Η πρωταγωνίστρια του «Μiss Violence» αποκαλύπτει

Mια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Τα χαμόγελα του Αλέξανδρου Αβρανά και των πρωταγωνιστών της ταινίας του, Miss Violence, στη Βενετία μάς κάνουν εθνικά υπερήφανους. Ένας Αργυρός Λέων, τον οποίο εύκολα οικειοποιούμαστε, παρόλο που στην Ελλάδα ο σκηνοθέτης έχει βιώσει τι σημαίνει να σου γυρνούν την πλάτη. Ο Αλέξανδρος βρισκόταν ακόμη στο Τορόντο για την ταινία, όταν συναντήσαμε την Ελένη στην Αθήνα. Πρώτες εντυπώσεις για εκείνη: μια γυναίκα με συστολή, μέτρο, γλυκύτητα, η οποία, όταν καλείται να μιλήσει για τον εαυτό της, εμμένει στην εσωστρέφειά της. «Είμαι σίγουρη ότι κάποιος θα περίμενε από μένα να είμαι πιο δυναμική, πιο ενεργή, αλλά δεν είμαι. Δεν νιώθω συνηθισμένη. Ποτέ δεν μου ήταν εύκολο να αναζητήσω δουλειές, να χτυπήσω πόρτες. Δεν έχω καμία απολύτως σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η δουλειά μας. Δεν είμαι καλή στο να περνάω από ένα διαρκές τεστ, να αναζητώ τις οντισιόν ή να περιμένω σε ουρές. Δεν κάνω παρέα με ανθρώπους του χώρου. Θα προτιμούσα ειλικρινά να υπάρχει κάποιος που να τα έψαχνε όλα αυτά για εμένα, αφού ούτε διεκδικητική μπορώ να γίνω, ενώ νιώθω ανήμπορη όταν πρέπει να μιλήσω για λεφτά. Πρέπει ως ηθοποιοί να τα κάνουμε όλα μόνοι μας» εξομολογείται η Ελένη Ρουσσινού στο People. Και η αλήθεια είναι πως δεν προέρχεται από εύπορη οικογένεια ούτε το οικονομικό της background είναι τέτοιο που θα της επέτρεπε να είναι επιλεκτική στη δουλειά της. «Όχι, δεν προέρχομαι από πλούσια οικογένεια. Όταν δεν δούλευα ως ηθοποιός, πήγα και σε μπαρ να δουλέψω στα 30 μου, αλλά τα εγκατέλειψα. Έκανα και δουλειά γραφείου, έζησα και με τα χρήματα του Ταμείου Ανεργίας, αλλά και πάλι δεν θα χτυπούσα πόρτα για ένα ρόλο. Ζηλεύω τη διεκδίκηση στη δουλειά μας, αλλά και τους ηθοποιούς που μπορούν να τα κάνουν όλα, ακόμη και τα διαφημιστικά σποτ. Εξάλλου, ο καλός ηθοποιός φαίνεται σε ό,τι κι αν κάνει. Εγώ προτιμώ να μην έχω να πάω για καφέ παρά να κάνω διαφήμιση. Κι όταν μου πρότειναν διαφημίσεις, με έπιανε ταχυκαρδία. Αν δεν έχω κείμενο, θέατρο και σκηνοθέτη που να θαυμάζω, δεν μπορώ να λειτουργήσω» επιμένει η όμορφη ηθοποιός.



Η Ελένη δουλεύει τα τελευταία εννέα χρόνια στο θέατρο. Για έξι χρόνια συνυπήρξε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με τον Στάθη Λιβαθηνό. Συνεργασίες με τον Λευτέρη Βογιατζή, τη Ρούλα Πατεράκη και μετά ένα διάλειμμα ενάμιση χρόνου για προσωπικούς της λόγους. Η «Ρωσίδα» στις Νύφες του Παντελή Βούλγαρη, όπως η ίδια λέει, έχει κάνει «βαρέα ανθυγιεινά» στο θέατρο, δουλεύοντας με τέτοιους σκηνοθέτες.

Η γνωριμία της με το σκηνοθέτη Αλέξανδρο Αβρανά έγινε όταν εκείνος ετοίμαζε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Without. «Μου είχε τηλεφωνήσει από το Βερολίνο για έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του, αλλά, για κάποιους λόγους, τελικά η συνεργασία μας δεν πραγματοποιήθηκε. Θαυμάζω τον Αλέξανδρο, τον γνώριζα και ως εικαστικό και γλύπτη. Πρόκειται για ένα πραγματικό αστέρι και είναι πολυτάλαντος. Κι όταν μου πρότεινε το ρόλο της μητέρας στο Miss Violence, φυσικά και είπα αμέσως “ναι”». Ο λόγος της έχει μια πραότητα που τίποτε δεν φαίνεται ικανό να διαταράξει. Ελάχιστοι γνωρίζουν την προσωπική της σχέση με το σκηνοθέτη, καθώς τα τελευταία τριάμισι χρόνια είναι ζευγάρι και συζούν. «Όχι, δεν έχουμε παντρευτεί ακόμη» ομολογεί με συστολή. Βλέπει κανείς στα μάτια της ότι δεν θα ήθελε να αποπροσανατολίσει το κοινό με την προσωπική της ζωή. Προτιμάει να συζητάμε όλοι μας για τη μεγάλη νίκη του Αλέξανδρου στη Βενετία. «Για το Αργυρό Λιονταράκι», όπως λέει χαρακτηριστικά.



Εντυπωσιακή ήταν η Ελένη στο κόκκινο χαλί, φορώντας ένα επίσης κόκκινο φόρεμα με την υπογραφή του Βασίλη Ζούλια. Κάποιοι μίλησαν για την «Ελληνίδα Jolie». Η ίδια, άραγε, έχει επίγνωση της ωραίας εξωτερικής εικόνας της; «Είναι χαρά να σου λέει κάποιος ότι είσαι όμορφη. Δεν το αρνούμαι. Θα έπρεπε να είμαι λιγότερο σφιγμένη, όμως» λέει στο People.



Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι σε σχέση με την αντιμετώπιση που είχε η πρώτη ταινία του Αλέξανδρου στην Ελλάδα αυτό το βραβείο αποτελεί την πιο καίρια απάντησή του. Το Without κέρδισε επτά βραβεία στο 49o Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Η ταινία δεν βρήκε ποτέ την είσοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες. «Θεώρησαν κάποιοι ότι η βράβευσή του ήταν διαπλοκή και υπήρχε ατιμία σε σχέση με την επιταγή που κέρδισε. Είπαν ότι δεν την άξιζε. Προφανώς εκείνοι που δέσποζαν στα πράγματα θα αναρωτήθηκαν πώς ένας πιτσιρικάς έρχεται και παίρνει τα βραβεία. Στη Βενετία δεν μας ήξερε κανείς και δεν μας χρωστούσαν τίποτε. Αυτό που ζήσαμε ήταν φοβερό και –επαναλαμβάνω– δεν μας το χρώσταγαν. Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι πoυ επιμένουν σε αυτό που αγαπούν τελικά επιβραβεύονται. Αυτό ισχύει για τον Αλέξανδρο, τη Ρένη Πιττακή και κυρίως τον Θέμη Πάνου, που εργάζεται τριάντα χρόνια στο θέατρο και έκανε δύσκολες επιλογές. Δεν πρέπει να κουραζόμαστε αν δεν μας έρχονται εύκολα τα πράγματα. Έρχεται κάποια στιγμή η ανταμοιβή, έστω κι αν δεν είναι από την Ελλάδα» λέει στο People.



Όσο για το μέλλον, η ίδια δεν κρύβει την αγωνία της. «Ζήσαμε μεγάλο καρδιοχτύπι. Συνήθως, μετά τις βραβεύσεις, ακολουθεί μια περίοδος σιωπής. Ακούω για σκηνοθέτες που δεν βρίσκουν χρήματα για να κάνουν την επόμενη ταινία τους. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Για μένα θα ήθελα ωραίους ρόλους, έστω και μικρούς –ακόμη και στην τηλεόραση–, που θα με έκαναν να νιώθω άνετα και θα μου άρεσαν» λέει και τα γαλάζια μάτια της φωτίζονται περισσότερο. Εξάλλου, το μέλλον του ελληνικού  είναι στα χέρια των νέων ανθρώπων και η Ελένη ήρθε για να μείνει.















Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί με το ΘΕΜΑ