Οκτώ νέοι ηθοποιοί φέρνουν... σεισμό

Από τις 30 Απριλίου στο Bios οκτώ νέοι ηθοποιοί -οι περισσότεροι πρωτοεμφανιζόμενοι- μας διηγούνται, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ακύλλα Καραζήση, την ιστορία του Χερώνυμο και της Γιοζέφα μέσα από τη νουβέλα του Χάινριχ Φον Κλάιστ «Ο σεισμός στη Χιλή». Δύο ερωτευμένοι, καταδικασμένοι ήρωες, ένας σεισμός που τους χαρίζει αναπάντεχα την ελευθερία τους κι ένα τραγικό τέλος που δίνεται από τους ίδιους τους κατοίκους της πόλης μέσα σε μία εκκλησία. Ο Ακύλλας Καραζήσης καταπιάνεται εκ νέου με τον Κλάιστ μετά την περσινή «Πενθεσίλεια», έχοντας στο πλευρό του οκτώ ταλαντούχους νέους ηθοποιούς στο ξεκίνημά τους. Εμείς κρατήσαμε για τον καθένα τους μία διαφορετική ερώτηση… Ανακαλύψτε τους!

Ελένη Μπούκλη

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών το προηγούμενο καλοκαίρι. Αγαπά το πράσινο χρώμα και το ζαχαρί, καθώς και τις γλυκές γεύσεις. Κάνει θέατρο γιατί μέσα από αυτό «μοιραζόμαστε μια κοινή εμπειρία».

Τι σκέψεις και συναισθήματα σου γέννησε η πρώτη ανάγνωση του κειμένου του Κλάιστ;

Ενιωθα μεγάλη αγωνία για την εξέλιξη της ιστορίας. Στην ολοκλήρωσή της είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό! Ενιωθα μεγάλη θλίψη. Θύμωσα πολύ στην συνειδητοποίηση της δύναμης του όχλου και στην επιρροή της στον τρόπο που εκφραζόμαστε και δρούμε. Αναρωτήθηκα τι είναι το «εγώ» που λέμε… Πόσο επηρεαζόμαστε από κάτι που είναι «κοινά αποδεκτό»;

Χαρά-Μάτα Γιαννάτου

Απόφοιτος της Δραματικής του Εθνικού Θεάτρου το 2013. Αγαπά τη μουσική, το καλοκαίρι και τα σκυλιά. Ασχολήθηκε με το θέατρο γιατί της αρέσει πιο πολύ να λέει «πάω να παίξω», παρά «πάω για δουλειά».

Ποιοι θα μπορούσαν να είναι ο Χερώνυμο και η Γιοζέφα σήμερα;
Οποιοδήποτε ερωτευμένο ζευγάρι που για λόγους κοινωνικούς, πολιτικούς, οικογενειακούς ή θρησκευτικούς δεν του επιτρέπεται να ζήσει τον έρωτα του και να γευτεί την ευτυχία.

Μάνος Βαβαδάκης

Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου το 2013. Αγαπά τη μουσική, την πολιτική και τους φίλους του. Κάνει θέατρο, γιατί «δεν μπορούσα με άλλον τρόπο να γίνω μια μέρα βασιλιάς».

Τι συμβολίζει για σένα η Εκκλησία, τόσο στο έργο, όσο και έξω απ’ αυτό;
Μετά τον σεισμό του 1647 στη Χιλή, η Εκκλησία των Δομινικανών ήταν το μόνο κτήριο που έμεινε όρθιο στο Σαντιάγο, κάνοντάς τη σύμβολο της καταστροφής και μετατρέποντας την τελευταία από φυσική και υλική σε ηθική καταστροφή, σε τιμωρία για τα ηθικά παραπτώματα των ανθρώπων. Στις μεγάλες συμφορές ή αλλαγές αναζητούμε συλλογικά και ατομικά πάντα καταφύγιο. Σε μια ιδέα, σε μια ομάδα, σε έναν άνθρωπο. Κάθε εποχή έχει τη δική της Εκκλησία.

Γιώργος Κατσής

Απόφοιτος της Δραματικής του Εθνικού το 2014. Αγαπά πολύ τη Νέα Φιλαδέλφεια κι όλους τους φίλους του εκεί, τη μουσική και το αμερικάνικο σινεμά. Κάνει θέατρο πολύ απλά επειδή του αρέσει πολύ.

Η κοινωνία τελικά τιθασεύει ή διεγείρει τη βία που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος;
Οποιοσδήποτε θα απαντούσε ότι την τιθασεύει θα έλεγε ένα μεγάλο ψέμα. Βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει οποιαδήποτε κοινωνία σήμερα είναι να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δέχονται βία. Για να τιθασεύσει η κοινωνία τη βία, πρέπει πρώτα κάποιος να τιθασεύει την κοινωνία. Στο έργο, αυτό επιχειρεί να το κάνει ο έρωτας. Και αποτυγχάνει. Ισως γιατί δεν μας διεγείρει ο έρωτας πλέον. Μας διεγείρει η βία.

