Μια όπερα σαν παιχνίδι

Με ένα μήνα καθυστέρηση θα αρχίσει τελικά η καινούργια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, «Καρμενσίτας». Από τις 20 Δεκεμβρίου και μέχρι τον Απρίλιο του 2016 η χορογραφία της πρώτης μπαλαρίνας της Λυρικής, Μαρίας Κουσουνή, θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Ολύμπια, φυσικά σε μουσική της «Κάρμεν» του Ζωρζ Μπιζέ.



Οι «Καρμενσίτας» είναι μια παράσταση για τη χαρά της ζωής, το σύντομο του βίου και την ανάγκη να επενδύουμε στις αξίες που μας φέρνουν κοντά: τη φιλία, την αγάπη, την αλληλεγγύη. Διαδραματίζεται ένα κυριακάτικο πρωινό σε ένα πάρκο, όπου μια παρέα παιδιών, ένα τάγμα προσκόπων και ηλικιωμένοι επισκέπτες συναντώνται και μοιράζονται όμορφες στιγμές. Το έργο απευθύνεται σε ηλικίες που ξεκινούν από την προσχολική ηλικία και μπορούν να φτάσουν ως και τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Αν και βασίζεται κατά κύριο λόγο στον χορό, το τραγούδι και ο λόγος θα χρησιμοποιηθούν για να κάνουν την αφήγηση εύληπτη και για τον λιγότερο εξοικειωμένο με το λεξιλόγιο του χορού θεατή.

Με όχημα τη διάσημη μουσική που έγραψε ο Ζωρζ Μπιζέ για την «Κάρμεν», οι χορευτές του Μπαλέτου της ΕΛΣ και διακεκριμένοι μονωδοί θα μας ταξιδέψουν στον κόσμο της αθωότητας, μέσα από μια πολύχρωμη, αστεία, αλλά και συγκινητική παράσταση. Η χορογραφία της Μαρίας Κουσουνή

βασίζεται στις τεχνοτροπίες του μπαλέτου, ενσωματώνοντας παράλληλα και το σύγχρονο χορευτικό λεξιλόγιο, σε μια παράσταση γεμάτη από την ενέργεια των παιδιών.



Η Α' Χορεύτρια του Μπαλέτου της ΕΛΣ Μαρία Κουσουνή, η οποία είχε την ιδέα για την παράσταση αυτή και υπογράφει την χορογραφία, σημειώνει: «Η αρχική ιδέα για την όπερα-μπαλέτο 'Καρμενσίτας' ανάγεται στο 2013 όταν χορογράφησα το 'Don't forget to play' στο πλαίσιο της 'Ανοιχτής πρόβας Νέων Χορογράφων' της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. 'Don’t forget to play' για μένα σημαίνει να μην ξεχνάς το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Αρκεί να το διατηρήσεις μέσα σου -και να θυμάσαι να βλέπεις- όλα τα όμορφα και απλά καθημερινά πράγματα που δίνουν απέραντη χαρά. Κάτι που, συνήθως, πολύ συχνά ξεχνάμε όταν γινόμαστε ενήλικες και διανύουμε τη δημιουργική περίοδο της ζωής μας. Αυτός ήταν ο λόγος που στο έργο δεν υπάρχουν μεγάλες αναφορές στους ενήλικες».