Ο Πούτιν δοκιμάζει πόσο φόβο αντέχει η Ευρώπη: Πάνω από 140 περιστατικά με ρωσικά drones σε 13 χώρες

Χαράματα Τετάρτης 5 Αυγούστου 2026. Ανατολικό γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας. Αεροδρόμιο Λειψίας/Χάλε. Μόλις 20 χλμ. από το κέντρο της Λειψίας, μιας πόλης με περισσότερους από 600.000 κατοίκους. Εκείνο το χλωμό πρωινό σκηνές θρίλερ διαδραματίζονται στον αεροδιάδρομο.

Από την περασμένη νύχτα έχει ανιχνευτεί ένα drone να «αιωρείται» ανάμεσα σε μεταγωγικά αεροσκάφη. Εντοπίζεται να κουβαλά εκρηκτικά κοντά σε ένα εμπορικό αεροσκάφος της ουκρανικής εταιρείας Antonov Airlines, με πιθανό φορτίο πυρομαχικών και τις δεξαμενές του γεμάτες καύσιμα. Ο κίνδυνος να γίνουν όλα γης Mαδιάμ είναι άμεσος. Κηρύσσεται συναγερμός. Το αεροδρόμιο κλείνει. Η κυκλοφορία στους δύο παρακείμενους, πολυσύχναστους αυτοκινητόδρομους διακόπτεται.

Η μέρα προχωρά βουλιάζοντας στην αγωνία. Μια στρατιά τεχνικών του Εγκληματολογικού της Αστυνομίας με ρομπότ εξουδετέρωσης βομβών σαρώνουν το έδαφος της αεροπορικής πίστας. Ανακαλύπτουν στο συγκεκριμένο μη επανδρωμένο αεροσκάφος-βόμβα πάνω από μισό κιλό ισχυρού πλαστικού εκρηκτικού τύπου semtex με μεγάλη καταστροφική ισχύ και θανατηφόρο ωστικό κύμα. Από τύχη ο χειροποίητος τηλεχειριζόμενος πυροκροτητής αποδεικνύεται ελαττωματικός.

Ο φρικιαστικός όλεθρος με πολλαπλά θύματα αποφεύγεται συμπτωματικά. Λίγη ώρα αργότερα, οι πυροτεχνουργοί βρίσκουν ένα ακόμη αδρανοποιημένο drone με εκρηκτικά στον ίδιο χώρο. Δέκα μέρες μετά, ψάχνοντας πέφτουν πάνω σε ένα τρίτο στην ευρύτερη περιοχή της περίφραξης του αεροδρομίου, το οποίο επίσης δεν κατάφερε να εκραγεί.

Σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες, και οι τρεις δολοφονικές συσκευές τυφλής εξόντωσης υποδήλωναν υψηλό βαθμό τεχνικής αρτιότητας και επίπονο σχεδιασμό. Φαίνεται, όμως, ότι η καταστροφική λειτουργία τους ανατέθηκε σε πράκτορες «χαμηλού επιπέδου». Πάλι καλά. Επί της ουσίας, πάντως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο για συντονισμένη υβριδική τρομοκρατική επίθεση με εντολή ξένου κράτους. Αποσκοπούσε να σπείρει αναστάτωση, φόβο, ανασφάλεια και τελικά τη δημιουργία χάους σε ένα έθνος και μια τοπική κοινωνία.

Ψύχραιμες, οι πειθαρχημένες γερμανικές αρχές εμφανίστηκαν διστακτικές να αποδώσουν άμεσα ευθύνες χωρίς τρανταχτά στοιχεία για την προέλευση του τηλεκατευθυνόμενου καμικάζι drone. Εδειξαν επιφυλακτικές να προβούν σε ανακοινώσεις πριν ταυτοποιήσουν τους δράστες της προκλητικής δολιοφθοράς. Επέμεναν μεθοδικά στην εξονυχιστική διερεύνηση της υπόθεσης του παραλίγο αιματοκυλίσματος. Επρεπε να περάσουν 26 μέρες μέχρι να επιβεβαιώσουν την παροιμιώδη αποτελεσματικότητα της πατρίδας τους.

