Άλλη μία άκαρπη προσπάθεια να εντοπιστούν τα ίχνη της Αμέλια Έρχαρτ: Το «αεροπλάνο» ήταν τελικά δέντρα που ξεβράστηκαν

Αμερικανική αποστολή που ταξίδεψε σε απομακρυσμένο νησί του Ειρηνικού, με την ελπίδα να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης της πρωτοπόρου αεροπόρου Αμέλια Έρχαρτ, ανακοίνωσε ότι το αντικείμενο που υποψιάζονταν πως ήταν το αεροπλάνο της αποδείχθηκε ότι ήταν απλώς δέντρα που ξεβράστηκαν στην ακτή.

«Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να βρούμε το αδιάσειστο στοιχείο που αναζητούσαμε», δήλωσε ο Στιβ Σουλτς του Πανεπιστημίου Purdue,  από την ατόλη Νικούμαρορο, περίπου στα μισά της απόστασης μεταξύ Αυστραλίας και Χαβάης, σύμφωνα με τον Guardian.

Η Έρχαρτ και ο πλοηγός της, Φρεντ Νούναν, εξαφανίστηκαν το 1937, ενώ επιχειρούσαν να κάνουν τον γύρο του κόσμου ακολουθώντας τον Ισημερινό. Η εξαφάνισή τους οδήγησε σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις έρευνας από αέρα και θάλασσα στην ιστορία. Σχεδόν 90 χρόνια αργότερα, οι αναζητήσεις συνεχίζονται, με το Νικούμαρορο, στο αρχιπέλαγος του Κιριμπάτι, να θεωρείται μία από τις επικρατέστερες τοποθεσίες όπου ενδέχεται να πραγματοποίησαν αναγκαστική προσγείωση.

Possible wreckage of Amelia Earhart's plane likely to be trees, say researchers https://t.co/E88OBMbDEo

— BBC News (World) (@BBCWorld) October 19, 2026

Προηγούμενες επισκέψεις στην ακατοίκητη ατόλη είχαν αποκαλύψει ενδείξεις ενός καταυλισμού ναυαγών, ένα γυναικείο παπούτσι της δεκαετίας του 1930 και άλλα ενδιαφέροντα ευρήματα που έχουν συνδεθεί με τη διάσημη αεροπόρο, μεταξύ των οποίων γυαλί από ένα βαζάκι καλλυντικής κρέμας για τις φακίδες.

Η τελευταία αποστολή ξεκίνησε έπειτα από δορυφορικές εικόνες του 2020, στις οποίες φαινόταν ένα μακρόστενο λευκό αντικείμενο στα ρηχά νερά του νησιού, κοντά σε μια αμμώδη λωρίδα γης που ονομάζεται χερσόνησος Ταράια.

Άλλοι ερευνητές που ασχολούνται εδώ και χρόνια με την υπόθεση της Έρχαρτ αναγνώρισαν γρήγορα το αντικείμενο ως πεσμένο δέντρο. Ωστόσο, ο Ρίτσαρντ Πέτιγκριου, επικεφαλής του μη κερδοσκοπικού Ινστιτούτου Αρχαιολογικής Κληρονομιάς, εντόπισε άλλες εικόνες, μεταξύ των οποίων και εναέρια βιντεοσκόπηση, που έδειχναν αυτό που ο ίδιος υποψιάστηκε ότι ήταν μεταλλική λάμψη μέσα στο νερό.

Έπειτα από πολυήμερο ταξίδι με πλοίο και καθυστερήσεις λόγω κακοκαιρίας, η 17μελής αποστολή κατάφερε να περάσει μέσα από την κοραλλιογενή ζώνη που περιβάλλει την ατόλη και να στήσει σκηνές για τέσσερις ημέρες ερευνών, μεταξύ άλλων και με ανιχνευτές μετάλλων.

Τα μέλη της ομάδας αναγκάστηκαν να κοιμούνται πάνω στο πλοίο, εν μέρει εξαιτίας των τεράστιων χερσαίων καβουριών, γνωστών και ως «καβούρια-ληστές», λόγω της περίεργης συμπεριφοράς τους όταν αναζητούν τροφή.

Το Πανεπιστήμιο Purdue επιβεβαίωσε σε ανακοίνωσή του ότι η «οπτική ανωμαλία» ήταν «πιθανότατα μια συστάδα μεγάλων δέντρων που είχαν μεταφερθεί και αποθέσει στην αμμώδη λωρίδα της χερσονήσου».

Σύμφωνα με το πανεπιστήμιο, η λάμψη οφειλόταν σε φυσική διαδικασία.

Το ταξίδι χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, όπου η Έρχαρτ είχε εργαστεί ως διδάσκουσα και είχε καθοδηγήσει νεαρές γυναίκες που ήθελαν να γίνουν πιλότοι. Το ίδιο πανεπιστήμιο είχε συμβάλει στη χρηματοδότηση του τροποποιημένου αεροσκάφους Lockheed Electra 10-E της Έρχαρτ, το οποίο ήταν γνωστό ως το «ιπτάμενο εργαστήριό» της.