«Κι ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει μια ιστορία της προκοπής»: Η μυθιστορηματική σχέση Διονύση Χαριτόπουλου - Μαλβίνας Κάραλη και οι ερωτικές επιστολές τους

«Κι ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει, έστω και μία φορά στη ζωή του, μια ιστορία της προκοπής» έγραφε με νόημα η Μαλβίνα Κάραλη σε μια από τις εκατοντάδες ερωτικές επιστολές της προς τον Διονύση Χαριτόπουλο. Κι οι δυο τους αξιώθηκαν, μέσα σ’ όλα τ’ άλλα της πολυτάραχης ζωής τους, να βιώσουν από κοινού έναν έρωτα δυνατό, γεμάτο πάθος και συναισθήματα τόσο έντονα που τούς σημάδεψαν ανεξίτηλα διά βίου.

Δεν θα μπορούσε εξάλλου να γίνει και διαφορετικά. Εκρηκτικές και ιδιαίτερα πολύπλευρες προσωπικότητες και οι δύο, αρκούσε μια μικρή φλόγα, μία και μοναδική συνάντηση για να φουντώσει η φωτιά που θα τούς έκαιγε από πάθος κι όχι μόνον. Όταν λοιπόν ο Πειραιώτης μάγκας και πνευματώδης Χαριτόπουλος συνάντησε την σαρωτική, ασυμβίβαστη και ευφυέστατη Μαλβίνα ήταν μαθηματικά αδύνατο να μείνουν μακριά ο ένας από τον άλλο.

Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε διηγηθεί την πρώτη επεισοδιακή τους συνάντηση σε παλαιότερη συνέντευξη του στη Real News: «Τότε ήταν αρθρογράφος στο περιοδικό Γυναίκα και ήρθε να μου πάρει συνέντευξη. Εκείνη καθόταν στον καναπέ, εγώ στο πάτωμα, την κοιτούσα αχόρταγα, μου άρεσε πάρα πολύ, ήταν υπέροχη γυναίκα, θαύμαζα όλη την ώρα τα πόδια της και κάποια στιγμή, εντελώς αυθόρμητα, τη δάγκωσα στη γάμπα και την τράβηξα στο χαλί. Την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε, η Μαλβίνα ήταν πάρα πολύ όμορφη».

Έτσι, επεισοδιακά κι αναπάντεχα ξεκίνησε η κοινή διαδρομή δύο ανθρώπων που παρότι ξεχώριζαν ο καθένας στον χώρο του, γεγονός που αναμφισβήτητα ενισχύει την αυτοπεποίθηση, δεν δίστασαν να κολυμπήσουν στο φλογερό ποτάμι ενός έρωτα που τους άλλαξε, τους μεταμόρφωσε, τους ανέβασε στους ουρανούς αλλά και τούς πλήγωσε.

Για εκείνον ήταν ο δεύτερος γάμος, για εκείνη ο τρίτος και τελευταίος της ζωής της. Και μπορεί οι δρόμοι τους να χώρισαν, τις δύσκολες ώρες της αρρώστιας της, όμως ο άνδρας για τον οποίον η ατίθαση Μαλβίνα ήταν διατεθειμένη να αλλάξει το επίθετό της, ήταν εκεί, δίπλα της, μέχρι τις τελευταίες της στιγμές.

Εκείνη την οδυνηρή περίοδο, λίγο πριν το πρόωρο τέλος της στα 50 της μόλις χρόνια, επειδή πάντα ονειρευόταν να γίνει ηρωίδα μιας λογοτεχνικής ιστορίας, εκείνος αποφασίζει να τής κάνει δώρο ένα μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια την ίδια. Ένα απόγευμα στο νοσοκομείο της ανακοινώνει πως θα γράφει ένα βιβλίο για εκείνη με βασικό υλικό τις αμέτρητα γράμματα που τού γράψει κατά τη διάρκεια της κοινής τους ζωής. «Κανένας άντρας δεν αξιώθηκε να πάρει τέτοια γράμματα. Ό,τι αξίζει στο βιβλίο είναι αυτά» της λέει.

Έτσι γεννήθηκε το μυθιστόρημα «Ο Άνεμος Κουβάρι» στις σελίδες του οποίου αποτυπώνονται ανάγλυφα τα συναισθήματα της Μαλβίνας για τον συγγραφέα και τον άνδρα της καρδιά της για τον οποίο δεν δίστασε να δηλώσει δημόσια: «Είμαι πάνω απ’ όλους και κάτω απ' αυτόν»…!

