Οι Έλληνες και οι πίτες: Μια αγάπη που κρατάει αιώνες

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί στους οποίους αρέσουν οι πίτες και αυτοί που λένε ψέματα ότι δεν τους αρέσουν. Έτσι, για να διαφοροποιηθούν. Μα πώς μπορείς να αντισταθείς σε ένα κομμάτι πίτας; Με τυρί, κρέας, λαχανικά, ροδοψημένη, αφράτη ή λεπτή, γλυκιά ή αλμυρή, είναι εύκολη στη μεταφορά, μας ακολουθεί στη δουλειά και το σχολείο, είναι ταυτόχρονα ψωμί και γεύμα σε ένα. Βρίσκεται στην καθημερινότητά μας και είναι η λιχουδιά που τρώγαμε πάντα.

Ένα κομμάτι ιστορίας
Ας θυμηθούμε τον Βασίλη Λογοθετίδη στην ταινία «Σάντα Τσικίτα» να μασουλάει το σουσαμένιο κουλούρι του και να ξερογλείφεται μπροστά στη ζεστή και αλμυρούτσικη τυρόπιτα του συναδέλφου του. Και αν πάμε πολύ πιο πίσω, στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή, θα βρούμε τις πίτες της αρχαίας Αθήνας, που ήταν παραγεμισμένες με τυρί και αποτελούσαν ένα πρόχειρο φαγητό που μασουλούσαν οι ένδοξοι πρόγονοί μας καθώς φιλοσοφούσαν στην Αγορά ή παρακολουθούσαν παραστάσεις στα θέατρα. «Τυρόνωτος πλακούς» ή «τυρών άρτος» λεγόταν η αρχαία τυρόπιτα και φτιαχνόταν από τυρί Κύθνου, χλωρό Χερρονήσου ή σικελικό τυρό. Υπήρχαν βέβαια και οι γλυκές εκδοχές, δηλαδή οι γλυκείς πλακούντες που φτιάχνονταν με τυρί, αλεύρι και μέλι και ψήνονταν στον φούρνο.

Δείτε τη συνέχεια στο cantina.protothema.gr.