Οι πρέσβειρες των Jumbo

«Δίχως Jumbo να ζήσω, δεν μπορώ ούτε ώρα. Η ζωή μου θα μοιάζει με τ’ αρνιού καλή ώρα».

Το Πάσχα του 2013 η Κατερίνα Στανίση διασκεύασε ένα από τα πιο λαοφιλή τραγούδια της, φόρεσε μια κατακόκκινη μάξι τουαλέτα, πήρε υπό μάλης δυο σακούλες του γνωστού πολυκαταστήματος και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μεταμορφώθηκε στην εθνική μας νονά.

Εκεί, πλάι στη θράκα και τη σούβλα, δίπλα στα ροδοκόκκινα μπουτάκια του αρνιού, με τα τακούνια της να βουλιάζουν αναιδώς στην ανοιξιάτικη χλόη και τη μυρωδιά της ξεροψημένης πετσούλας να ξυπνά πρωτόγονα ένστικτα, γεννήθηκε ένα καλτ έπος, η συνέχεια του οποίου έμελλε να δοθεί φέτος. Ενώ όλοι πίστευαν ότι το αυτοτρολάρισμα, ο αυτοσαρκασμός, η αποδόμηση της Στανίση από την Κατερίνα ήταν ένα ανυπέρβλητο, αξεπέραστο και σίγουρα αμίμητο έργο τέχνης, τρία χρόνια μετά η Αντζελα Δημητρίου αποδείχτηκε παραπάνω από άξια επίγονος της πρώτης διδάξασας. Με λαμπάδα αναμμένη και βλεφαρίδα θαρρείς σε εαρινό οίστρο, η Λαίδη του ελληνικού πενταγράμμου ηγήθηκε της πομπής των πιστών αμέσως μετά την Ανάσταση, διασκευάζοντας το από κάθε άποψη εμβληματικό τραγούδι της «Ποια θυσία;».



Είκοσι ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη του εκτέλεση, ο κοφτερός σαν μπαλτάς κρεοπώλη στίχος «Μα ποια θυσία, ποια θυσία, έχει κάνει αυτή για σένα;» μετασκευάστηκε διαφημιστική αδεία στο «Και δεν αξίζει στ’ όνομά μου μια πετσούλα αρνί για μένα». Και εγένετο viral.

Χιλιάδες views, πύρινες αντιδράσεις, σχόλια που στάζουν όξος και χωλή προσυπογράφουν το virality της πασχαλινής καμπάνιας με μούσα την Αντζελα Δημητρίου. Δεν χωρά αμφισβήτηση ότι η διαφημιστική εταιρεία Pollen Advertising και ο επικεφαλής της Πολύκαρπος Ζαλώνης κατάφεραν αυτό που κάθε «Mad Man» ονειρεύεται, να δημιουργήσουν δηλαδή ένα επιδραστικό σποτ.

Η ατάκα «Χτύπα, χτύπα σαν άντρας», με την οποία ολοκληρώνεται το βίντεο διάρκειας 67 δευτερολέπτων, εκτός από το να εξοργίσει τις μετα-φεμινίστριες -εκεί όπου όλοι είδαν ένα κόκκινο αυγό, αυτές είδαν μια γυναίκα υποψήφιο θύμα βίας-, έγινε το νέο «Χριστός Ανέστη» ή, τέλος πάντων, η φράση-κλειδί που θα συνοδεύσει το φετινό πατροπαράδοτο τσούγκρισμα των αυγών. Ενώ λοιπόν οι αντιδράσεις -θετικές και αρνητικές- μαίνονταν και η επιχειρηματολογία υπέρμαχων και τιμητών θέριευε, ο γραφίστας Γιάννης Καλλέργης αποφάσισε να ρίξει μια κλεφτή ματιά στο -όχι και τόσο μακρινό- μέλλον και να οραματιστεί τη συνέχεια της καμπάνιας Jumbo για το Πάσχα του 2017, στην οποία μάλιστα έδωσε τον πολλά υποσχόμενο, σχεδόν kinky τίτλο «Στροφή στην ποιότητα». Κάποιος πρέπει να του ανάψει μια λαμπάδα ίσα με το μπόι του, αφού κάθε βεντέτα του ντόπιου (aka εγχώριου) πενταγράμμου έχει χάρη σε εκείνον τη δική της ευκαιρία να αναδειχθεί ως μια πρώτης τάξεως φίρμα του ελληνικού Πάσχα.

