήσει το τραγούδι και ότι ο (Καναδός) καλλιτέχνης στηρίζει για την αμερικανική προεδρία τον Μπέρνι Σάντερς. Διπλή γείωση, δηλαδή. Ο κ. Τραμπ, ωστόσο, που δεν είπε την τελευταία του λέξη, ανάρτησε στο Twitter μία φωτογραφία του μαζί με τον Γιανγκ, όταν ο τελευταίος τον είχε προσεγγίσει για μία επιχειρηματική συμφωνία. Το χρήμα ουδείς εμίσησε, κύριε Τραμπ... Κάτι αντίστοιχο έκανε και ο Στίβεν Τάιλερ των Aerosmith, ο οποίος αν και είναι Ρεπουμπλικάνος, ζήτησε από τον Τραμπ να μη χρησιμοποιεί το "Dream on" στην καμπάνια του. Έτσι όπως πάει ο κύριος Τραμπ θα το γυρίσει στο ελληνικό ρεπερτόριο.

Σαμ Μουρ vs Μπαράκ Ομπάμα

 
Προβλήματα με τον καλλιτεχνικό κόσμο δεν έχουν μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι - αν και αυτοί έχουν τη μερίδα του λέοντος σε τέτοιες υποθέσεις. Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Μπαράκ Ομπάμα ακουγόταν το τραγούδι "Hold On, I'm Comin'" των Sam and Dave και μάλιστα οι ψηφοφόροι του παρέφραζαν τον κεντρικό στίχο σε "Hold on, Obama's comin'". «Δεν έχω συμφωνήσει να σας υποστηρίξω στο ύπατο αξίωμα της χώρας μας», υπενθύμισε στον Ομπάμα ο Σαμ Μουρ σε ένα εξώδικο που απέστειλε και το τραγούδι αποσύρθηκε από το playlist της καμπάνιας με συνοπτικές διαδικασίες.

Heart vs Σάρα Πέιλιν

 
Το 2008 η Σάρα Πέιλιν κατέβαινε στις εκλογές στο πλευρό του Τζον ΜακΚέιν ως υποψήφια αντιπρόεδρος. Το παρατσούκλι της κυβερνήτη της Αλάσκα στο λύκειο ήταν «Μπαρακούντα», επομένως ήταν φυσικό να ακουστεί το ομώνυμο τραγούδι των Heart στην εμφάνισή της στο Συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων. Οι αδελφές Γουίλσον, η «καρδιά» του συγκροτήματος, δεν πολυσυμπαθούν την κ. Πέιλιν και έτσι έστειλαν ένα εξώδικο στους Ρεπουμπλικάνους για να σταματήσουν τη χρήση του τραγουδιού. Βέβαια, η υποψήφια αντιπρόεδρος δεν πτοήθηκε και συνέχισε να χρησιμοποιεί το “Barracuda” σε όλη την εκστρατεία, υποστηρίζοντας ότι διαθέτει τη σχετική άδεια. Το ίδιο έγινε και με το τραγούδι "Who says you can't go home" των Bon Jovi, το οποίο ακούστηκε στην προεκλογική καμπάνια των Ρεπουμπλικάνων παρά τις αντιρρήσεις του συγκροτήματος.

MGMT vs UMP (Νικολά Σαρκοζί)

 
Στην αποδώ μεριά του Ατλαντικού, πριν από επτά χρόνια, κατά την ένδοξη προεδρία Σαρκοζί στη Γαλλία, το κόμμα του προέδρου, UMP, έπαιξε χωρίς άδεια το τραγούδι “Kids” των MGMT στο συνέδριό του και σε δύο online βίντεο. Η μπάντα το έμαθε και απαίτησε αποζημίωση. Το κόμμα παραδέχτηκε ότι δεν είχε άδεια για την αναπαραγωγή του τραγουδιού και ότι αυτό έγινε κατά λάθος, πληρώνοντας το συμβολικό ποσό (ένας όρος-ευφημισμός της τσιγκουνιάς) του ενός ευρώ. Οι MGMT θεώρησαν αυτή τη χειρονομία αντίστοιχη με αυτή που σου σηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο και τράβηξαν μία περιποιημένη αγωγή στο κόμμα. Τελικά κέρδισαν 30.000 ευρώ, τα οποία και δώρισαν σε οργανώσεις για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων.

