Οι παπαγάλοι που πετούν ελεύθεροι στην Αθήνα: Από πού ήρθαν και γιατί ευδοκιμούν στην πόλη

Το παράθυρο του δωματίου μου στην Καλλιθέα έβλεπε στον κήπο του γείτονα, στο κέντρο του οποίου δέσποζε ένας τεράστιος φοίνικας.

Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη και τον ενθουσιασμό μου όταν παρατήρησα για πρώτη φορά τα πράσινα παπαγαλάκια που μαζεύονταν στο δέντρο – παρότι βέρα Αθηναία, το παρελθόν μου δεν χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη παρατηρητικότητα όσον αφορά στους κατοίκους της φύσης. Σήμερα μαθαίνω ότι ο φοίνικας δεν υπάρχει πια.

Θέλοντας να γνωρίσω περισσότερα γι’ αυτούς τους παπαγάλους που φαντάζουν παράταιροι στο γκρίζο της πόλης – παρότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εδώ και 30 περίπου χρόνια – απευθύνθηκα στον καθηγητή μου από το γυμνάσιο, δασολόγο και περιβαλλοντολόγο, Παναγιώτη Λατσούδη. Ο κ. Λατσούδης, μέλος και τέως πρόεδρος της Εθνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, είναι ο πλέον κατάλληλος για να λύσει τις απορίες μου και αυτές των γύρω μου, καθώς συντονίζει και την χριστουγεννιάτικη απογραφή ψιττακών, κάτι που αποτελεί δική του πρωτοβουλία. Δεν είμαστε λίγοι, άλλωστε, όσοι αναρωτιόμαστε από πού προήλθαν αυτά τα πανέμορφα πουλιά της πόλης.

Ποιοι είναι οι παπαγάλοι της Αθήνας; Πώς τους ξεχωρίζουμε;

Στην Αθήνα κυκλοφορούν μέχρι 4 διαφορετικά είδη παπαγάλων, που είναι είδη τροπικών ή υποτροπικών περιοχών. Τα 2 είναι τα πιο άφθονα: ο Δαχτυλιδολαίμης ψυττακίσκος, που έχει αποδοθεί ως πράσινος παπαγάλος – αρκετά ατυχές όνομα, αφού οι περισσότεροι παπαγάλοι του κόσμου είναι πράσινοι –, ο Μυοψιττακός (από το γκρίζο του μυός – του ποντικού, που φέρει σε ένα μέρος του προσώπου του και του στήθους του, ενώ κατά τ’ άλλα είναι κι αυτός πράσινος), ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως quaker παπαγάλος. Κυκλοφορούν λιγότεροι Ευπατρίδες ψυττακίσκοι, οι οποίοι είναι κοντινοί στους Δαχτυλιδολαίμηδες, και πολύ σπάνια πια, οι Φαιοκέφαλοι της Σενεγάλης.

Διαβάστε περισσότερα στο topetmou.gr