«Ξύλινη Γωνιά»: Το καλύτερο «after» μαγειρευτό της Αθήνας

«Γράψε ότι εμείς είμαστε σουπάδικο» λέει ο Βασίλης, αλλά ο Λευτέρης έχει... ενστάσεις. «Και τα μπιφτέκια γκοργκοντζόλα; Το νουά με σάλτσα ψητού; Οι κρέπες γκραντινέ με κοτόπουλο;» αντιτείνει. Τους κοιτάζω χαμογελώντας να «ξιφουλκούν» για το ποια είναι τα καλύτερα πιάτα του μαγαζιού, κι έπειτα γυρίζω πάλι στο δικό μου. Μια «γενναία» μερίδα κεφτεδάκια κοκκινιστά, γαρνιρισμένα με πατάτες τηγανητές κομμένες στο χέρι και τριμμένο κεφαλοτύρι από πάνω τους, πιο... μαμαδίστικο ακόμα και από το φαγητό της μαμάς. Προσωπικά, αν ήθελα να μπω στη μέση της «αντιπαράθεσής» τους, αυτό το πιάτο θα ψήφιζα ως το κορυφαίο που έχω δοκιμάσει από τα... χεράκια τους, από τότε που ανακάλυψα την πιο γευστική γωνιά της Αθήνας: το εστιατόριο «Ξύλινη Γωνιά», στο Παγκράτι, πίσω ακριβώς από το ξενοδοχείο «Κάραβελ».





Είναι αλήθεια ότι η νύχτα τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει πολύ. Αναγκασμένοι να «κόβουν» από παντού, οι Έλληνες δεν βγαίνουν όπως παλιά και η κίνηση περιορίζεται σε συγκεκριμένες «πιάτσες», στις οποίες χτυπάει ακόμα η «καρδιά» της παλιάς Αθήνας. Το Παγκράτι, φυσικά, είναι μία από αυτές και η «Ξύλινη Γωνιά» ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ένδοξης ιστορίας του, καθώς μετράει 35 συναπτά έτη στην περιοχή. Ο Λευτέρης κάθεται στο τραπέζι απέναντί μου και θυμάται τις μέρες που αναγκαζόταν να βάλει ακόμα και... πορτιέρη, γιατί ο κόσμος συνωστιζόταν απ' έξω και τσακωνόταν για το ποιος θα πρωτομπεί. Εποχές, που η νυχτερινή Αθήνα γνώριζε μεγάλες «πιένες» και η «Ξύλινη Γωνιά» ακόμα μεγαλύτερες, με τα σπουδαιότερα ονόματα του κινηματογράφου και του πενταγράμμου να σπεύδουν μέσα στη μαύρη νύχτα, για να γευτούν τις λιχουδιές που έβγαιναν από την κουζίνα και... πόζαραν σαν έτοιμες για επιθεώρηση στη βιτρίνα με τα μαγειρευτά. Παστίτσιο, σουτζουκάκια, λαχανοντολμάδες, γιουβέτσι μοσχάρι, κόκκορας κρασάτος, κολοκυθάκια γεμιστά αυγολέμονο, μελιτζάνες παπουτσάκια, χοιρινό με σέλινο είναι μερικά μόνο από τα πιάτα του πλούσιου μενού, που απολάμβαναν και απολαμβάνουν εδώ και 3,5 δεκαετίες οι Αθηναίοι.

Η νύχτα, όμως, θέλει αλκοόλ και το αλκοόλ, μετά, χρειάζεται τη σούπα, για να «στρώσει» το στομάχι. Την ώρα που η μόδα επιτάσσει σουβλάκια, σάντουιτς και hot dog για τους ξενύχτηδες, η «Ξύλινη Γωνιά» έχει να αντιπαραβάλει τις σούπες της: βραστό μοσχάρι, κοτόσουπα, ψαρόσουπα και μαγειρίτσα (ναι, καλά διαβάσατε, μαγειρίτσα) με συκωταριά ημέρας «κλέβουν την παράσταση», είναι... εγγυημένα οι καλύτερες της Αθήνας και αποτελούν μια εναλλακτική, «value for money» (από 5,30 μέχρι 7,50 ευρώ) πρόταση για όσους δεν ακολουθούν τις επιταγές των καιρών, αλλά μένουν πιστοί στις παραδοσιακές αξίες. Και αυτό που δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ η «Ξύλινη Γωνιά», είναι αξίες όπως η ποιότητα στις γεύσεις της και ο σεβασμός στον πελάτη.