Ρωσικός δάκτυλος

Την περασμένη Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί αξιωματούχοι πιστοποίησαν επίσημα αυτό που ήταν εξαρχής ολοφάνερο, δεν χρειαζόταν επεξήγηση, ούτε επιδεχόταν αμφισβήτηση. Πίσω από το σαμποτάζ βρισκόταν κατηγορηματικά η Ρωσία. Τίποτε το παράδοξο για τις μέχρι τώρα απειλητικές τακτικές των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από την έδρα του στο Λονδίνο, το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών έδωσε στη δημοσιότητα φέτος το καλοκαίρι την καταγραφή 144 περιστατικών, σε διάστημα λιγότερο από δύο χρόνια, με εκφοβιστικά drones σε 13 χώρες.

Κατονόμασε ως κύριο ένοχο τη Ρωσία για επιθετικές ενέργειες με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε στόχους κατά υποδομών των βαλτικών και άλλων χωρών: της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Δανίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Βουλγαρίας κ.λπ. Χώρια τα ακόμη 200 περιστατικά δολιοφθοράς και κακόβουλης δραστηριότητας από την ίδια χώρα στο εξωτερικό. Δόλιες και υπονομευτικές ενέργειες που περιλαμβάνουν κατασκοπεία, κυβερνοεπιθέσεις, παραπληροφόρηση, χακάρισμα δικτύων, εμπρηστικά πλήγματα και παρεμβολές σε κρίσιμες μη αμυντικές εγκαταστάσεις.

Ο πυκνός ιστός της ασύμμετρης αυτής ρωσικής δράσης τυλίγει τώρα και τη Γερμανία. Προφανώς, γιατί είναι η χώρα που έχει δώσει τη μεγαλύτερη βοήθεια από οποιαδήποτε άλλη στην αμυνόμενη Ουκρανία. Επειδή η Ρωσία θέλει να τεστάρει τα όρια, την αντοχή, τις αντιδράσεις και την ενότητα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

Το προειδοποιητικό μήνυμα του Κρεμλίνου είναι σαφές: «Σταματήστε να βοηθάτε την Ουκρανία, αλλιώς δείτε τι μπορούμε να σας κάνουμε». Κάπως έτσι ξετυλίγεται κρίκο με τον κρίκο μια βάρια αλυσίδα που μοιάζει με την αρχή μιας δυσοίωνης ιστορίας που κανείς δεν διανοείται να αφηγηθεί ως το τέλος.

Το Βερολίνο από τη μεριά του είναι προσεκτικό. Οι διπλωμάτες του κινούνται με σύνεση σαν να βαδίζουν πάνω σε λεπτό πάγο. Γνωρίζουν ότι η κλιμάκωση μιας διένεξης μπορεί να έχει ως αφορμή πιο ασήμαντα εχθρικά περιστατικά από αυτό της Λειψίας. Από το λεξιλόγιό τους απουσιάζουν οι λέξεις «σύρραξη», «σύγκρουση», «αναμέτρηση». Θεωρούν τη χρήση τους ανώφελη, μάταιη, άσκοπη.

Τις ξορκίζουν παρότι κατέχουν ότι οι αυτές οι έννοιες είναι υπαρκτές πολύ πριν εμφανιστούν με συμβατικά όπλα. Διόλου τυχαία, στο πλαίσιο της αυτοσυγκράτησης, οι εκδικητικές μεγαλοστομίες του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, που δήλωνε ότι όποιος βρισκόταν πίσω από την επίθεση στο αεροδρόμιο θα το πληρώσει, βαθμιαία εξατμίστηκαν.

Εν τω μεταξύ, το Αρθρο 5 του ΝΑΤΟ που ορίζει την αρχή της συλλογικής άμυνας, σύμφωνα με την οποία μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός μέλους της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας θεωρείται επίθεση εναντίον όλων των κρατών-μελών, αντιμετωπίζεται στη γερμανική πρωτεύουσα με σχετικό σκεπτικισμό. Δεδομένου ότι η επίκλησή του έγινε μόνο μία και μοναδική φορά στην ιστορία του αμυντικού οργανισμού, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου εναντίον των ΗΠΑ το 2001.