The Smiths vs Ντέιβιντ Κάμερον

 
Παραμένουμε στη Γηραιά Ήπειρο. Το 2006 ο Ντέιβιντ Κάμερον -και ενώ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση- δήλωσε στο Radio 4 του BBC ως ένα από τα αγαπημένα του singles το "This charming man" των The Smiths. Η απάντηση άργησε λίγο, αλλά ήλθε. Σε ένα tweet του ο Τζόνι Μαρ (πρώην κιθαρίστας της μπάντας) αναφέρει: «Ντέιβιντ Κάμερον, σταμάτα να λες ότι σου αρέσουν οι The Smiths. Δεν σου αρέσουν. Στο απαγορεύω». Ο Μόρισεϊ, άλλοτε frontman των Smiths, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος, προσθέτοντας ότι το συγκρότημα αντιπαθεί τον Κάμερον εξαιτίας της θέσης του απέναντι στο κυνήγι.

Sting vs Τζορτζ Μπους (Νεότερου)

 
Στην προεκλογική καμπάνια του Τζορτζ Μπους το 2000, το “Brand new day” είχε την τιμητική του. Ο Sting κάποια στιγμή το έμαθε και ζήτησε να σταματήσουν την αναπαραγωγή του. Το τραγούδι, βέβαια, ακουγόταν κανονικά στην προεκλογική εκστρατεία του Αλ Γκορ. Όχι ότι αυτό τον βοήθησε και πολύ στην προσπάθειά του να εκλεγεί πρόεδρος...

Μπόμπι ΜακΦέριν vs Τζορτζ Μπους (Πρεσβύτερου)

 
Μα, είναι δυνατόν να παίζεις σε προεκλογική καμπάνια Ρεπουμπλικάνων το “Don't worry, be happy”; Είναι σαν να παίζεις Locomondo σε εκδήλωση των Ανεξάρτητων Ελλήνων... Τέλος πάντων, αυτή ήταν η επιλογή του Τζορτζ Μπους για την προεκλογική του καμπάνια το 1988, έλα όμως ότι ο δημιουργός του τραγουδιού, Μπόμπι ΜακΦέριν, ήταν υποστηρικτής του Μάικ Δουκάκη και ζήτησε από τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο να αποσύρει το τραγούδι. Ο Μπους νόμισε ότι θα κατάφερνε να μεταπείσει τον ΜακΦέριν, προσκαλώντας τον μέχρι και σε δείπνο, όμως ο καλλιτέχνης δεν πτοήθηκε και τελικά το “Don't worry, be happy” αντικαταστάθηκε από το "This land is your land".

Μπρους Σπρίνγκστιν vs Ρόναλντ Ρέιγκαν

 
Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ μουσικού και Αμερικανού υποψήφιου προέδρου είχε ως επίκεντρο το «Αφεντικό». Το "Born in the USA" μεσουρανούσε στα charts το 1984 και όπως ήταν λογικό κέρδισε την προσοχή των υπεύθυνων των προεκλογικών εκστρατειών των υποψήφιων προέδρων που έμπαιναν στην τελική ευθεία για τις εκλογές. Ένας σύμβουλος του Ρέιγκαν ζήτησε την άδεια από τον Σπρίνγκστιν να παίξουν το τραγούδι στην καμπάνια επανεκλογής του Ρεπουμπλικάνου πολιτικού. Το «Αφεντικό» αρνήθηκε, μία άρνηση που επανέλαβε και στους μεταγενέστερους προεδρικούς υποψηφίους Μπομπ Ντόουλ (Ρεπουμπλικάνοι) και Πατ Μπιουκάναν (Μεταρρυθμιστικό Κόμμα).

Μυρσίνη Λοΐζου vs Γιώργου Παπανδρέου

 
Η περίπτωση αυτή είναι ιδιάζουσα για τη λίστα, μια και δεν είναι ο δημιουργός αυτός που ζήτησε από έναν πολιτικό να μην αναπαράγει τα τραγούδια του στις εκδηλώσεις του. Η Μυρσίνη Λοΐζου, κόρη του αξέχαστου Μάνου, απέστειλε το 2011 ανοιχτή επιστολή στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ζητώντας να σταματήσει να ακούγεται το «Καλημέρα Ήλιε» και τα υπόλοιπα τραγούδια του πατέρα της στις κομματικές συγκεντρώσεις. «Ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε. Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει», κατέληγε η επιστολή της.