Αφοι Passport

Δύο αδέρφια, δύο καλλιτεχνικοί χώροι, δύο διαφορετικά στέκια. Ξεκάθαρα πράγματα. Ο Γιώργος και ο Κώστας Χουρδάκης, αγαπημένοι και με κοινό στόχο ποζάρουν περήφανοι στην αυλή του Passport Art. Λίγα μόλις στενά μακριά από το μεγάλο αδερφάκι του, το καινούργιο Passport μας υποδέχτηκε πολύχρωμο και χαμογελαστό. Κάθισα στην μικρή σκηνή του ισογείου -ντυμένη με πολύχρωμες φλοκάτες- και ζήτησα από τα παιδιά να μου τα εξηγήσουν όλα. Με ποιο σκεπτικό άνοιξε ο πρώτος χώρος, με πιο ο δεύτερος και τι έχουν αποκομίσει αυτά τα πέντε χρόνια που ασχολούνται με την νύχτα.

Μιλώντας μαζί τους καταλαβαίνω ότι το σκεπτικό του Art ήταν ακριβώς το ίδιο με αυτό το μεγάλου χώρου στις αρχές του. «Εντοπίζοντας την έλλειψη στην πόλη πραγμάτων που αφορούν στην τέχνη και τον πολιτισμό, ανοίξαμε ένα χώρο που για τα δεδομένα του 2010 φιλοδοξούσε να αγκαλιάσει όλες τις τέχνες. Ξεκινήσαμε κάνοντας θέατρο, λογοτεχνικές βραδιές και παρουσιάσεις βιβλίων» θυμάται ο Γιώργος. «Δεν είχαμε σκεφτεί την ανταπόκριση που θα είχαν τα μουσικά live σε σχέση με το κοινό αλλά και τους καλλιτέχνες. Φανταζόμασταν πολύ δύσκολο να έρθουν να κάνουν εδώ εμφανίσεις καλλιτέχνες της πρώτης γραμμής -και μιλώ εμπορικά- και έτσι είχαμε κάτι πολύ πιο μαζεμένα στο μυαλό μας». Το ίδιο το μαγαζί όμως ανέτρεψε τα δεδομένα. Ο χώρος άνοιξε με ζωντανές εμφανίσεις του Παύλου Παυλίδη

και του Αλκίνοου Ιωαννίδη και σε μέσα σε δυόμιση μήνες είχε γίνει ήδη γνωστό. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη στην αρχή περισσότερο από τους Αθηναίους «που το είδαν σαν μια εκδρομή στην εξοχή για να ακούσουμε live» και στη συνέχεια και από τον κόσμο του Πειραιά.



«Δίνουμε διέξοδο στα παιδιά 17 και 18 χρόνων να ακούσουν τη μουσική που θέλουν στην πόλη τους και ταυτόχρονα μέσα από το πρόγραμμα και τους ανθρώπους που εμφανίζονται εδώ μπαίνουν στο χώρο και αυτοί που στην αρχή μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία» συνεχίζει ο Γιώργος. «Το κακό είναι ότι έτσι χάσαμε όλα τα άλλα» διευκευνίζει ο Κώστας δίνοντας το στίγμα του νέου χώρου. «Το ίδιο το παιδί αποφάσισε ότι θέλει να γίνει κάτι άλλο από αυτό που θέλει ο μπαμπάς του και εμείς σαν δημοκρατικοί άνθρωποι το αφήσαμε να επιλέξει. Το Art ήρθε να αντικαταστήσει ότι χάσαμε στο μεγάλο. Εδώ θα υπάρχει το βιβλιοπωλείο που έφυγε από το μεγάλο, δισκοπωλείο μόνο με βινύλια και μια μικρή σκηνή για επιλεγμένα live. Στον πρώτο όροφο θα κάνουμε workshop που θέλαμε πάντα αλλά ο άλλος χώρος δεν μας επέτρεπε».

Για όσους δεν γνωρίζουν καλά τα δύο αδέρφια και οι δύο ήταν πάντα παρόντες στο Passport. Βέβαια ο Γιώργος είχε το γενικό πρόσταγμα αλλά πάντα με την υποστήριξη του Κώστα, κάτι που θα επαναληφθεί με τους αντίθετους όρους και στο Art. «Πιστεύω ότι ο κόσμος, το προσωπικό, οι συνεργάτες πρέπει να ξέρουν έναν υπεύθυνο», εξηγεί ο Γιώργος και μας βρίσκει όλους απόλυτα σύμφωνους.

Το Passport έχει πια πάρει το δρόμο του, είναι μια ενεργή, βιώσιμη επιχείρηση και σημείο αναφορά για τη συγκεκριμένη μουσική σκηνή. Ποιός είναι όμως ο στόχος για το art; είναι περισσότερο ή λιγότερο ρίσκο από ότι ήταν το άνοιγμα του πρώτου χώρου πέντε χρόνια πριν; «Είναι λιγότερο ρίσκο» συμφωνούν και οι δύο. «Μετά από πέντε χρόνια το brand είναι ήδη χτισμένο και όλοι ξέρουν την αισθητική μας. Φιλοδοξούμε το Art να είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα του μεγάλου χώρου. Εννοείται ότι έχουμε παρέες που είναι η μαγιά μας και έρχονται στο Passport ανεξάρτητα από το ποιος παίζει, αλλά ποτέ δεν είχαμε χρόνο να μιλήσουμε παραπάνω με όλο αυτόν τον κόσμο. Τώρα έχουμε το χώρο και το χρόνο να το κάνουμε. Βέβαια δεν θέλουμε να γίνει ξενυχτάδικο, αλλά είναι πολύ μικρές οι πιθανότητες να τα καταφέρουμε», λένε γελώντας.

Χαρούμενος χώρος, ανοιχτός όλη μέρα, για καφέ αλλά και φαγητό με σεμινάρια στον πρώτο όροφο, μικρά live στον κάτω και δισκοπωλείο στο υπόγειο. Ένας χώρος πραγματικά Art, για να βρισκόμαστε και τα λέμε. Ε, και όταν θέλουμε λίγο παραπάνω ένταση, ξέρουμε το δρόμο. Λίγα στενά παραπάνω τα ντεσιμπέλ θα χτυπούν πάντα δυνατά.