Ετσι κι αλλιώς, αυτό δεν ενεργοποιείται αυτόματα για κάθε «μεμονωμένο» περιστατικό, καθώς η φύση και οι συνθήκες της επίθεσης αξιολογείται από τους συμμάχους. Αναπόδραστα, η ζωτικής σημασίας για την αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας νατοϊκή Γερμανία δεν προσφεύγει ούτε στο Αρθρο 4 του στρατιωτικού οργανισμού, που επιτρέπει τη σύγκληση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου για την εξέταση απειλών.

Το παίζει κατευναστικά «cool ’n’ soft», έστω κι αν υποτίθεται ότι προετοιμάζεται για την προμηνυόμενη ραγδαία εξ ανατολών καταιγίδα. Με αποτέλεσμα να ξεμείνει μόνο με τη ρητορική συμπαράσταση του επικεφαλής του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε και της πρόεδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ισως πάλι να καθησυχάζεται και από τη συσπείρωση γύρω της και την έκφραση αλληλεγγύης από τους συμμάχους της.

Η έννοια ωστόσο «ενεργή αποτροπή από κάθε πιθανή βλάβη της χώρας» μάλλον χάθηκε στη μετάφραση των ανακοινώσεων υποστήριξης. Συμπυκνώθηκε στη διατύπωση της πλήρους επίγνωσης της ανάγκης των συμμάχων να ενισχύσουν τις δυνατότητες απομάκρυνσης του κινδύνου. Από την πλευρά του, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υποστήριξε αποφασιστικά ότι δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες οι υβριδικές επιθέσεις. Στο ίδιο κλίμα κινήθηκε και ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ, τονίζοντας την προσήλωσή του στην κλιμάκωση των ενεργειών της συλλογικής άμυνας.

Σιγή ιχθύος από Τραμπ

Την ίδια ώρα, ρεπορτάζ του τηλεοπτικού δικτύου ABC και της «Wall Street Journal» αναφέρουν ότι η CIA πιστεύει ακράδαντα πως η Ρωσία βρίσκεται πίσω από την επίθεση στη Λειψία. Στον Λευκό Οίκο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ καμώνεται ότι δεν ξέρει, όμως η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ διαρρέει ότι ξέρει πολύ καλά, αλλά κάνει τα στραβά μάτια. Σε κάτι τέτοιες ενδογενείς αποστάσεις και διχοστασίες ποντάρει διασκεδάζοντας το Κρεμλίνο για τη συνέχιση της υπονομευτικής του δράσης κατά του ΝΑΤΟ και την αποσταθεροποίηση των κρατών-μελών του.

Αναπόφευκτα, στη διαμορφούμενη συγκυρία ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντόμπριντ δήλωσε συγκρατημένα ότι «δεν θεωρούμε ότι είμαστε σε πόλεμο, αλλά είμαστε ο καθημερινός στόχος υβριδικού πολέμου».

Με τη σειρά της, η γερμανική κυβέρνηση κάλεσε τον Ρώσο πρέσβη να τον ενημερώσει για τις συνέπειες των νέων μέτρων της Γερμανίας εναντίον της Ρωσίας. Σε αυτά περιλαμβάνονται το κλείσιμο του ρωσικού προξενείου στη Βόννη και η έξωση και λουκέτο του πολιτιστικο-επιστημονικού ιδρύματος «Ρωσικό Σπίτι» από το κέντρο του Βερολίνου, το οποίο φέρεται να αποτελεί το ορμητήριο στρατολογημένων Ρώσων κατασκόπων.

Σε αυτούς καταλογίζεται μια κρύπτη όπλων που ανακαλύφθηκε πρόσφατα σε ένα δάσος κοντά στο Βερολίνο. Παράλληλα, η Γερμανία εμπλουτίζει με νέα πρόσωπα τη μαύρη λίστα με τους ανεπιθύμητους στη χώρα Ρώσους και αστικοποιεί τους συνοριακούς ελέγχους για ύποπτα άτομα της ίδιας εθνικότητας που εισέρχονται στη χώρα.

