Θάνος Ανεστόπουλος: Ο ποιητής της ροκ που έκανε τη μουσική κατάθεση ψυχής, το παιδικό του όνειρο, η αποκάλυψη για τον καρκίνο και το τέλος

Δέκα χρόνια πέρασαν από τη μέρα που ο ποιητής της ροκ, η φωνή του συγκροτήματος Διάφανα Κρίνα, ο Θάνος Ανεστόπουλος, έφευγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 49 χρόνων, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο σφίξιμο στην καρδιά όσων τον είχαν γνωρίσει είτε από κοντά, είτε μέσα από τον ήχο του.

Μουσική, στίχοι, ποίηση και ζωγραφική ήταν η καθημερινότητα ενός ανθρώπου που η απώλειά του, μετά από δέκα χρόνια, δεν έγινε συνήθεια.

Ο λόγος;

Οι στίχοι του, ο ήχος της μουσικής του, οι ερμηνείες του, δεν ήταν απλώς στο πλαίσιο μιας performance ή ενός νούμερου σε κάποια σκηνή, αλλά ήταν κατάθεση ψυχής που στόχο είχε να αγγίξει τις ψυχές του κόσμου την ώρα που απήγγειλε.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην «πινέζα του χάρτη»

Ο Θάνος Ανεστόπουλος γεννήθηκε στην «πινέζα του χάρτη», στον Έβρο, στις 3 Φεβρουαρίου 1967. Οι γονείς του ήταν «εσωτερικοί μετανάστες» από την Αθήνα, όπως είχε πει ο ίδιος, άνθρωποι της εργατικής τάξης που αποφάσισαν να μετακομίσουν στον Έβρο για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά τους.

Η μητέρα του, μια «εύθραυστη παρουσία», όπως την χαρακτήριζε ο ίδιος ο Θάνος, επέλεξε να αφήσει στην άκρη το όνειρό της να σπουδάσει νομικά για να ακολουθήσει τον άντρα που αγάπησε μέχρι τον Έβρο και να τον στηρίξει.

Από μικρή ηλικία, ο Θάνος εκδήλωσε την έφεσή του στις Τέχνες και δεν έχανε τις ευκαιρίες που του δίνονταν για να εντρυφήσει όλο και περισσότερο σε αυτές.

Η αγάπη της μητέρας του για τη λογοτεχνία δίδαξε στον Θάνο τον κόσμο των βιβλίων. Η βιβλιοθήκη του σπιτιού εμπλουτιζόταν συνέχεια κι έτσι γνώρισε νωρίς τους Ρώσους συγγραφείς, τον Μαρξ και τον Βερν, ενώ μέχρι τα έντεκά του χρόνια είχε διαβάσει τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι.

Παράλληλα, μελέτησε σπουδαίους ποιητές, όπως τους Ρεμπώ, Μπωντλαίρ, Βάρναλη, Ρίτσο και Καρυωτάκη, ενώ έτρεφε εκτίμηση για τον Καββαδία, αγαπούσε την Πλαθ, λάτρευε την Πολυδούρη και είχε μεγάλη αδυναμία στον Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Έχοντας ως εφηβικό όνειρο να γίνει συγγραφέας ή ποιητής, δεν άργησε να αρχίσει να γράφει ο ίδιος. Η ενασχόλησή του με τη μουσική ξεκίνησε όταν η γιαγιά του του έκανε δώρο μια κλασική κιθάρα, γεγονός που τον ώθησε να ντύσει με νότες τους ποιητικούς στίχους. Παράλληλα, εκφραζόταν μέσα από το σχέδιο, φιλοτεχνώντας ο ίδιος πολλά από τα εξώφυλλα των δίσκων του.

Από τους «Πατατούφ» στα εμβληματικά «Διάφανα Κρίνα»

Το 1984 ίδρυσε το πρώτο του συγκρότημα, ενώ το 1990 δημιούργησε τους «Πατατούφ», ένα underground punk σχήμα με στίχους γεμάτους οργή. Ένα από τα ελάχιστα γνωστά κομμάτια εκείνης της περιόδου είναι ο «Ουρανός του Βεδουίνου». Το 1991, με την προσθήκη νέων μελών (Νίκος Μπαρδής, Κυριάκος Τσουκαλάς, Παντελής Ροδοστόγλου, Τάσος Μαχάς και Παναγιώτης Μπερλής), το συγκρότημα μετονομάστηκε σε Διάφανα Κρίνα, εξασφαλίζοντας μια κορυφαία θέση στην ελληνική εναλλακτική ροκ σκηνή.



Την 1η Ιουνίου 2009, μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια πορείας, τα Διάφανα Κρίνα ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους. Ο Θάνος Ανεστόπουλος συνέχισε την προσωπική του μουσική διαδρομή γράφοντας στίχους, μουσική και μελοποιώντας αγαπημένους του ποιητές.

Η κοσμοθεωρία

Ο Θάνος Ανεστόπουλος υπήρξε μια προσωπικότητα που δεν δίσταζε να αναμετρηθεί με τις σκιές του, αλλά και με τις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Ανατρέχοντας στα παιδικά του χρόνια, θυμόταν την τάση του να ηρωοποιεί «αυτούς που στο τέλος της ιστορίας έχαναν ή έμεναν μόνοι τους και συνέχιζαν τον μοναχικό τους δρόμο προς τον κόκκινο ορίζοντα, πάνω στο άλογο».

Ο πραγματικός του παιδικός ήρωας, ωστόσο, ήταν ένας υπαρκτός, μαγικός τύπος από τη γειτονιά του, ο Θέμης, που μάγευε τα παιδιά με ταχυδακτυλουργικά και τα ταξίδευε με τις ιστορίες του.

Έγινε ο ήρωάς του τη μέρα που ελευθέρωσε τα αδέσποτα πηδώντας στο φορτηγάκι του μπόγια και όταν ξάπλωσε μπροστά στην μπουλντόζα για να σώσει την αλάνα τους από την τσιμεντοποίηση. «Ο Θέμης πέθανε από καρκίνο. Πεθαίνουν και οι ήρωες, σκέφτηκα», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του.

Η διαδρομή του δεν ήταν ανέφελη, καθώς πέρασε μια μακρά περίοδο βουτηγμένη στο αλκοόλ και την κατάθλιψη. Βγαίνοντας από αυτήν, δήλωνε ευγνώμων και προσπαθούσε να παραμένει δημιουργικός, ζώντας πάντα μόνο για το σήμερα. Όπως εξηγούσε, η έξη στα πάθη δύσκολα εξαφανίζεται τελείως και η προσπάθεια για την κατάκτηση της υγείας απαιτεί αδιάκοπο μόχθο και άσκηση.

Στην κοσμοθεωρία του, η πολιτική δεν ήταν παρά «η τέχνη του ψέματος και της ψευδαίσθησης», επικαλούμενος τη ρήση του Λούντβιχ Έρχαρντ πως πρόκειται για την τέχνη του να μοιράζεις μια πίτα έτσι ώστε ο καθένας να πιστεύει ότι πήρε το μεγαλύτερο κομμάτι. Αντίστοιχα αφοπλιστικός ήταν και για τη θρησκεία, χαρακτηρίζοντάς την ως «τη μεγαλύτερη και πιο επιτυχημένη απάτη όλων των εποχών», τονίζοντας πως δεν θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη από την αλήθεια.

Η κινητήριος δύναμη στη ζωή του παρέμενε η τέχνη και το συναίσθημα. Για τη μουσική ομολογούσε πως αν δεν υπήρχε, θα προσπαθούσε να την εφεύρει, καθώς διαφορετικά θα δυσκολευόταν να αναπνεύσει φυσιολογικά, ενώ η αγάπη ήταν εκείνη που τον πήγαινε και τον έφερνε, τον πετούσε από τον έναν τοίχο στον άλλο, τον γεννούσε, τον πέθαινε και τον ξαναγεννούσε.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος, σε όλη του τη ζωή, στα 49 χρόνια που έζησε, είχε μια φράση που τον οδηγούσε: «Να θυμάσαι τη θνητότητά σου» είχε πει ο Νίτσε και ο «ποιητής της ροκ» το είχε υιοθετήσει.

Ποτέ δεν ξέχασε τη θνητότητά του, γι' αυτό και όταν διαγνώστηκε με καρκίνο, μοιράστηκε τα νέα με τους υπόλοιπους θνητούς του φίλους. Για να τους αφυπνίσει, να μην αφήσουν τη ζωή να φύγει μέσα από τα χέρια τους.

Η ανακοίνωση πως πάσχει από καρκίνο

Ήταν αρχές Μαΐου του 2015, όταν ο Θάνος Ανεστόπουλος μέσα από τα social media έκανε γνωστό πως πάσχει από καρκίνο.

Συγκεκριμένα, έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook:

«Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας…

Καλημέρα σε όλες τις φίλες και τους φίλους μου. Η πρακτική της συγκάλυψης της ασθένειάς μου περισσότερο κακό μου κάνει ψυχολογικά, παρά καλό. Επιθυμώ να αρθρώσω αυτήν την ασθένεια και να το μοιραστώ μαζί σας, παρά να συνεχίσω να αποφεύγω την αλήθεια.

Πάσχω από μεταστατικό Καρκίνο των Οστών, ο οποίος στη διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός. Βρίσκομαι σε θεραπεία εδώ και τρεις μήνες περίπου. Προσπαθώ ν' ακούσω και να γνωρίσω το σώμα μου στη νέα αυτή κατάσταση. Ζω το στάδιο της αποδοχής αυτής της νέας καθημερινότητας που είναι γεμάτη από όμορφες και άσχημες διαπιστώσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές μέχρι στιγμής υπήρξε η ανθρώπινη αδυναμία μα και η ανθρώπινη δύναμη. Άνθρωποι που ήσαν χρόνια δίπλα μου είτε φιλικά είτε ερωτικά αποφάσισαν να απομακρυνθούν από μένα, δηλώνοντάς μου πως δεν θα δύνανταν να "θυσιάσουν" τη ζωή τους παραμένοντας στο πλάι μου.

Κι άλλοι άνθρωποι από το πουθενά, που είχα χρόνια να έρθω σε επαφή μαζί τους, έτρεξαν με ανιδιοτέλεια και με περιστοίχισαν με την αγάπη τους. Όπως και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να την προσφέρουν. Ευχαριστώ και τους μεν και τους δε, γιατί σε τέτοιες στιγμές δίνεται η ευκαιρία μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές και επιλογές να ξεχωρίζει "η ήρα απ' το στάρι". Είναι αυτό που λέμε "στα δύσκολα σε θέλω, εκεί αναβλύζει η αγάπη, η αλήθεια και η ανθρωπιά – στα εύκολα καλά περνάμε".

Είμαι σε μια δύσκολη μάχη, μα νιώθω δυνατός και μαχητής και ελπίζω να βγω νικητής από αυτήν. Θέλω να σας στείλω όλη τη θετική μου ενέργεια. Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία. Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητά μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα, παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε.

Με αγάπη,

Θάνος Ανεστόπουλος»

Το τέλος

Μια μέρα, σαν σήμερα, πριν δέκα χρόνια, και συγκεκριμένα στις 3 Σεπτεμβρίου 2016, ο Θάνος Ανεστόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή, περνώντας στην απέναντι όχθη της σιωπής, εκεί όπου η φθαρτή σάρκα υποχωρεί για να παραδώσει τη θέση της στην αιώνια ηχώ. Έκλεισε τα μάτια του αφήνοντας πίσω ένα ανεξίτηλο φως, υφασμένο από σκοτάδια που έγιναν στίχοι, από πληγές που γέννησαν νότες κι από μια φωνή που συνεχίζει να ψιθυρίζει στις ψυχές.