Καλοκαιρινή ανακούφιση από ένα άλλο Μπάρμπα-Γιάννη!
Ακούγοντας «Μπάρμπα-Γιάννης» το μυαλό μας πάει στο «κανατάς» και φυσικά αμέσως στο «νερό».
Και εγώ για νερό θα σας μιλήσω σήμερα, και μάλιστα παγωμένο –μια που σφίξανε οι ζέστες- από έναν άλλο όμως Μπάρμπα-Γιάννη.
Ο δικός μου λοιπόν καλός άνθρωπος βρίσκεται στην οδό Σοφοκλέους 14, όπου και μπροστά στο μπακαλικάκι του καμαρώνει περήφανα η απίστευτη επιγραφή «ΝΕΡΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΔΩΡΕΑΝ»!
Πλησιάζεις περίεργος για να εξακριβώσεις αυτό που δεν πιστεύουν τα μάτια σου. Σε υποδέχονται μυρουδιές από μπαχαρικά και πετρέλαιο αλλά και ένας καλοσυνάτος ασπρομάλλης γεροντάκος.
-Είναι αλήθεια Χριστιανέ μου ότι εδώ δίνετε παγωμένο νερό δωρεάν;
-(γελάει) Όπως με βλέπεις και σε βλέπω!
-Ε, τότε δώσε μου τρία ποτήρια να ξεδιψάσω (εδώ μιλά ο γνήσιος αμετροεπής Ελληνάρας!) Σε λίγο ήρθε ένα ποτήρι με την αποστομωτική απάντηση:
-Ένα θα πιείτε, για να πιούν και οι άλλοι... Αφού ήπια το νεράκι μου, πιάσαμε την κουβέντα.
-Από παιδάκι έντεκα χρονών είμαι στην Αθήνα. Η καταγωγή μου από τον Πύργο Ηλείας. Στην αρχή δούλεψα σαν μπακαλόγατος στα Χαυτεία. Με το ζεμπίλι στην πλάτη γύρναγα όλη την Αθήνα και πήγαινα τα ψώνια από αρχοντικό σε αρχοντικό. Έφτανα καμιά φορά ακόμα και μέχρι το Ψυχικό. Οι πιο πολλοί μου έδιναν και μια δεκάρα για πουρμπουάρ. Με τα χρόνια προβιβάστηκα –αυτό ειπώθηκε με πικρή ειρωνεία- σε υπάλληλο, και τότε ήταν που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά πολύ καλό κόσμο...
Απ’ ότι κατάλαβα από τα λεγόμενα του το δικό του πια μικρό μαγαζί στην Σοφοκλέους το έφτιαξε από το μηδέν με τα χεράκια του. Έχει ανεπτυγμένο σε τέτοιο σημείο ένα ιδιαίτερο πνεύμα αλτρουισμού, που φτάνει να προσφέρει πολλές φορές ακόμη και κάποιο αναψυκτικό σε κάποιον διψασμένο κακομοίρη...
Ακούγοντας τον, σκεπτόμουνα συνέχεια «δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα».
Πριν φύγω μου έβαλε στο χέρι γελώντας ένα φακελάκι εντομοκτόνο. Σε ερώτηση μου «γιατί;», μου είπε, κλείνοντας πονηρά το μάτι:
-Για να απαλλαγείς από τις κατσαριδούλες ξανθές και μελαχρινές!
Μη κάνετε βέβαια τον κόπο, αγαπητοί φίλοι, να αναζητήσετε τον μπάρμπα-Γιάννη στην Σοφοκλέους 14. Τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια στην εποχή μας. Απλά κάποιοι αδιόρθωτα νοσταλγοί αρεσκόμαστε να τους αναπολούμε!
(Βασισμένο σε ρεπορτάζ της εφημερίδας ΑΘΗΝΑΙΚΗ του 1951)