Τέλος, σχεδιάζει την καταστολή του σκιώδους στόλου της Ρωσίας που μεταφέρει παράνομα μέσω γερμανικών υδάτων ρωσικό πετρέλαιο στη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα, παραβιάζοντας τις διεθνείς κυρώσεις. Και βέβαια, υποστηρίζει το 22ο πακέτο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Ρωσία, που καλύπτει επιπλέον 1.600 εταιρείες και οργανισμούς με ρωσικές διασυνδέσεις.

Τι λέει το Κρεμλίνο

Εδώ που τα λέμε, με τέτοια τιμωρητικά μέτρα κάνει τη «μούρη κρέας» της βάναυσης ρωσικής αρκούδας. Αυτή όχι μόνο βρυχάται στεντόρεια, αλλά βγάζει και αιχμηρά νύχια. «Το Βερολίνο χρηματοδοτεί την τρομοκρατία του Κιέβου», ουρλιάζει ξαναμμένη η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα και προαναγγέλλει αντίποινα με «ανάλογη απάντηση».

Καταγγέλλει τη Γερμανία για κατασκευασμένες προφάσεις και αποδίδει έξαλλη την επίθεση στη Λειψία στον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τη «ναζιστική» συμμορία του. Αδιάφορο για την ίδια και το μονόχνοτο διπλωματικό σινάφι της αν τα τεκμηριωμένα ευρήματα των γερμανικών υπηρεσιών πληροφοριών αποδεικνύουν τη ρωσική εμπλοκή στην επίθεση.

Στο ίδιο μήκος κύματος του μόνιμου παραμυθιού της ρωσικής προπαγάνδας συντονίστηκε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν από την πρωτεύουσα Μπισκέκ του Κιργιστάν, όπου παρευρέθηκε γιορτάζοντας τα 25 χρόνια της συνόδου κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σανγκάης.

Εκεί, ανάμεσα σε στρατηγικούς συμμάχους (όπως ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν, ο Κινέζος ομόλογός του Σι Τζιπίνγκ, αλλά και ο άτυπος συμπράττων στον συνασπισμό τους Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν) απέρριψε τους ισχυρισμούς περί ρωσικής ανάμειξης στην απόπειρα επίθεσης στη Λειψία.

Ισχυρίστηκε χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις ότι τα αποδεικτικά ενοχοποιητικά στοιχεία είναι «φυτευτά». Τοποθετήθηκε στο γενικά και φλου ότι τα εκμεταλλεύεται η αποτυχημένη γερμανική κυβέρνηση για προεκλογικούς λόγους εναντίον του ακροδεξιού λαϊκιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία, το οποίο με φιλορωσική ατζέντα προηγείται στις πρόσφατες τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Κατά τα άλλα, για το αλαζονικό αφεντικό του Κρεμλίνου, που ζορίζεται αφόρητα με τις επιδρομές των Ουκρανών βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος, όλες οι αιτιάσεις της Γερμανίας υπακούν στην αδιάλλακτη αντιρωσική υστερία της Δύσης. Το μόνιμο άλλοθι με το οποίο το ρωσικό καθεστώς αποπειράται να δικαιολογήσει παραληρηματικά την κτηνωδία των βάρβαρων ένοπλων στρατευμάτων του που επί 4,5 χρόνια μακελεύουν αμάχους μακριά από τα εμπόλεμα μέτωπα της Ουκρανίας.

Ο εφιάλτης για την Ευρώπη

Δεν είναι μόνο ότι η μεγαλύτερη χερσαία σύγκρουση στην Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συνεχίζεται με αμείωτη σφοδρότητα στην Ουκρανία. Στο πλαίσιο της σημερινής ραγδαία μεταβαλλόμενης «παγκόσμιας τάξης», των εμπορικών, δασμολογικών, γεωπολιτικών συγκρούσεων, του αναθεωρητισμού των διεθνών συνθηκών και των ασύμμετρων απειλών, οι ευρωπαϊκές προοπτικές δεν φαντάζουν καθόλου καθησυχαστικές.

