Ιλια Ντάρλιν:Πέταξε το σουτιέν της στον ρατσισμό

Ιστορική αναδρομή. Το 1990, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Πολέμου του Κόλπου, η Ιταλίδα βουλευτής του Ριζοσπαστικού Κόμματος Ιλόνα Στάλερ, γνωστή με το nickname Τσιτσιολίνα, πρόσφερε τον δικό της κόλπο στον πανίσχυρο τότε Σαντάμ Χουσεΐν με σκοπό να αποσοβήσει την επέμβαση των Αμερικανών στο έδαφος του Ιράκ.

Απάντηση δεν πήρε. Ωστόσο, αν στο μεταίχμιο 80s-90s, οπότε και διατυπώθηκε η προσφορά, υπήρχαν τα νέα Μέσα, το Διαδίκτυο και τα social media, τότε σίγουρα η αυτοθυσία της Στάλερ θα είχε αναχθεί σε επικό viral. Η Στάλερ επέμεινε. Επανέλαβε την προσφορά της, προσφέροντας τον κατά 12 χρόνια σοφότερο κόλπο της το 2002, και πάλι στον Σαντάμ. Επί ματαίω. Η γυμνόστηθη Ιταλίδα πορνοστάρ κα πολιτικός θα έλεγες πως ενέπνευσε τις Ουκρανές Femen, οι οποίες κάθε τόσο προτάσσουν τα στήθη τους σε πλατείες, επίσημες εκδηλώσεις, ποδοσφαιρικές διοργανώσεις κ.α.

Στη συντηρητική Ελλάδα του 2013 ελάχιστες είναι εκείνες που θα πρόσφεραν το κορμί τους ως άλλες Ιφιγένειες για την αφύπνιση της κοινής γνώμης. Η (πολυ)καλλιτέχνις -κατά το πολυχώρος- Ιλια Ντάρλιν, όμως, πήρε μια βαθιά ανάσα, απελευθερώθηκε από τα δεσμά του Pretty Bra της και έκλεισε παιχνιδιάρικα, και κυρίως πολιτικά, το μάτι σαν άλλη αναδυόμενη από το ποίμνιο των hipsters Ρόζα Λούξεμπουργκ. Εκμεταλλευόμενη την επιτυχία του βίντεο που είχε ανεβάσει πριν από λίγες εβδομάδες στο YouTube απαγγέλλοντας με στόμφο εφάμιλλο ποιητή Φανφάρα (από την ταινία «Ξύπνα, Βασίλη») στίχους από το τραγούδι «Ραντεβού στην παραλία» («Μωρό μου, μ’ έκαψε ο ήλιος / και ζεσταίνομαι πολύ»), η Ιλια χτύπησε ξανά ως άλλος ταχυδρόμος που μεταφέρει μήνυμα δημοκρατίας στον ελληνικό λαό.

Ο τίτλος που επιλέχθηκε για τη δευτέρα παρουσία της Ιλια στο YouTube ήταν επίτηδες παραπλανητικός. «Η Ιλια Ντάρλιν απαγγέλλει Παντελή Παντελίδη γυμνή» άστραφταν τα status updates του Facebook και βρόνταγαν οι 140 χαρακτήρες του Twitter. Κι εκεί που πήγαινες να πιστέψεις πως, ναι, 2.800 χρόνια σχεδόν μετά τον Ομηρο βρήκαμε επιτέλους μια γονιδιακά ισοδύναμη γυμνή ραψωδό, το πάτημα του play ξεγύμνωνε τη φενάκη. Αφενός διότι η Ιλια μπορεί να ήταν γυμνή, όμως τα επίμαχα σημεία του σώματός της -εκείνα που δίνουν λόγο ύπαρξης σε κάθε πολιτική ακτιβίστρια τύπου Femen- ήταν εντέχνως θολωμένα (ώστε να μη σκανδαλίζουν), αφετέρου διότι η απαγγελία δεν αφορούσε βαρυσήμαντους στίχους του επιγόνου Νότη Σφακιανάκη, αλλά μήνυμα ενάντια στον ρατσισμό.

Ορμώμενη από προσωπική εμπειρία, η Ιλια αφηγείται πώς συνάντησε έναν φοβισμένο, αδύναμο φίλο της ύστερα από χρόνια. Πώς κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με εκείνον όταν μπήκε σπίτι του και σκόνταψε πάνω σε έναν κίονα (δωρικού, ιωνικού ή κορινθιακού ρυθμού άραγε;). Οι φόβοι της επιβεβαιώθηκαν όταν ο παλιός φίλος της, εκείνο το τρεμάμενο σπουργιτάκι, της είπε πως είχε αλλάξει, πως πλέον χτυπούσε μετανάστες. Κάπως έτσι η Ιλια αποφάσισε να βγει από τα ρούχα της (έστω και συγκεκαλυμμένη από τερτίπια του φωτομοντάζ) και να στείλει μήνυμα αφύπνισης. Η αλήθεια είναι πως έκανε ορθώς.

 Ομως η larger than life παρουσία της και ειδικά το grand finale με την ατάκα «δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά» γαρνιρισμένο με ευφάνταστη χορευτική χειρονομία τύπου Abba, μάλλον αποδυνάμωσε την καλή και άγια πρόθεσή της. Η επιστροφή της στην απαγγελία -χωρίς παρελκόμενο ακτιβισμό- κρίνεται επιβεβλημένη. Ας ξεπλύνει την αμηχανία της με Καλή Φέρρη, που είναι και θιασώτρια του ζην πρωτογόνως, στο σύμπαν όπου το φύλο συκής ισούται με συνθετική γούνα.