«Ενα αρνάκι καίγεται, παίρνει η πετσούλα φωτιά»

Μοιάζει σχεδόν μεταφυσικός ο τρόπος που οι στίχοι των ελληνικών τραγουδιών μπορούν να μετασκευαστούν ώστε να ταιριάξουν κουτί στο μέγεθος της πλαστικής σακούλας των Jumbo. Τι τα θες; Δεν έχει πάτο ο θησαυρός της ελληνικής γλώσσας. Το «Η νονά πονάει όταν πληρώνει» σε παράφραση του «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει» της Νατάσας Μποφίλιου, το οποίο έσκασε στα social media σχεδόν σε παράλληλο χρόνο με τις πρώτες ώρες προβολής του σποτ με πρωταγωνίστρια την Αντζελα, ήταν ενδεικτικό μόνο όσων θα ακολουθούσαν.

Ο Καλλέργης δημιούργησε μια ξεκαρδιστική σειρά πασχαλοφερμένων στίχων βασισμένος σε γνωστές επιτυχίες Ελλήνων τραγουδιστών, δημιούργησε πολλά φωτογραφικά κολλάζ (στίχων και τραγουδιστών) σε λευκό, μινιμαλιστικό φόντο και τα πόσταρε στο Facebook, απειλώντας ανερυθρίαστα την αίγλη του πρωτότυπου. Και μπράβο και μαγκιά του. Ετσι, το «Πήρα κόκκινα γυαλιά» του Κραουνάκη έγινε το -εντάξει, κάπως προβλέψιμο - «Πήρα κόκκινα αυγά», οι «Ανόητες αγάπες» των Πυξ Λαξ έγιναν «Ανόητες λαμπάδες», το «Αν είναι η αγάπη αμαρτία» της Τζένης Βάνου τσικνίστηκε κατά τι και μετασκευάστηκε σε «Αν είν’ το κοκορέτσι αμαρτία», το «Μαμά, πεινάω, μαμά, φοβάμαι μαμά, γερνάω, μαμά» έγινε «Νονά, πεινάω, νονά, λαμπάδα, νονά, Jumbo, νονά» και το «Χάρτινο το φεγγαράκι» της Νάνας Μούσχουρη έδωσε έμπνευση για το αναστάσιμο «Χάρτινο το φαναράκι».



Εύφημος μνεία αξίζει -και με το παραπάνω- στον στίχο «Με το ίδιο αυγό και με κέφι κακό  ’φυγαν μέρες», ο οποίος όταν το αυγό ήταν μακό αποτελούσε χιλιοτραγουδισμένο άσμα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Κοντολογίς, τα Jumbo και -κυρίως- η Αντζελα πυροδότησαν μια αληθινή στιχουργική κοσμογονία προσαρμοσμένη στα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας, γέννησαν στίχους που μυρίζουν γαρδουμπάκι και πετσούλα και μοσχοβολούν άρωμα Επιταφίου και καμένου μαλλιού από αναστάσιμο Αγιο Φως (σε ποιον δεν έχει συμβεί να γίνει θύμα ή θύτης αυτής της μπαρουτοκαπνισμένης παράδοσης;).

Το πιο σημαντικό -και το πιο τρομακτικό συνάμα- απ’ όλα είναι ότι πολλοί από τους καλλιτέχνες που τροφοδότησαν με έμπνευση τα εν λόγω memes θα δέχονταν ασμένως να γίνουν Αντζελα στη θέση της Αντζελας, πράγμα βέβαια απολύτως λογικό για μια χώρα στην οποία η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από τον Φαμπρ στη Λαίδη με ταχύτητα ιαπωνικού τρένου ηλεκτρομαγνητικής ανύψωσης.