Σε έναν ασταθή και ρευστό κόσμο ανακατατάξεων και σύνθετων προκλήσεων, η Ευρώπη δείχνει σαν να μη σηκώνεται από το κρεβάτι μετά από ένα γαλήνιο όνειρο εφησυχασμού. Μοιάζει να ξυπνά ξαφνικά μέσα στον παλιό της εφιάλτη. Σαν να αναβιώνει, έστω μεταλλαγμένος, ο ερυθρός σοβιετικός κίνδυνος, η παραλυτική απειλή του πυρηνικού ολέθρου, η κούρσα των υπέρογκων στρατιωτικών εξοπλισμών για τη διατήρηση της ισορροπίας τρόμου του Ψυχρού Πολέμου.

Σαν να ξαναζωντανεύει μεταποιημένη η πυραυλική κρίση στη Κούβα των 60s και τροποποιημένος ο πόλεμος στο Βιετνάμ στα 70s. Ντονμπάς, Ορμούζ, Αραβικός Κόλπος, Συρία, παγίως Μέση Ανατολή, γιατί όχι και Ταϊβάν, Βενεζουέλα, Γροιλανδία, υπενθυμίζουν, δίχως παρόμοια ένταση, τα ενεργά θέατρα της σφοδρής αντιπαράθεσης ενός πολυπαραγοντικού κόσμου.

Σε αυτό το ταραγμένο τοπίο λες και αναζωπυρώνονται τα επιχειρήματα του Ρόναλντ Ρέιγκαν περί ειρήνης μέσω της ισχύος των 80s που παρείχαν στους φιλελεύθερους ιδεαλιστές την ασφαλή διέξοδο στον μανιχαϊστικό αγώνα μεταξύ δημοκρατικών και αυταρχικών καθεστώτων.

Σαν να αναζωπυρώνεται ακόμη η αιματηρή τρομοκρατία, αυτή τη φορά με ψηφιακό περίβλημα και ιδεολογική μεταμφίεση, ενώ πρόκειται για πληρεξούσιους αλλοδαπής κρατικής βίας. Τα ξορκισμένα ζόμπι του παρελθόντος που θα έπρεπε να είναι ενταφιασμένα στη λήθη βρίσκουν ανοιχτές τις πόρτες για να μπουκάρουν αποτρόπαια ξανά στο κοινό ευρωπαϊκό σπίτι.

Το ΝΑΤΟ, βλέπετε, στο οποίο στήριξε τη μακροχρόνια ασφάλειά της η Ευρώπη, αμφισβητείται και πάλι από το αυταρχικό καθεστώς της Ρωσίας, που προφανώς δεν συμμερίζεται τις αξίες του Δυτικού φιλελευθερισμού. Το χειρότερο, η ίδια η Συμμαχία τίθεται σε περιφρονητική αμφιβολία και βιώνει την αδιαφορία των ΗΠΑ, του παραδοσιακά ακρογωνιαίου λίθου της ευρωατλαντικής ασφάλειας.

Σε αυτό το δυσοίωνο, όπως εξελίσσεται, σκηνικό, η Γερμανία αναζητά υπό αυξανόμενη πίεση να καταλήξει σε μια περίτεχνη προσέγγιση εξωτερικής πολιτικής που ενδεχομένως να αποτελέσει εγχειρίδιο έτοιμων λύσεων για την υπόλοιπη Ευρώπη. Παρότι όμως προσπαθεί να κρατήσει μετριοπαθώς τις παλιότερες ισορροπίες, της λείπει μια πειστική στρατηγική απέναντι σε έναν εχθρικό και ακραία ανταγωνιστικό «νέο» κόσμο.

Και όσο τη βρίσκει μπόσικη, θα τη στριμώχνει ο αμετανόητος Πούτιν. Προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία και τελικά τη ζωή του, ο νεο-τσάρος του Κρεμλίνου δεν ρισκάρει να βρεθεί βαλτωμένος στο «τουπίκ», όπως αποκαλούν οι Ρώσοι το αδιέξοδο. Κρίνεται ότι θα κλιμακώσει φανατικά την επίδειξη δύναμής του.

