Ποια είναι η ξανθιά Em.Ma. που τραγουδά μαζί με τον Μαραντίνη;

 Το Em.Ma είναι τα αρχικά των ονομάτων της, που είναι Εμμανουέλα – Μαρία. «Το σκέφτηκα σαν να είναι logo εταιρείας, να σου πω την αλήθεια» λέει και σπεύδει να συμπληρώσει χαμογελώντας: «Θα περίμενες να είναι κάτι πιο εντυπωσιακό, φαντάζομαι». Απλή και πρόσχαρη, κάθεται αναπαυτικά στον καναπέ και μου εξιστορεί πώς ο Θοδωρής Μαραντίνης δέχθηκε να συμμετάσχει στο τραγούδι της «Αδιαφορείς». «Έχουμε φιλική σχέση. Οι Onirama είχαν έρθει πριν από δύο χρόνια στο στούντιό μου. Πέρσι συνεργαστήκαμε και στο Camorra. Πολλές φορές ο ένας ακούει το τραγούδι του άλλου και λέει τη γνώμη του. Κάπως έτσι, άκουσε το “Αδιαφορείς” και του άρεσε πολύ. Τον ρώτησα αν θα ήθελε να συμμετάσχει κι εκείνος. Μου απάντησε “Εννοείται, φέρε μου πρόταση”. Και τότε καθίσαμε με το συνεργάτη μου, Λάμπρο Hass, και προσπαθήσαμε να εντάξουμε τον Θοδωρή στο τραγούδι, αναδεικνύοντας μια πλευρά του άγνωστη στο ευρύ κοινό» θυμάται η Em.Ma. Ο frontman των Onirama δεν είχε κάνει μέχρι τότε καμία σόλο συμμετοχή σε τραγούδι άλλου καλλιτέχνη. Μάλιστα, «είναι από τις σπάνιες φορές που ένας αναγνωρισμένος καλλιτέχνης συμμετέχει ως guest σε ένα τραγούδι που ερμηνεύει μια άγνωστη στο ευρύ κοινό» λέει η μουσικός, αφού ως επί το πλείστον πάντα εκείνος που είναι δημοφιλής συμπεριλαμβάνει στο τραγούδι του ένα σχετικά άγνωστο καλλιτέχνη για να τον συστήσει στο κοινό.

Το γεγονός πως ο Θοδωρής χορεύει πολύ καλά ήταν το στοιχείο που ιντρίγκαρε την Εm.Ma. «Έχει κοινά στοιχεία με τον Justin Timberlake» επισημαίνει. Είχε οραματιστεί ακόμα και το βιντεοκλίπ: «Τον είχα δει όταν είχε εμφανιστεί στο Dancing With theStars. Μας είχε αρέσει η εικόνα αυτή». Πολλές φορές, οι γνωστοί καλλιτέχνες λένε κάποια ωραία λόγια και στη συνέχεια εξαφανίζονται. Ο Θοδωρής τίμησε το λόγο του. «Πίστεψε το τραγούδι και το έδειξε έμπρακτα» λέει για τη συνύπαρξή τους στο στούντιο και στα γυρίσματα του βιντεοκλίπ.




Η ζωή της Em.Ma. κινείται γύρω από τη μουσική από πολύ μικρή ηλικία. Η μητέρα της ήταν καθηγήτρια μπαλέτου, οπότε οι Τέχνες ήταν στο επίκεντρο της καθημερινότητάς της. Τελειώνοντας το Λύκειο, είχε πτυχίο πιάνου και τραγουδιού και βρέθηκε στο Λονδίνο για σπουδές στο Musical, στο Arts Educational Schools. Το μουσικό θέατρο, όμως, απαιτεί μια διαφορετική παιδεία. «Ένιωσα πως δεν μου άρεσε όλο αυτό κι έτσι συνέχισα τις σπουδές μου στο φημισμένο πανεπιστήμιο της Βοστόνης Berklee. Εκεί βρέθηκα σε ένα περιβάλλον πρωτόγνωρο. Φοιτητές από όλο τον κόσμο, η αφρόκρεμα της κάθε χώρας, συναντιούνται στα μουσικά εργαστήρια για να παίξουν μαζί μουσική. Και γνωρίζεις την κουλτούρα του Ιάπωνα καλλιτέχνη ή του Μεξικανού. Διαφορετικά στιλ παιξίματος, διαφορετικές αντιδράσεις» λέει και θυμάται πως «για παράδειγμα, οι Ιάπωνες μπορεί να παίζουν καταπληκτικά, αλλά δεν έχουν συναίσθημα στο παίξιμό τους. Από την άλλη, όταν μου ζητούσαν να παίξω κάτι ελληνικό, πάθαιναν σοκ με τους δικούς μας ρυθμούς».

