Γιάννης Στάνκογλου: «Κάνω ό,τι μου ζητήσει η γυναίκα μου»

Εκείνος θα σου φέρει καφέ και εκείνη θα σε κεράσει μπισκότα που έφτιαξε με τα χεράκια της. Ο Γιάννης Στάνκογλου προκειμένου να καταλάβεις τι εννοεί μπορεί να σηκωθεί από την καρέκλα, να ανέβει στη σκηνή και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου να γίνει ένας άλλος. Από την άλλη, η Αλίκη Δανέζη-Κνούτσεν, η σύζυγός του και μητέρα της κόρης τους, καθισμένη ήρεμα, δεν έχει καταλήξει ακόμη αν είναι καλό ή κακό που έχουν ξεπεράσει τις «απαραίτητες τυπικότητες» στη σχέση ηθοποιού και σκηνοθέτη. Επιμένει όμως ότι καταφέρνουν να μην κουβαλούν στο σπίτι τη δουλειά τους. Εκείνος μπορεί να μιλά ασταμάτητα και παθιασμένα για τη δουλειά του. Εκείνη μελετά τις απαντήσεις και κάνει παύσεις.

Ο Γιάννης Στάνκογλου έκανε μέχρι και τον σερβιτόρο στην Αστόρια για χάρη της. Η Αλίκη τον σκηνοθέτησε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη. Φέτος, θα δουλέψουν και πάλι μαζί μετά την τεράστια επιτυχία του «Festen».

Ο Γιάννης Στάνκογλου δεν εφησυχάζει εύκολα, έχει ανάγκη να ανακαλύπτει συνεχώς τον εαυτό και να τον θέτει αντιμέτωπο με νέες προκλήσεις. To παραδέχεται: «Ναι, ζούμε σε μια κοινωνία όπου υπάρχει μονίμως ο φόβος να μη γίνεις αρεστός και έτσι ακολουθείς τα μοτίβα ζωής που σου επιβάλλουν. Αυτός είναι και ο σκοπός του ήρωα που υποδύομαι, η ελευθερία. Κι εγώ αυτή τη στιγμή θα μπορούσα κάλλιστα να παίζω σε έναν μεγάλο θίασο και να μην πάρω το ρίσκο ενός μονολόγου. Αλλά νιώθω την ανάγκη να κάνω κάτι για μένα». Τα χρήματα, τα εισιτήρια που περιμένει να κόψει κάθε ηθοποιός με μια δουλειά του, το χειροκρότημα που αξιωματικά αποζητά, αυτά δεν τα θεωρεί αναγκαία; «Λεφτά εγώ δεν έκανα ποτέ από τη δουλειά μου. Είμαι εργασιομανής, αλλά θέλω να επιβιώνω, όχι να βγάζω χρήματα. Δεν μου αρέσει που η κοινωνία ορίζει τον άνθρωπο με βάση το χρήμα. Το εννοώ όταν λέω ότι έχω ανάγκη να κάνω κάτι για μένα. Ξέρεις κάτι, δεν αρκεί το ταλέντο μονάχα. Κάθε σκεπτόμενος ηθοποιός οφείλει να το δουλέψει για να μη σκουριάσει. Είναι πιο προσωπικό να εκτίθεσαι επί μία ώρα και εξαιρετικά δύσκολο».



Η Αλίκη τονίζει επίσης πόσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να παίζει χωρίς καθρέφτη στη σκηνή. Ο Γιάννης Στάνκογλου επαναλαμβάνει τις λέξεις «όραμα» και «ανάγκη». Μα δεν είναι πολύ σημαντικό να γεμίσει το θέατρο; «Δεν κάνω θέατρο για τα εισιτήρια. Κάνουμε μια δουλειά που, αν δεν αναλάβεις το ρίσκο, δεν υπάρχει λόγος να την κάνεις. Βασικά, ζούμε σε μια κοινωνία που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Μπορεί να φάω τα μούτρα μου, αλλά τουλάχιστον θα έχω καταθέσει την άποψή μου. Φυσικά θέλουμε το χειροκρότημα - είναι μεγάλη χαρά. Αλλά και η αποτυχία μέρος της ζωής είναι. Δεν γίνεται να αρέσεις σε όλους.