Κωνσταντίνος Πλεμμένος

Απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου το 2014. Δηλώνει δραστήριος, ειρωνικός μέσα από το χιούμορ και λιγομίλητος. Πιστεύει πως μέσα από το θέατρο μαθαίνεις να αγαπάς και να σέβεσαι τους ανθρώπους και τα έργα τους. Με τον χρόνο κάτι από αυτή την εμπειρία της μάθησης το περνάς στους θεατές. Γι’ αυτές τις σπάνιες στιγμές ασχολήθηκε (μάλλον) με το θέατρο.

Υπάρχουν σημεία ταύτισης του Κλάιστ με τον Χερώνυμο;
Ο Κλάιστ είχε μπει στην φυλακή, όπως και ο Χερώνυμο. Ο πρώτος ως αιχμάλωτος πολέμου, ο δεύτερος επειδή σύναψε ερωτική σχέση με τη μαθήτριά του. Και ο ίδιος ο Κλάιστ είχε και αυτός μια «παράνομη» σχέση με τη Χένριετ Φόγκελ. Μια σχέση που τους οδήγησε στον θάνατο. Οχι όμως έναν οποιονδήποτε θάνατο, αλλά μια ρομαντική διπλή αυτοκτονία. Στο τέλος της νουβέλας υπάρχει μια αμυδρή ομοιότητα με το τέλος της ζωής του Κλάιστ.

Γιώργος Ονησιφόρου

Απόφοιτος της Δραματικής του Εθνικού το 2013 και της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ. Η ενασχόλησή του με το θέατρο δεν ξέρει πού οφείλεται: «Ο καθένας μας προσπαθεί να βρει τη φωνή του ψάχνοντας χώρο. Στην πορεία συναντιέσαι και μ’ άλλους ανθρώπους. Αυτές οι συναντήσεις ήταν που μου ενίσχυσαν την όποια θέλησή μου ν’ ασχοληθώ με το θέατρο».

Πώς μεταφράζεις τον «σεισμό» στη νουβέλα του Κλάιστ;
Ο σεισμός σαρώνει την πόλη και τις αξίες των ανθρώπων της κι εκεί ακριβώς που εμφανίζεται ο τρόμος του κενού εντοπίζονται τα τέλεια θύματα, ο Χερώνυμο και η Γιοζέφα. Η ερωτική ιστορία αποτελεί το κέντρο της αφήγησης, αρθρώνεται όμως στο πλαίσιο μιας κοινωνίας υπό κατάρρευση. Ο έρωτας είναι μονόδρομος για τον άνθρωπο του ρομαντισμού, ο Βέρθερος πρέπει να πεθάνει. Εδώ η διαφορά είναι πως ο έρωτας σκοτώνεται από την κοινωνία. Η κοινωνία δολοφονεί τους ερωτευμένους.

Κατερίνα Ζησούδη

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών το 2014. Τη χαρακτηρίζει -και της αρέσει κιόλας- μια ελιά που έχει κάτω από το αριστερό μάτι. Αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο γιατί στη γειτονιά της δεν έχει αλάνες.

Θεατρικό ντεμπούτο. Πρώτη παράσταση. Τι φοβάσαι; Τι ελπίζεις;
Νιώθω μεγάλη χαρά που η πρώτη μου παράσταση είναι αυτή, γιατί έχει φτιαχτεί από μια επιθυμία, μια ανάγκη που μας ένωσε. Δεν έγινε χωρίς λόγο. Αυτό που ελπίζω είναι να νιώσουν οι άνθρωποι που θα έρθουν την ίδια αγάπη με εμάς για την ιστορία που αφηγούμαστε. Φοβάμαι κάθε μέρα και κάτι διαφορετικό, αλλά νιώθω μεγάλη εμπιστοσύνη για τους υπόλοιπους και αυτό με βοηθάει να έχω θάρρος.

Κατερίνα Παπανδρέου

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Είναι αδύνατη, μετρίου αναστήματος και έχει καστανά μαλλιά. Με το θέατρο ασχολήθηκε γιατί είναι η πιο ωραία δουλειά του κόσμου.

Πώς είναι να δουλεύεις στα πρώτα σου βήματα με τον Ακύλλα Καραζήση;
Η δουλειά με τον Ακύλλα Καραζήση συνοδεύεται πάντα από χαρά, ελευθερία και –όλως παραδόξως- τρομακτική πειθαρχία. Αυτά από μόνα τους είναι σχολείο. Πόσο μάλλον όταν συνδυάζονται με τόση αγάπη για τον λόγο και τη λογοτεχνία. Οπότε μόνο ευτυχής μπορεί να νιώθει κανείς δουλεύοντας και μαθαίνοντας δίπλα σε έναν τέτοιο δάσκαλο. Γιατί όσο κι αν ο ίδιος δεν αποδέχεται απόλυτα αυτόν τον χαρακτηρισμό, για μένα ήταν εξαρχής -και παραμένει- δάσκαλος. Και φίλος.