«Πέντε δευτερόλεπτα ελεύθερης πτώσης»: Οι αστροναύτες του Artemis II περιέγραψαν την ιστορική αποστολή στη Σελήνη και την αγωνιώδη επιστροφή στη Γη

Οι τέσσερις αστροναύτες της αποστολής Artemis II απάντησαν για πρώτη φορά σε ερωτήσεις μετά την επιστροφή τους στη Γη, μία εβδομάδα μετά την ιστορική πτήση γύρω από τη Σελήνη που σηματοδότησε την πιο μακρινή επανδρωμένη αποστολή από την εποχή του Apollo.

Οι Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ και Κριστίνα Κοχ της NASA, μαζί με τον αστροναύτη της Καναδικής Διαστημικής Υπηρεσίας Τζέρεμι Χάνσεν, ολοκλήρωσαν μία δεκαήμερη αποστολή που θεωρείται ορόσημο για την εξερεύνηση του διαστήματος.

Η πτήση περιλάμβανε πορεία γύρω από τη Σελήνη, αποτελώντας την πρώτη φορά από το 1972 που άνθρωποι ταξίδεψαν τόσο μακριά από τη Γη, ξεπερνώντας ακόμη και την απόσταση που είχε επιτευχθεί κατά την αποστολή Apollo 13 το 1970.

Ο Ριντ Γουάιζμαν δήλωσε ότι το πλήρωμα εντυπωσιάστηκε από τη διεθνή ανταπόκριση που προκάλεσε η αποστολή, επισημαίνοντας ότι στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα εγχείρημα που θα μπορούσε να ενώσει ανθρώπους σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Κριστίνα Κοχ υπογράμμισε ότι η απήχηση της αποστολής στο κοινό είχε ιδιαίτερη σημασία για το πλήρωμα, σημειώνοντας ότι η έμπνευση του κοινού θεωρήθηκε εξίσου σημαντική με την επίτευξη των τεχνικών στόχων.

Πέντε δευτερόλεπτα ελεύθερης πτώσης

Η επιστροφή στη Γη περιλάμβανε μία απαιτητική φάση επανεισόδου, κατά την οποία η κάψουλα Orion ταξίδευε με ταχύτητα που ξεπερνούσε τις 30 φορές την ταχύτητα του ήχου.

Ο Βίκτορ Γκλόβερ περιέγραψε την εμπειρία ως ιδιαίτερα έντονη, κάνοντας λόγο για ελεύθερη πτώση διάρκειας περίπου πέντε δευτερολέπτων όταν αποδεσμεύτηκε ένα τμήμα των αλεξιπτώτων:  «Αν βουτούσες από... έναν ουρανοξύστη, έτσι ένιωσα για πέντε δευτερόλεπτα» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Κατά τη διάρκεια της επανεισόδου, το διαστημικό σκάφος ήρθε σε επαφή με μόρια αέρα κάτι το οποίο δημιουργεί εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, που μπορεί να φτάσουν έως και τους 2.760 βαθμούς Κελσίου.

Το θερμικό προστατευτικό της κάψουλας έχει σχεδιαστεί ώστε να απορροφά και να διαχέει τη θερμότητα, προστατεύοντας το πλήρωμα. Στην αποστολή Artemis II χρησιμοποιήθηκε θερμική ασπίδα που είχε ήδη δοκιμαστεί σε προηγούμενη πτήση, με τους αστροναύτες να αναφέρουν ότι παρατήρησαν πιθανή απώλεια υλικού από την επιφάνειά της κατά την επανείσοδο.

Ο Γουάιζμαν σημείωσε ότι, παρά το φαινόμενο αυτό, η πορεία της επιστροφής ήταν ομαλή, ενώ το πλήρωμα αναμένει τα αποτελέσματα της πλήρους ανάλυσης από τη NASA για την απόδοση της θερμικής ασπίδας.

Οι αστροναύτες αναφέρθηκαν επίσης και στην ψυχολογική εμπειρία του ταξιδιού, επισημαίνοντας ότι η συνεχής αύξηση της απόστασης από τη Γη ενίσχυε την αίσθηση ευθύνης και εγρήγορσης. Ο Γουάιζμαν περιέγραψε ότι παρακολουθούσε καθημερινά την προσωπική του ψυχική κατάσταση, αναζητώντας ενδείξεις έντασης ή άγχους.

Ο Βίκτορ Γκλόβερ τόνισε ότι η ψυχική προετοιμασία αποτελεί κρίσιμο μέρος της εκπαίδευσης των αστροναυτών, σημειώνοντας ότι η υποστήριξη από εξειδικευμένους ψυχολόγους και ψυχιάτρους αποτελεί βασικό στοιχείο για την επιτυχία τέτοιων αποστολών.

Κατά τη διάρκεια της επταώρης πτήσης γύρω από τη Σελήνη, το πλήρωμα κατέγραψε εικόνες υψηλής ανάλυσης, συμπεριλαμβανομένων λήψεων της αθέατης πλευράς του φεγγαριού. Σύμφωνα με τη NASA, τα δεδομένα και οι εικόνες της αποστολής έχουν ήδη συμβάλει τόσο στην επιστημονική έρευνα όσο και στο δημόσιο ενδιαφέρον για την εξερεύνηση του διαστήματος.

Οι τέσσερις αστροναύτες δήλωσαν ότι η εμπειρία δημιούργησε έναν ισχυρό προσωπικό δεσμό μεταξύ τους, καθώς πέρασαν περισσότερες από δέκα ημέρες σε περιορισμένο χώρο, αντιμετωπίζοντας τεχνικές δυσκολίες, όπως πρόβλημα με την τουαλέτα του σκάφους, και βιώνοντας την απομόνωση εκατοντάδων χιλιάδων χιλιομέτρων μακριά από τη Γη.

Η Κριστίνα Κοχ ανέφερε ότι ακόμη και μετά την επιστροφή τους, η απόσταση μεταξύ των μελών του πληρώματος φάνηκε ασυνήθιστα μεγάλη, όταν κοιμήθηκαν σε ξεχωριστά κρεβάτια στο πλοίο ανάκτησης του Πολεμικού Ναυτικού.

Το μέλλον των επανδρωμένων αποστολών στη Σελήνη

Οι αστροναύτες τόνισαν ότι η εμπειρία τους ενίσχυσε την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν την εξερεύνηση του Διαστήματος.

Ο Γουάιζμαν σημείωσε ότι εάν η αποστολή διέθετε σεληνιακό όχημα προσεδάφισης, τουλάχιστον τρία μέλη του πληρώματος θα επιθυμούσαν να επιχειρήσουν κάθοδο στην επιφάνεια της Σελήνης.

Ο Τζέρεμι Χάνσεν αναφέρθηκε στα μελλοντικά σχέδια για δημιουργία μόνιμης βάσης στη Σελήνη, επισημαίνοντας ότι η υλοποίηση ενός τέτοιου στόχου προϋποθέτει αποδοχή αυξημένου επιπέδου κινδύνου σε σχέση με το παρελθόν.