Αυτή ήταν η Μαλβίνα, μια γυναίκα ιδιαίτερα δυναμική, που όμως δεν δίσταζε να τσαλακώσει την εικόνα της, όταν ένιωθε πως ο αληθινός έρωτας την κυριεύει.

«Θέλω να ξυπνάει πλάι μου κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου να τον φροντίζω. Θέλω να πεθάνω πρώτη εγώ. Θέλω ένα σημάδι ότι με σκέφτεται και μετά να κοιμηθώ έναν ήσυχο ύπνο» γράφει σε ένα από τα σημειώματα της ενώ σε μια άλλη ερωτική επιστολή της η διήγησή της είναι πραγματικά μυθιστορηματική: «… Και για να καταλάβεις τη σχέση μου με το δέρμα σου και με τη μυρωδιά σου: κοιμάμαι δυο μήνες και δέκα μέρες πάνω στο ίδιο σεντόνι και με το ηλίθιο πούρο σου δίπλα μου να βρομάει φρικτά Κι αυτή η φορά ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, αλλά κι η πρώτη μαζί σου, που η στέρηση είχε σώμα. Αυτό το έγκλημα το έχεις μηχανευτεί ολόκληρο, από την αρχή ως το τέλος, για να την πατήσω εκεί που δεν την πάτησα ποτέ, να μην μπορώ να με ξαναγγίξει άνθρωπος, και να ξέρω πως, ακόμα κι αν είχαμε χωρίσει οριστικά, ακόμα κι αν κατάφερνα μετά από καιρό να καλυφθώ στοιχειωδώς (γαλήνια ιστορία και τα ρέστα) στο συναισθηματικό μέρος από έναν άνθρωπο, θα 'πρεπε να πάθει το σώμα μου αμνησία για να μπορέσω να τον αγγίξω χωρίς να βγάλω όλα τα Bloody Mary από πάνω του. Και όλο αυτό μου το έχεις στερήσει μεθοδικότατα, δεν ξέρω πως και με ποιους τρόπους, για να μην μπορέσω να έχω στη ζωή μου ποτέ πια παρά μόνο μια θλιβερή ερωτική ζωή, δηλαδή καλύτερα καθόλου (από θλιβερή)».

Η σχέση αυτή έβγαλε και στους δύο πτυχές του εαυτού του που δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι διέθεταν, συναισθήματα που μ’ έναν τρόπο τους ολοκλήρωναν. Εκείνη του έβγαζε τον πιο γλυκό κι ευαίσθητο εαυτό του, εκείνος της δημιουργούσε την επιθυμία να ασχοληθεί ενεργά με το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Βγαίνει στην τηλεόραση και σαρώνει τα πάντα. Το σαρωτικό αυτό κύμα θα πνίξει όμως και το μεγάλο κοινό τους όνειρο για μια ήσυχη ζωή.

«Ξεχάστε την πυρετική, φουριόζα Μαλβίνα της οθόνης. Στην καθημερινότητα, ήταν ένα κορίτσι από μέλι. Κάθε, μα κάθε πρωί, ξύπναγε μ’ ένα μεγάλο χαμόγελο» θα δήλωνε χρόνια μετά τον θάνατό της στο «Bovary» ο Χαριτόπουλος χωρίς ωστόσο να περνά σε περισσότερες λεπτομέρειες καθώς για εκείνον, «πρέπει να είναι μεγάλο νούμερο κάποιος για να μιλάει δημοσίως για την ερωτική του ζωή».

Άλλοτε πάλι είχε δηλώσει πως έχει πολλές ενοχές και πως έπρεπε να της έχει φερθεί καλύτερα. «Είναι οι ενοχές του επιζώντος. Σκέφτεσαι πως κάτι καλύτερο θα μπορούσες να έχεις κάνει στη σχέση. Και ο μίστερ τέλειος να υπήρξες, που εγώ δεν ήμουν, οι ενοχές θα σε τρώνε ως το δικό σου τέλος. Μάλλον πληρώνεις το τίμημα λίγων χρόνων ζωής παραπάνω» θα εξηγούσε αργότερα σε συνέντευξή του στο People.