Αναμένεται να ρίξει εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσους φαντάρους σε ανελέητη μαζική επίθεση για να γίνουν βορά στην «κρεατομηχανή» της αντιστεκόμενης Ουκρανίας. Θεωρείται ότι στα ζόρια του θα εντείνει ακόμη περισσότερο τις υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον ευρωπαϊκών χωρών. Η επίθεση στο αεροδρόμιο της Λειψίας εκτιμάται ως τροχιοδεικτικό σημάδι για τις επόμενες εκφοβιστικές κινήσεις του.

Οι Γερμανοί στηρίζουν τους εξοπλισμούς

Το σαμποτάζ του προκειμένου να τρομάξει με τα drone-βόμβες τους Γερμανούς ώστε να πάψουν να στηρίζουν την Ουκρανία είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με φετινή δημοσκόπηση του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα ARD, μόλις το 12% των Γερμανών θεωρεί, το 2026, τη Ρωσία αξιόπιστη.

Ενα ποσοστό που έχει παραμείνει ουσιαστικά αμετάβλητο από την εισβολή στην Ουκρανία του 2022. Ταυτόχρονα, η πλειονότητα των Γερμανών πολιτών στηρίζει την αύξηση των αμυντικών δαπανών και τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, η οποία υλοποιεί άλλωστε ένα μαζικό πρόγραμμα επανεξοπλισμού με αύξηση των στρατιωτικών της δαπανών στο κολοσσιαίο ύψος των 184 δισ. ευρώ μέχρι το 2029.

Αγοράζει αμερικανικά μαχητικά F-35 και ισραηλινό αντιπυραυλικό σύστημα, στοχεύει στην εγχώρια παραγωγή 100.000 αυτόνομων drones ετησίως, σχεδιάζει τον διπλασιασμό του ενεργού στρατιωτικού δυναμικού της από τους 185.000 στους 260.000 μόνιμους και προσθέτει σε αυτούς 200.000 εφέδρους.

Ασφαλώς και διατυπώνονται φωναχτά ενστάσεις και επιφυλάξεις για την αναβάθμιση του στρατιωτικού της προγράμματος απ’ όσους ντόπιους και ξένους ανασύρουν εφιαλτικές μνήμες από το απάνθρωπα ολοκληρωτικό, κυνικό επεκτατικό της παρελθόν. Αλλά εδώ η κυβέρνησή της δεν μπορεί να περάσει ένα νομοσχέδιο ενίσχυσης και παροχής ευρύτερων εξουσιών στις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών, το οποίο καθυστερεί επί μήνες επειδή απαιτεί την έγκριση της Μπούντεσταγκ.

Πόσο μάλλον σε συνθήκες ασφυκτικού κοινοβουλευτικού ελέγχου και λογοδοσίας μπορεί να φαντασιώνεται, ας πούμε, αιφνιδιαστική «Μπλίτσκριγκ» εισβολή σε γειτονικές της χώρες για εδαφική επέκταση του Λέμπενσραουμ, του «ζωτικού της χώρου». Οπα κάπου.

Το παρατραβάνε οι επικριτές της. Ας έρθουν στα συγκαλά τους. Εξάλλου, ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών είναι τόσο φιλοευρωπαϊκός και φιλονατοϊκός που θα έκανε περήφανο τον πρώτο μεταπολεμικό και μακροβιότερο καγκελάριό της, τον φιλειρηνιστή Κόνραντ Αντενάουερ.

Προπαρασκευές πολέμου

Η αλήθεια είναι ότι η δημοκρατική Γερμανία, υπό τις τραυματικές νευρώσεις όσων δεινών και ταπεινώσεων έχει ιστορικά υποστεί, φοβάται τις ρωσικές πολεμικές ορδές. Αντιδρά σχεδόν παροξυσμικά στην όχι και τόσο αχνή απειλή τους αφότου εισέβαλαν βάναυσα στην Ουκρανία. Σε αντιστάθμισμα του κινδύνου δεν της αρκεί να κατονομάζει απλώς τον εχθρό και να ξαναμαθαίνει να προφέρει τις λέξεις «στρατηγική ισχύς».

