Ανταπόκριση από την Αθήνα

Πηγαίνοντας να συναντήσω τη Ναταλί Σαβαρίκας στο Παγκράτι ομολογώ πως δεν είχα ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό μου για το τι ακριβώς θα συζητούσα μαζί της. Γνώριζα μόνο πως ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου ήταν περιορισμένος, αφού οι επαγγελματικές της υποχρεώσεις είναι πολύ πιεστικές και κινούνται μεταξύ France 24, “The Independent”, Vice TV και “Monocle”. Και όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η κίνηση στους αθηναϊκούς δρόμους φρόντισε να αργήσω στο ραντεβού μας.

Με μισή ώρα καθυστέρηση, τη βρήκα να με περιμένει στο MusiqueCafe στο Παγκράτι. Μετά τους απαραίτητους χαιρετισμούς η Ναταλί άρχισε να μου εξηγεί πως ασχολείται με τη δημοσιογραφία από το 2007, αν και οι σπουδές της ήταν πάνω στο διεθνές δίκαιο. «Το πάθος μου είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θεώρησα λοιπόν πως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να τα προασπιστώ από το να εμπλακώ ενεργά στη δημοσιογραφία». Ετσι, βρέθηκε να κάνει την πρακτική της άσκηση σε δύο «γίγαντες» του χώρου, το CNN και το Reuters.

Σύντομα έκανε το πέρασμά της στο Associated Press και το Al Jazeera, για να καταλήξει σήμερα να εργάζεται ως freelancer ανταποκριτής από την Αθήνα. «Με βρίσκεις σε καλή περίοδο», μου εξηγεί, «αφού τα πραγματικά δύσκολα ήταν μέσα στο καλοκαίρι. Επρεπε να ξυπνάω συνήθως στις 6 το πρωί και τελείωνα κατά τη 1 το βράδυ». Με την Ελλάδα στο επίκεντρο των διεθνών μέσων ενημέρωσης, τα λεγόμενά της δεν φαντάζουν παράξενα. «Οι πρώτες ανταποκρίσεις πολλές φορές ξεκινούσαν πριν τις 8 το πρωί και φυσικά το τηλέφωνο δεν σταματούσε ποτέ να χτυπάει».

Οπως μου αναφέρει, το ενδιαφέρον για τη χώρα μας από το εξωτερικό παραμένει έντονο – ειδικά στην Ευρώπη. Στη Γαλλία για παράδειγμα οι πολίτες αναρωτιούνται «τι συμβαίνει εδώ;». «Αντιμετωπίζουν την κατάσταση ως ένα πείραμα που ενδεχομένως μπορεί να τους επηρεάσει και αυτούς». Οσο βέβαια μεγαλώνει η απόσταση, οι… έγνοιες γίνονται λιγότερες. Στη Νέα Υόρκη, όπου βρέθηκε πρόσφατα, η όλη κατάσταση «μάλλον δεν τους αγγίζει και πολύ», μου λέει σηκώνοντας τους ώμους της.

Η πιο ευχάριστη ωστόσο στιγμή της δουλειάς της είναι όταν πρέπει να ασχοληθεί με το “Monocle” – προφέρεται Μόνοκλ όπως μου διευκρίνισε. Σε περίπτωση που δεν το έχεις ακουστά, πρόκειται για το περιοδικό-«βίβλο» των απανταχού θιασωτών του πιο προχωρημένου lifestyle, με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 2007 από τον Καναδό Τάιλερ Μπριλέ -ιδρυτή και του περιοδικού “Wallpaper*”- και ασχολείται με τις διεθνείς σχέσεις, την επιχειρηματικότητα, τον πολιτισμό, το ντιζάιν και τη μόδα. Κυκλοφορούν δέκα τεύχη τον χρόνο και δύο ειδικές εκδόσεις, με την τιμή του να ανέρχεται σε 12 ευρώ.

«Το κοινό του “Monocle” είναι παγκόσμιο και πολύ συγκεκριμένο», αναφέρει η Ναταλί. «Στις σελίδες του φιλοξενούνται θέματα δοσμένα μέσα από μία άλλη οπτική. Αυτή την περίοδο, ας πούμε, ασχοληθήκαμε με το τι κάνει καλά η Ελλάδα». Η δημοσιογράφος κλήθηκε λοιπόν να εστιάσει στα θετικά της χώρας μας, να βρει τι εξάγει και σε ποιους τομείς κατέχει την πρωτιά. «Η όλη διαδικασία είναι μια πρόκληση γιατί προσπαθώ να αλλάξω μια επικρατούσα άποψη. Το απολαμβάνω όμως», τονίζει χαμογελώντας.

Η ανταπόκριση του κοινού στο όλο εγχείρημα είναι ιδιαίτερα θερμή, καθώς το “Monocle” είναι ένα από τα κορυφαία περιοδικά σε πωλήσεις όχι μόνο στη Βρετανία, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό ωστόσο που μου προκαλεί εντύπωση είναι η καινοτόμος προσέγγιση της συντακτικής ομάδας απέναντι σε τομείς όπως τα κοινωνικά δίκτυα, σε μία περίοδο που τα media έχουν χάσει την ταυτότητά τους. «Το περιοδικό δεν διαθέτει σελίδα στο Facebook», μου λέει και σοκάρομαι. Υπάρχει τελικά και άλλος δρόμος πέρα από το κυνήγι του like; «Η έκδοση λέει “αυτό προσφέρω και αν θες το αγοράζεις”. Ολα είναι προσεγμένα στην εντέλεια βέβαια. Τα θέματα, το στήσιμο των σελίδων, τα γραφικά, τα πάντα».

Οπως είναι φυσικό, σύντομα η συζήτηση αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. «Η είδηση δυστυχώς έχει γίνει εμπόρευμα», αναφέρει και κάνει μια μικρή παύση για να σκεφτεί πριν συνεχίσει: «Είσαι υποχρεωμένος να την πουλήσεις. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς από την πλευρά μας, κατά τη γνώμη μου, είναι να μην πέσουμε σε αυτή την παγίδα και να προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο αντικειμενικοί γίνεται».

Χωρίς να το αντιληφθώ, είχε ήδη περάσει περισσότερο από μία ώρα. Αποφασίζω λοιπόν να κάνω την τελευταία μου ερώτηση γύρω από όσα της έχουν κάνει εντύπωση από τότε που ήρθε στην Ελλάδα. «Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κατοίκους άλλων χωρών όσα διαδραματίζονται εδώ. Το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά ένα τέταρτο μέσα σε λίγα χρόνια. Δεν προσαρμόζεσαι εύκολα σε αυτά τα δεδομένα. Αυτό που θεωρώ ότι βοήθησε για να ξεπεραστεί η κρίση είναι οι ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί που υπάρχουν και η φιλοσοφία του “δεν θα πεθάνουμε κιόλας” – με την καλή πάντα έννοια».