Στο Berklee βρήκε έναν καθηγητή τραγουδιού που θα την επηρέαζε για πάντα. «Ήταν πολύ δύσκολο να σε πάρει στο μάθημά του. Έπρεπε να περάσεις από οντισιόν, έπρεπε να απαντήσεις σε ατελείωτα ερωτηματολόγια… Αλλά τα κατάφερα. Ήταν μάλιστα καθηγητής και του Steven Tyler, των Aerosmith». Κι ενώ με το που τελειώνει τις σπουδές της είναι να επιστρέψει στην Ελλάδα, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. «Μου άρεσε πολύ να ζω στο εξωτερικό και ένιωθα πως ήθελα να κάνω και άλλα πράγματα» λέει. Έτσι, συνεχίζει τις σπουδές της σε κάτι, το Music Business. To Μανχάταν τη μαγεύει. «Νιώθεις πως είναι το κέντρο του κόσμου, το κέντρο των Τεχνών» λέει ενθουσιασμένη. Φτιάχνει τη δική της μπάντα, γράφει τραγούδια και αρχίζει τις εμφανίσεις σε διάφορα μπαρ. «Κάναμε πρόβες άγριες ώρες, σε ένα χώρο καταπληκτικό, κάτω από τη γέφυρα του Μανχάταν. Ένιωθα αυτό το American dream. Θυμάμαι όταν παίξαμε στο ιστορικό κλαμπ CBGB, που θεωρείται θρυλικό. Εν τω μεταξύ, ήταν τόσο βρόμικο, που μπορούσες να κολλήσεις κάποια αρρώστια απλώς ακουμπώντας στον τοίχο. Το είχαν αφήσει επίτηδες έτσι, δεν το είχαν αλλάξει ποτέ. Εκεί έχουν εμφανιστεί από τον David Bowie μέχρι τους Korn. Μιλάμε για ένα πολύ μικρό μαγαζί, που στις τουαλέτες οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Έμοιαζε με μπουντρούμι, αλλά η ενέργεια που έβγαζε ήταν απερίγραπτη. Ο κόσμος παθιαζόταν εκεί, άσχετα με τα live». Κάτι ακόμη που της είχε κάνει εντύπωση ήταν το γεγονός πως οι ιδιοκτήτες των μπαρ της περιοχής δεν ήθελαν διασκευές. «Ήθελαν μόνο δικά μας τραγούδια. Τους αφήναμε ένα demo και μετά μας καλούσαν να μας ακούσουν πιο νωρίς» θυμάται και αναπολεί εκείνες τις νύχτες: «Μπορεί ο κόσμος να μη γνώριζε τα τραγούδια μας, αλλά ενθουσιαζόταν τόσο πολύ… Σαν να άκουγε εκείνη τη στιγμή την Bjork».

Γιατί, όμως, επέστρεψε στην Ελλάδα; «Ήταν πάντα στα σχέδιά μου» απαντά χωρίς να το πολυσκεφτεί και συμπληρώνει: «Γράφω στα ελληνικά. Ήθελα να γυρίσω στη χώρα μου και να δημιουργήσω στη μητρική μου γλώσσα». Επιστρέφει με πολύ ενθουσιασμό. «Δεν τον χάνω ποτέ» τονίζει. «Η μουσική είναι ο μεγάλος μου έρωτας, όσες απογοητεύσεις κι αν έχω περάσει» λέει. Παίζει ροκ, αν και γνωρίζει πως σχεδόν τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη λαϊκή μουσική. Θυμάται, όμως, έντονα τις εμφανίσεις της στο Camorra, στο πλευρό των Onirama. «Παρόλο που ο κόσμος που ερχόταν στο μαγαζί δεν ήταν της ροκ κουλτούρας, είχαμε διασκευάσει τόσο έξυπνα τα ροκ τραγούδια, οι εμφανίσεις εκεί είχαν μεγάλη ανταπόκριση. Και, ξέρεις, είχα πολύ μεγάλο άγχος, γιατί μετά τους Onirama ακούγονταν λαϊκά τραγούδια. Η αλήθεια ήταν πως το είχα φοβηθεί λίγο, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά». Ο Θοδωρής Μαραντίνης για άλλη μία φορά την είχε πιστέψει, αφού ήταν εκείνος που την είχε εμπιστευτεί.

Παράλληλα, έχει φτιάξει και το δικό της στούντιο, που είναι εμπνευσμένο από τα loft της Νέας Υόρκης. «Ξεκίνησε ως προσωπικός μου χώρος, αλλά στη συνέχεια πήρε άλλες διαστάσεις, έγινε ανοιχτό στούντιο μουσικής. Είναι ο χώρος στον οποίο περνάω τις περισσότερες ώρες της ημέρας, ακούγοντας συνεχώς νέες παραγωγές» λέει. Η Em.Ma δεν είναι παντρεμένη, αφού προτεραιότητα για εκείνη έχει η μουσική και η επαγγελματική της ενασχόληση. «Με τη μουσική εκφράζω όλα όσα νιώθω» συμπληρώνει. «Πολλές φορές έχω απογοητευτεί, αλλά αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω, που βρίσκω πάντα τη δύναμη να συνεχίσω. Η μουσική είναι σαν την αναπνοή μου» λέει.

Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ.