Οι τρεις αδελφές... ετοιμάζονται

Η Λένα Παπαληγούρα, η Ιωάννα Παππά και η Αλεξάνδρα Αϊδίνη περνούν πολλές ώρες μαζί την τελευταία περίοδο. Οι τρεις ηθοποιοί πρωταγωνιστούν σε παραστάσεις που κυριολεκτικά σκίζουν και παράλληλα ετοιμάζονται να υποδυθούν τις «Τρεις αδελφές» του Τσέχωφ στο θέατρο Πορεία. Από τις 18 Φεβρουαρίου τα τρία κορίτσια θα γίνουν η Όλγα, η Μάσα και η Ειρήνη Πραζόρωφ και θα μας αφηγηθούν μια ιστορία για τις ματαιωμένες ελπίδες και την ψευδαίσθηση της ευτυχίας.



Η Λένα εκτός από τις πρόβες της συγκεκριμένης παράστασης δεν μπορεί με κανένα τρόπο -και δεν θέλει- να αποχωριστεί το βιβλίο της «Κατερίνας». Το κοινό φροντίζει να γεμίζει κάθε φορά ασφυκτικά το θέατρο Θησείον όπου θα παίζεται η παράσταση μέχρι αύριο, Κυριακή 31 Ιανουαρίου, και έτσι οι συντελεστές αποφάσισαν να συνεχίσουν την ιδιαίτερη αφήγηση στο θέατρο Βασιλάκου. Η Λένα νιώθει μεγάλη ευγνωμοσύνη που ο σκηνοθέτης Γιώργος Νανούρης της εμπιστεύτηκε έναν τόσο δύσκολο μονόλογο και χαίρεται πολύ σε κάθε παράταση. Σε είκοσι μέρες όμως το κορίτσι από την Κατερίνα θα έχει την ευκαιρία να ερμηνεύσει το ρόλο της Ειρήνης, της μικρότερης αδελφής που κάνει όνειρα για να αλλάξει τη ζωή της.

Τα ίδια όνειρα κάνει και η Όλγα, η μεγαλύτερη της παρέας την οποία υποδύεται η Αλεξάνδρα Αϊδίνη. Και εκείνη όμως αυτή τη στιγμή παίζει σε μια παράσταση που παίρνει συνεχώς παρατάσεις. «Η μεγάλη χίμαιρα» του Καραγάτση που παρουσιάζεται στο θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου έχει εντυπωσιάσει το κοινό και η Αλέξανδρα προβλέπεται για πολλές μέρες ακόμα να μοιράζει το χρόνο από τη μια παράσταση στην άλλη. Στο ίδιο θέατρο εμφανίζεται και η Ιωάννα Παππά στο ρόλο της παραπληγικής «Μιράντα» σε μια πολύ απαιτητική παράσταση.



Για να επανέλθουμε όμως στις «Τρεις αδελφές», είναι ένα έργο που ο Τσέχωφ γράφει το 1901. Τα τέσσερα παιδιά ενός μορφωμένου στρατιωτικού, οι τρεις κόρες του και ο μοναχογιός του, «ξεμένουν» μετά τον θάνατό του στον τόπο της τελευταίας του μετάθεσης, σε μια απομακρυσμένη και μονότονη πόλη της ρωσικής επαρχίας. Ο στενός πυρήνας της οικογένειας και των στρατιωτικών φίλων τους λειτουργεί ως μια «νησίδα πολιτισμού» για τα αδέλφια και διατηρεί ζωντανή την ελπίδα της επιστροφής στην ιδανική πόλη των παιδικών του χρόνων, τη Μόσχα. Ωστόσο, η μικρή, ιδιότυπη κοινότητά τους φυλλορροεί μέσα στον χρόνο και την πραγματικότητα συμπαρασύροντας κάθε προσδοκία.



Ο Δημήτρης Τάρλοου μας εξοικειώνει με το έργο με μια δραματουργία-έκπληξη, που αν και «μικραίνει» τις χιλιομετρικές αποστάσεις, τονίζει την απόσταση από τον εαυτό, από το μέλλον και το παρελθόν. Όπως σημειώνει και ο ίδιος: «Σ' αυτή τη σπουδή για το πέρασμα του χρόνου οι χαρακτήρες βρίσκονται να ζουν την δικιά τους δυστοπία αναζητώντας την ουτοπία μιας Ιθάκης».