Κάτι ύποπτο συμβαίνει αν όλοι σε συμπαθούν». Επιμένει όμως ότι ένας ηθοποιός ξέρει πότε αξίζει κάτι πραγματικά και φέρνει ως παράδειγμα τον ρόλο του Θησέα στην παράσταση «Θησέας και Αριάδνη στο Νησί των Ταύρων». Αν του πεις ότι είναι μια παιδική παράσταση, θα διαφωνήσει. «Εγώ αντιμετώπισα τον ρόλο και το έργο σαν να έπαιζα σε τραγωδία. Δεν είπα “α, θα παίξω για παιδιά”», απαντά. Τον ρωτάω ευθέως αν έπαιξε ποτέ κάτι που δεν θεωρούσε σημαντικό. «Δεν υποτίμησα ποτέ δουλειά. Εντάξει, ίσως να έκανα κάτι που δεν μου ταίριαζε. Αλλά ο κόσμος δεν είναι χαζός. Βλέπει τα μάτια σου».

Αν τον κοιτάξεις για παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα κατάματα, θα αντιληφθείς γιατί του δίνουν συνεχώς ρόλους ψυχολογικά διαταραγμένων ηρώων: είναι προικισμένος με το βλέμμα Τζακ Νίκολσον στη «Φωλιά του κούκου». «Δεν νομίζω ότι έχω μανιέρα, δεν έχω παίξει ρόλο που να με έχει σφραγίσει, ούτε θέλω να τυποποιηθώ. Φυσικά και θέλω να έρχονται οι σκηνοθέτες να μου λένε: “Γιάννη, σε σκέφτηκα γι’ αυτό τον ρόλο”». Στις 21 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα η παράσταση και είναι λογικό να αγχώνεται. «Ναι, βέβαια. Ο ηθοποιός κάνει μια δουλειά ζωντανή, όπου δεν μπορεί να διορθώσει κανένα λάθος. Είναι ευάλωτος». Ο ηθοποιός όμως κάνει και μια δουλειά που τον κάνει αναγνωρίσιμο. Τον ρωτάω αν αυτό είναι κουραστικό. «Δεν με κουράζει η επωνυμία. Εγώ βλέπω ότι με αγαπάει ο κόσμος και το χαίρομαι. Μου αρέσει να με χαιρετάει στον δρόμο η κυρία που με είδε στο “Νησί”, ο άντρας που πάει γήπεδο και με είδε στη διαφήμιση, τα παιδιά που με αναγνωρίζουν από τον “Θησέα”».

Θα ήθελε να κάνει ένα δικό του θέατρο; «Εδώ δεν έχουμε δικό μας σπίτι, θέατρο θα αποκτήσω;» απαντά και ξεσπά σε γέλια. Και ανοίγει η κουβέντα περί μανιέρας. Δεν θεωρεί αρνητικό να έχει κανείς ένα συγκεκριμένο ύφος πάνω στη σκηνή, αρκεί να μην καταλήξει να είναι μόνο αυτό. Ο Γιάννης θεωρεί νέο ακόμη τον εαυτό του - έχει μια εφηβική ενέργεια. Μόλις γνωρίζω την Αλίκη αντιλαμβάνομαι το γιατί. Είναι μια γυναίκα που όταν πας να της κάνεις μια ερώτηση θα σου απαντήσει μονολεκτικά προσφέροντάς σου ένα μπισκότο με κομματάκια σοκολάτας που έφτιαξε μόνη της. Μπορείς να αφεθείς στη φροντίδα της εύκολα. Την ερωτεύτηκε τόσο δυνατά που έφυγε για να τη βρει στη Νέα Υόρκη όταν σπούδαζε. «Εκεί τον σκηνοθέτησα πρώτη φορά. Ανεβάσαμε το “Closer” στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού στην Αστόρια».

«Εκανα τον Τζουντ Λο», μου λέει ο Γιάννης Στάνκογλου και χαμογελάει. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Μετά προσθέτει ότι δούλευε παράλληλα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα «It’s All Greek To Me». Στη Νέα Υόρκη δε, όπου έκανε σεμινάρια, πήγαινε σε συναυλίες, έβλεπε θέατρο, κατέληξε στο συμπέρασμα «ότι έχουμε την πιο όμορφη χώρα του κόσμου». Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας μιας συνεργασίας μεταξύ ενός ζευγαριού; «Κάνω ό,τι μου ζητήσει», λέει γελώντας ο Γιάννης Στάνκογλου...