Φιλί της ζωής

Εδώ και λίγο καιρό η Στοά Εμπόρων στην οδό Βουλής -ένα γνωστό κεντρικό σημείο της Αθήνας που στο παρελθόν έχει γνωρίσει μεγαλεία- πήρε πάλι ζωή μετά από χρόνια εγκατάλειψης. Με καταστήματα σε όλο της το μήκος, τα οποία όμως έκλεισαν μέσα στη δίνη της κρίσης, η στοά είχε μείνει «βουβή» και θλιβερή, έως ότου η πρωτοβουλία Ίχνη Εμπορίου του Δήμου Αθηναίων της έδωσε το φιλί της ζωής. Μια καλή κίνηση που θα μπορούσε να εφαρμοστεί, έστω και πιλοτικά, και σε άλλες από τις πολλές εμπορικές στοές της πόλης που μέχρι πριν από μερικά χρόνια είχαν το δικό τους φανατικό αγοραστικό κοινό, έσφυζαν από κόσμο με αρκετές ονομαστές και επιτυχημένες επιχειρήσεις.



Όμως, η «χρυσή εποχή» της στοάς έχει πλέον φθίνει σε ανησυχητικό βαθμό, αφού λόγω της ύφεσης οι περισσότεροι επιχειρηματίες προσπαθούν να προβάλουν το εμπόρευμά τους σε βιτρίνες επάνω σε εμπορικούς δρόμους, με την ελπίδα ότι θα τις προσέξουν ευκολότερα οι καταναλωτές.

Σε έναν από τους χώρους της στοάς, με την επωνυμία CΪP (Craftwork in Progress), δύο νεαρές γυναίκες, η Κωνσταντινιά Βαφειάδου και η Παυλίνα Βερούκη, προβάλλουν τις τέχνες τους, η πρώτη στην κατασκευή καπέλων και η δεύτερη στην κατασκευή καπέλων κοσμημάτων. Η Κωνσταντινιά ασχολούνταν πριν με το θεατρικό κοστούμι, όταν από περιέργεια αποφάσισε να πειραματιστεί με τα καπέλα. Αν κρίνουμε από το κομψό αποτέλεσμα, ήταν μια σωστή κίνηση.



«Είμαι αυτοδίδακτη», εξηγεί. «Παρόλα αυτά εδώ και δύο χρόνια κάνω τις δικές μου συλλογές και τις διοχετεύω χονδρικώς σε καταστήματα. Όμως πρέπει να πω ότι το καπέλο στην Ελλάδα δεν είναι πολύ δημοφιλές. Δεν υπάρχει στην ελληνική κουλτούρα και γενικότερα οι Έλληνες δεν κατανοούν την αξία του. Μετά τη δεκαετία του ’60 λίγοι φορούν καπέλα, τα περισσότερα καπελάδικα έκλεισαν και όσα καπέλα κυκλοφορούν είναι συνήθως εισαγωγής. Λόγω υλικών και εργασίας είναι λίγο ακριβά, κάτι που κάνει επιφυλακτικούς τους εμπόρους». Όπως λέει, η καλύτερη εποχή για καπέλα στην Ελλάδα είναι το καλοκαίρι, όταν οι πωλήσεις αυξάνονται, ευνοημένες από τον ζεστό καιρό, τον ελληνικό ήλιο και την αγορά των νησιών.



Με τη σειρά της η Παυλίνα είναι κατά βάση εικαστικός και έμαθε την τέχνη του κοσμήματος όχι από κάποια σχολή, αλλά παρακολουθώντας σεμινάρια σε εργαστήρια. Το κόσμημα την έχει κερδίσει σχεδόν ολοκληρωτικά. «Αυτό είναι το αντικείμενό μου τα τελευταία δύο χρόνια, αν και τα πρώτα μου δείγματα έγιναν προ πενταετίας», λέει. «Τώρα βγάζω όλη μου τη δημιουργικότητα και τις ιδέες στο κόσμημα και μου αρέσει πολύ». Για τη Στοά Εμπόρων όπου «φιλοξενούνται», τα δύο κορίτσια δηλώνουν ενθουσιασμένα, επειδή αφενός έχουν γνωριστεί με τους υπόλοιπους στα καταστήματά τους, ανταλλάσσουν ιδέες και αλληλοβοηθιούνται, ενώ ταυτόχρονα έχουν την ευκαιρία να εκθέσουν τη δουλειά τους στο κέντρο της Αθήνας. Εμείς θα επανέλθουμε σε αυτό το αναζωογονημένο σημείο της πόλης για να γνωρίσουμε και τους υπόλοιπους «ενοίκους» του.

Δείτε εδώ τη σελίδα του Craftwork in Progress στο Facebook.