Εντός κι εκτός σύνδεσης

Οταν επισκέφθηκα το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για την καθιερωμένη ξενάγηση στην έκθεση του βραβείου ΔΕΣΤΕ, το όνομα και κυρίως η δουλειά του Αγγελου Πλέσσα ήταν αυτά που μου έμειναν χαραγμένα στο μυαλό. Και αυτό όχι γιατί η δουλειά της Ναταλί Γιαξή, του Πέτρου Μώρη, του Γιάννη Παπαδόπουλου, του Σωκράτη Σωκράτους και της Μαρίας Χασάπη δεν ήταν αξιόλογη, αλλά γιατί ο Πλέσσας σου κέντριζε κατευθείαν το ενδιαφέρον.



Ο νικητής του Βραβείου ΔΕΣΤΕ 2015 μας καλωσόριζε σε ένα μαύρο δωμάτιο, στους τοίχους του οποίου προβάλλονταν βίντεο από το πρότζεκτ «Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα», το οποίο έχει ξεκινήσει ο καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια. Με μια μικρή εισαγωγή του Αγγελου διαπίστωνες αμέσως την πρωτοτυπία του εγχειρήματος και κυρίως την προσπάθειά του να συνδέσει την offline με την online ζωή μας. Ο χρόνος της ξενάγησης βέβαια δεν ήταν αρκετός για να κατανοήσουμε πλήρως το σκεπτικό του, ωστόσο επέστρεψα μετά από λίγες μέρες στο κτήριο του Μουσείου και αφιέρωσα παραπάνω χρόνο σε αυτά τα ταξίδια που ο ίδιος λατρεύει.

«Τι είναι η 'Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα';» τον ρωτάω μόλις ξεκίνησε η κουβέντα μας για να βεβαιωθώ ότι και εγώ έχω αντιληφθεί σωστά την φιλοσοφία του. «Η 'Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα' είναι ένα ανεξάρτητο πρότζεκτ που γίνεται κάθε χρόνο σε διαφορετικό μέρος μέσα στη φύση. Για το έργο μου με ενέπνευσε πολύ το ότι ζούμε σε μια πόλη με πολλά οξυμένα προβλήματα και το μοναδικό και τελευταίο αυθεντικό πράγμα στον κόσμο πλέον είναι η φύση. Οπότε κάλεσα όλους τους φίλους μου από το ίντερνετ, που δεν τους ήξερα, να συγκεντρωθούμε σε έναν τόπο, στη φύση για να δημιουργήσουμε και να επανεκτιμήσουμε τις ανθρώπινες σχέσεις που έχουν γίνει πολύ διαφορετικές από τη στιγμή που ανακαλύφθηκε το ίντερνετ».

Μοιάζει πολύ ρομαντικό, αλλά ο Αγγελος το έκανε πραγματικότητα. Πήρε τους διαδικτυακούς του φίλους και ταξίδεψε μέχρι το Μεξικό και το Ισραήλ για να έχουν όλοι μαζί μια ευκαιρία να αποσυνδεθούν λίγο και να δουν τι μπορεί να γίνει μακριά από τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής, αλλά και να πειραματιστούν με άλλες μορφές και έννοιες εμπειρίας της τέχνης και της ζωής μαζί. Ολα άρχισαν από μια συνέντευξη που είχε δώσει παλιότερα ο ίδιος και η αυθόρμητη απάντησή του έμελλε να γίνει το νέο μεγάλο του πρότζεκτ. «Η ιδέα ξεκίνησε τυχαία από μια συνέντευξη στο περιοδικό “Dazed and Confused” όπου με ρωτούσαν ποιο θα είναι ένα πρότζεκτ που μόνο στα όνειρά μου θα γινόταν πραγματικότητα. Μέχρι που η συνέντευξη δημοσιεύτηκε δεν είχα σκεφτεί να το κάνω, αλλά μετά μου ζήτησε κόσμος αυθόρμητα να συμμετέχει σε αυτό και έτσι το αποφάσισα. Από τότε το κάνω κάθε χρόνο» αναφέρει ο Αγγελος.