Μιλώντας για πελάτες, άλλωστε, ο Λευτέρης θυμάται τον Διονυσίου, τον Πανταζή, την Άντζελα, την Μοσχολιού, την Βιτάλη, την Αλίκη, τον Μπονάτσο, τον Μαρκουλάκη, τον Ζουγανέλη και ένα πλήθος ακόμα από διασημότητες αλλοτινών και σύγχρονων καιρών, που έχουν κατά καιρούς δοκιμάσει την κουζίνα της «Ξύλινης Γωνιάς» και είχαν πάντα έναν λόγο να επιστρέφουν.

Σήμερα, με το μαγαζί να μένει ανοιχτό καθημερινά (εκτός Κυριακής) από το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα, οι θαμώνες ποικίλλουν. Από την παρέα των συναδέλφων που σχόλασαν περασμένα μεσάνυχτα από τη δουλειά και έψαχναν ένα φιλόξενο, παραδοσιακό μαγειρείο για φαγητό, μέχρι νεαρά ζευγάρια που σχολιάζουν την τελευταία ταινία που είδαν στο σινεμά, ηθοποιούς που σχόλασαν από την βραδινή θεατρική παράσταση και τραγουδιστές άρτι αφιχθέντες από τις εμφανίσεις τους επί σκηνής, η «Ξύλινη Γωνιά» έχει μια «ζεστή» αγκαλιά για όλους: και για τους trendy, τους μοδάτους που κάνουν τσατ από το κινητό, την ώρα που απολαμβάνουν σουτζουκάκια λεμονάτα και τα φωτογραφίζουν, για να τα στείλουν στους φίλους τους, αλλά και για τους ανθρώπους εκείνους που, χαμηλόφωνα και διακριτικά, συζητάνε για τα νέα της ημέρας και τις πολιτικές εξελίξεις, πάνω από μια αχνιστή, ευωδιαστή σούπα, πίνοντας ένα ποτήρι δροσερό κρασί.



Όσο για τον υπογράφοντα; Λίγο πριν κάνω την τελευταία «βουτιά» με το φρέσκο ψωμί στην πλούσια κόκκινη σάλτσα που συνοδεύει τα αγαπημένα μου κεφτεδάκια, αναλογίζομαι τους όρους που έχουν επικρατήσει και τείνουν να καθιερωθούν στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, για να περιγράψουν την σχέση μας με το φαγητό. Πολλοί χρησιμοποιούν, για παράδειγμα, την φράση «comfort food», θέλοντας έτσι να περιγράψουν φαγητά που έχουν παρασκευαστεί με παραδοσιακό τρόπο και έχουν συνήθως μια «νοσταλγική» ή συναισθηματική επίδραση σε αυτούς που τα καταναλώνουν. Φαγητά, με άλλα λόγια, που επιδρούν στο θυμικό και μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα, δημιουργώντας θετικά συναισθήματα, που θέλουμε να τα μοιραστούμε με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα.

Στην «Ξύλινη Γωνιά» θα πάτε για να δοκιμάσετε αυτού ακριβώς του τύπου τα φαγητά, που μπορεί να σερβίρονται νύχτα, αλλά φέρνουν στο μυαλό εικόνες και μυρωδιές από το κυριακάτικο τραπέζι. Και θα επιστρέφετε κάθε φορά, μαζί με ανθρώπους δικούς σας, για να τους «μυήσετε» στην παράδοση του καλού, ποιοτικού μαγειρευτού φαγητού, που από το 1981 υπηρετεί με υποδειγματική αφόσίωση και μεράκι η κουζίνα της.

Info
Ξύλινη Γωνιά, Αλκμαιωνιδών 4, Παγκράτι, τηλ: 210-7232235
Ανοιχτά καθημερινά (πλην Κυριακής) από το μεσημέρι μέχρι το πρωί
Delιvery: 13:00-22:00