Μαλεμπί, ζερδές και ταούκ: Κρέμας και ρυζόγαλου το ανάγνωσμα

«Με μια κρέμα όλα περνούν», μας έλεγαν παιδιά. Πλουσιοπάροχες, ευωδιαστές, κάθε κουταλιά και γιατρικό. Comford food όνομα και πράγμα. «Τσσς», θα έλεγαν οι γιαγιάδες μας, «τι είναι το comford, παιδάκι μου; Πες το παρηγοριά να καταλάβουμε…».

Βυθίζεται το κουτάλι μέσα στο ρυζόγαλο, έρχεται στο νου η εικόνα του παιχνιδιού, της ξενοιασιάς και μέσα στη γλύκα της κανέλας και της ζάχαρης, λιγώνονται όλα γλυκά. Γι’ αυτό και η κρέμα είναι ανθολόγιο. Ολόκληρη πραγματεία.

Ποιο γάλα, ποια αρωματικά, πότε να μπει το βούτυρο, πότε να σταλάξει η κανέλα και το ροδόσταμο για να αρωματίσει τις αναμνήσεις… Ειδικά σε έναν λαό όπου το παχύ γάλα από τα κοπάδια των Βλάχων και των Σαρακατσαναίων ήταν πάντα άφθονο και το βούτυρο, μυρωδάτο με τον καθαρό αέρα του βουνού, απαύγασμα λατρείας.

Και μπορεί οι Γάλλοι να έκαναν σκληρή αντεπίθεση τα τελευταία χρόνια με την διεθνοποίηση της επίσης νοσταλγικής crème brûlée αλλά οι ελληνικές κρέμες πήραν τη ρεβάνς. Και από εκεί που ήταν φετίχ μόνο των γαλακτοπωλείων πέρασαν στα αστικά σαλόνια των καλών ζαχαροπλαστείων που άνθισαν την τέχνη. Γιατί μια κρέμα θέλει λίγα υλικά αλλά αριστουργήματα.

Περισσότερα στο Olivemagazine.gr