H ουσιαστική δουλειά του έργου και ο λόγος που πήρε το βραβείο κατά τη γνώμη μου είναι αυτή η σύνδεση του offline με το online. Σύνδεση χωρίς διαμεσολαβητές και τεχνητά όρια. Ο Αγγελος μού εξηγεί ότι χρησιμοποιεί αυτή την πειραματική πραγματικότητα του διαδικτύου, αλλά και τις αρχές του όπως είναι συνεργατικότητα, δημιουργώντας offline κοινωνικούς χώρους επανεξετάζοντας όρους όπως η συνδεσιμότητα μεταξύ τους. Μοιάζει πολύπλοκο, ωστόσο αν κάποιος αφιερώσει λίγο χρόνο για να παρακολουθήσει τις προβολές θα δει ότι το κλειδί είναι η εμπειρία. «Πιστεύω ότι ένα έργο τέχνης μπορεί να είναι απλά εμπειρία μακριά από τη συμβατική έννοια του φυσικού αντικειμένου. Δεν μας ενδιαφέρει να πάμε στη φύση και να αρχίσουμε να στήνουμε μικρά art shows. Το βλέπεις συνέχεια αυτό. Εμένα με ενδιαφέρουν άλλα πράγματα, πιο μεταφυσικά, πιο εφήμερα, πιο συνεργατικά», μου εξηγεί.



Συνοδοιπόροι σε αυτό το ιδιότυπο ταξίδι είναι άνθρωποι που ο εικαστικός γνωρίζει μόνο μέσα από το διαδίκτυο. Με τι κριτήρια όμως; «Θέλω να είναι κυρίως περιπετειώδεις και λίγο έξω από το συμβατικό πλέον κόσμο της τέχνης, κάπως επιμελούμαι και τους χαρακτήρες της εκάστοτε Αδελφότητας αλλά υπάρχουν και προτάσεις για άλλους και καμιά φορά και impromptu. Πάντως το καλύτερο είναι -και ευτυχώς έχει συμβεί- οι πιο πολλοί να είναι ήρεμοι και κάπως ώριμοι, που μπορούν να σεβαστούν τους άλλους, αλλά και να μοιραστούν τα πάντα». Και όσον αφορά τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος τις τρεις πρώτες εκδοχές τις κάλυψε ο Αγγελος μέσα από πλατφόρμες αυτοχρηματοδότησης.

Κυρίως όμως οι συμμετέχοντες καλούνται να καλύψουν τα έξοδα τους, κάτι που για τον ίδιο είναι «τρομερά συγκινητικό αν σκεφτείς ότι κάποιοι έρχονται από την άλλη μεριά του πλανήτη». Την τέταρτη εκδοχή την κάλυψε σχεδόν εξολοκλήρου ο ιδιοκτήτης του Κάστρου Μαλασπίνα, ο οποίος και τον κάλεσε, μια και είναι ένθερμος υποστηρικτής της Αδελφότητας. Οι πρόγονοί του φιλοξένησαν τον Δάντη όταν ήταν σε εξορία και εκεί γράφτηκαν κομμάτια της Θείας Κωμωδίας. «Τώρα για τις επόμενες θα δούμε. Πάντα ψάχνω υποστηρικτές», καταλήγει.



Πριν από μερικές ημέρες το πρότζεκτ βραβεύτηκε με το ΔΕΣΤΕ 2015, μια μεγάλη τιμή για τον εικαστικό. «Είναι τεράστια αναγνώριση και όχι μόνο στην τοπική σκηνή. Σκοπός του βραβείου βασικά είναι να το διαχειριστείς σωστά, γιατί το ίδρυμα ΔΕΣΤΕ έχει μεγάλη φήμη στο εξωτερικό - μεγαλύτερη από εδώ φυσικά. Είτε πάρεις το βραβείο είτε όχι, την έκθεση τη βλέπει πολύς κόσμος λόγω και της συνεργασίας με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης», σχολιάζει ο ίδιος και μου εξομολογείται ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων του βραβείου θα πάνε στην επόμενη εκδοχή της «Αιώνιας Ιντερνετικής Αδελφότητας».

Η συζήτηση με τον Αγγελο μεταφέρεται από την τέχνη στη ζωή και το διαδίκτυο. Στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε πια αυτές τις έννοιες μαζί, αλλά και ξεχωριστά. «Αν και η μοίρα της τέχνης σήμερα συμβαδίζει πολύ με την αγορά, υπάρχουν δίκτυα καλλιτεχνών που διαταράσσουν ιεραρχίες και 'ρίχνουν' τοίχους στον τρόπο που βλέπουμε και βιώνουμε την τέχνη», μου λέει και συνεχίζει: «Τα έργα που βρίσκονται κατεξοχήν στο ίντερνετ, όπως τα δικά μου, υπάρχουν αυτόνομα, είναι ανοικτά και προσβάσιμα σε όλους - αν και ανήκουν σε κάποιον. Δεδομένου ότι το ίντερνετ είναι ένα πρότζεκτ εν εξελίξει, δημιουργούνται νέες ιδέες όλη την ώρα και υπάρχουν πάντα περιθώρια πειραματισμού».

* Διαβάστε περισσότερα στο www.metropolispress.gr