Επενδύει προνοητικά δεκάδες δισεκατομμύρια για την κατασκευή θωρακισμένων οικιακών καταφυγίων, ανθεκτικών σε συμβατικούς βομβαρδισμούς, πυρηνικές ή χημικές απειλές. Παίρνει μέτρα οργάνωσης της χώρας σε περίοδο εξοντωτικού πολέμου και προμηθεύεται εκατοντάδες χιλιάδες ράντζα περίθαλψης σε περίπτωση μαζικών ανθρώπινων βλαβών, κακώσεων, απωλειών.

Χωρίς να το κρύβει, προετοιμάζεται για μια ενδεχόμενη ευρύτερη στρατιωτική κρίση στην Ευρώπη σε βάθος τετραετίας. Ως το 2030 δηλαδή. Αγχώδης διαταραχή ή σωφροσύνη; Αδιευκρίνιστο. Το βέβαιο είναι ότι ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν τη ζηλωτική αδημοσύνη της για αμυντική αυτοπροστασία. Τις ζοφερές προβλέψεις της δεν τις αγοράζουν όλοι τοις μετρητοίς.

Με τη συμπεριφορά της, πάντως, υποδηλώνει πως όσο οι επιλογές προστασίας και εγγυημένης ασφάλειάς της από τις ΗΠΑ λιγοστεύουν, όπως και οι αυταπάτες περί αδιατάρακτης ευμάρειας στενεύουν, τόσο η απόσταση ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο μικραίνει. Η στάση της θεωρείται, ίσως, παρακινδυνευμένη για να κριθεί στην ευρωπαϊκή ήπειρο ως το αποτύπωμα ενός νέου Ψυχρού Πολέμου.

Στην καταπιεστική σκιά του παλιού υπήρχαν κάποιες επεξεργασμένες από την τριβή διπλωματικές ρυθμίσεις αποτροπής ανάμεσα στα δύο τότε ιδεολογικοπολιτικά στρατόπεδα προκειμένου να μη γίνει από ψυχρός θερμός. Στον καινούριο, εφόσον προκύψει και βαφτιστεί με αυτό το όνομα, οι κανόνες γράφονται από την αρχή.

Χωρίς ενδεχομένως να κουβαλούν το ασήκωτο βάρος του 20ού αιώνα. Δίχως χαρακώματα, τανκς, συρματοπλέγματα, αντιαεροπορικές σειρήνες, σιλό βαλλιστικών πυραύλων, στρατιές σε διαρκή επαγρύπνηση, υπέρογκους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, αχανείς ζώνες επιρροής.

Ο φόβος μπορεί να διακινηθεί πλέον φθηνότερα με αλγόριθμους και μικροτσίπ. Ενα drone με εκρηκτικά σήμερα σε πολιτικό αεροδρόμιο. Μια κυβερνοεπίθεση αύριο. Ενα σαμποτάζ σε μια κρίσιμη ενεργειακή υποδομή μεθαύριο. Και πάει λέγοντας, με χακάρισμα με κακόβουλο λογισμικό ευαίσθητων εθνικών κωδικών επικοινωνίας, παρεμβολές στη δορυφορική πλοήγηση αεροπλάνων, εργαλειοποίηση μεταναστευτικών ροών.

Και βέβαια, με τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης με εκστρατεία παραπληροφόρησης σε μια εθνική εκλογική αναμέτρηση. Παραείναι γκρίζος αυτός ο πόλεμος για να ονομαστεί εκ νέου ψυχρός. Η Ιστορία όμως των συγκρουσιακών αντιπαραθέσεων μεταξύ των κρατών δεν επιστρέφει ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Αλλά η μνήμη της πιθανόν να ξεδιπλώνει προοπτικά χειρότερα σενάρια.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: REUTERS, Getty images /Ideal image