Το γκολ φάντασμα του 1966, το ύποπτο 6-0 στο Αργεντινή - Περού και άλλες άγνωστες ιστορίες από Μουντιάλ

Καθώς απόψε ξεκινάει το κορυφαίο ποδοσφαιρικό γεγονός του πλανήτη, το οποίο φέτος φιλοξενείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και το Μεξικό, από τις 11 Ιουνίου έως τις 19 Ιουλίου, αξίζει να στρέψουμε το βλέμμα στις στιγμές, στις αντιφάσεις και τα απρόοπτα που διαμόρφωσαν την ιστορία του θεσμού. Το Μουντιάλ δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια αθλητική διοργάνωση. Αποτελεί έναν παγκόσμιο καθρέφτη στον οποίο αντανακλώνται πολιτικές επιδιώξεις, εθνικές ταυτότητες, γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ζητήματα εργασιακών δικαιωμάτων και πολιτισμικές αφηγήσεις.

Πρεμιέρα απόψε με Μεξικό-Νότια Αφρική στις 22:00

Από τη γέννησή του, το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA λειτούργησε ως πεδίο άσκησης εθνικής ισχύος, αλλά και ως χώρος συγκρούσεων για το ποιος καθορίζει τους κανόνες, εντός κι εκτός αγωνιστικού χώρου. Η σχέση του ποδοσφαίρου με την πολιτική δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα κάποιας εποχής - βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα του θεσμού. Κάθε διοργάνωση λειτουργεί ταυτόχρονα ως αθλητικό γεγονός και ως εργαλείο εθνικής προβολής. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα του 20ού και του 21ου αιώνα άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του Μουντιάλ.

Από τη συνάντηση Μουσολίνι και Χίτλερ λίγες ημέρες μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 μέχρι το περίφημο «Χέρι του Θεού» του Ντιέγκο Μαραντόνα, που πολλοί Αργεντινοί αντιμετώπισαν ως μια συμβολική απάντηση στον Πόλεμο των Φόκλαντ, το ποδόσφαιρο υπήρξε διαρκώς κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Παράλληλα με το θέαμα που το ανέδειξε σε «βασιλιά των σπορ», η λεγόμενη ήπια ισχύς του αξιοποιήθηκε για τη νομιμοποίηση καθεστώτων, την άρση διεθνούς απομόνωσης και τη διεύρυνση πολιτικών συμμαχιών.

Βεβαίως, από την ιστορία του θεσμού δεν έλειψαν ούτε τα ευτράπελα: από τις προλήψεις που οδήγησαν τη Βραζιλία να αλλάξει την παραδοσιακή της εμφάνιση μετά το τραύμα του Μαρακανάσο μέχρι τον εκκεντρικό τερματοφύλακα της Αργεντινής Σέρχιο Γκοϊκοετσέα, ο οποίος συνήθιζε να ουρεί στα δοκάρια πριν από τις διαδικασίες των πέναλτι για γούρι. Παράλληλα, η πολιτική πραγματικότητα έβαζε πολλές φορές τις εθνικές ομάδες -ιδίως εκείνες που προέρχονταν από αυταρχικά καθεστώτα- να αγωνίζονται κυριολεκτικά με την πλάτη στον τοίχο. Δεν ήταν λίγοι οι ποδοσφαιριστές που πλήρωσαν βαρύ τίμημα. Χαρακτηριστική παραμένει η περίπτωση του Κολομβιανού Αντρές Εσκομπάρ, ο οποίος δολοφονήθηκε μετά το αυτογκόλ του στο Μουντιάλ του 1994.

Ολες αυτές οι πτυχές αναδεικνύονται σε δύο πρόσφατες και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκδόσεις: το «Παγκόσμιο Κύπελλο - Δύναμη και Δόξα» του βραβευμένου Βρετανού αθλητικογράφου Τζόναθαν Γουίλσον και το «Μουντιάλ Εμπιστευτικό» του πολυσχιδούς Νίκου Μποζιονέλου. Δύο βιβλία που ξεπερνούν τα όρια της αθλητικής καταγραφής και διαβάζονται ως συναρπαστικά ιστορικά και πολιτικοκοινωνικά δοκίμια. Από αυτά αντλήσαμε υλικό για ορισμένες από τις πιο απίθανες ιστορίες που σημάδεψαν τη διοργάνωση, επιβεβαιώνοντας πως η πολιτική δεν «εισβάλλει» στο ποδόσφαιρο· το ποδόσφαιρο είναι ήδη πολιτική, καθώς αποτελεί μαζική κουλτούρα, δημόσιο χώρο και οικονομία τεράστιας κλίμακας.

Η κλοπή του Κυπέλλου

Η ιστορία του τροπαίου του Παγκοσμίου Κυπέλλου περιλαμβάνει περισσότερες περιπέτειες απ’ όσες θα περίμενε κανείς. Η Ιταλία, νικήτρια του Μουντιάλ του 1938, υπήρξε η τελευταία χώρα που κράτησε το τρόπαιο πριν από τη μακρά διακοπή της διοργάνωσης εξαιτίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τότε αντιπρόεδρος της FIFA Οτορίνο Μπαράσι, φοβούμενος ότι το Κύπελλο θα έπεφτε στα χέρια των ναζί σε περίπτωση εισβολής, το απέσυρε μυστικά από την τράπεζα της Ρώμης όπου φυλασσόταν και το έκρυψε κάτω από το κρεβάτι του.

Η ανορθόδοξη αυτή λύση αποδείχθηκε τελικά αποτελεσματική. Λιγότερο τυχεροί αποδείχθηκαν οι Αγγλοι το 1966. Λίγους μήνες πριν από τη διοργάνωση που φιλοξενούσαν, εξέθεσαν το τρόπαιο στο Westminster Central Hall υπό αυστηρά μέτρα ασφαλείας. Παρ’ όλα αυτά, το Κύπελλο εκλάπη προκαλώντας πανικό στις Αρχές. Η λύση ήρθε απροσδόκητα από έναν τετράποδο ήρωα. Ο Πικλς, ένα κόλεϊ που βρισκόταν στην καθημερινή του βόλτα με τον ιδιοκτήτη του, εντόπισε το τρόπαιο τυλιγμένο σε εφημερίδες μέσα σε έναν θάμνο. Μέσα σε λίγες ώρες έγινε πρωτοσέλιδο και σύντομα το συμπαθέστατο ζωάκι ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας.

Το γκολ-φάντασμα του 1966

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 ανάμεσα στην Αγγλία και τη Δυτική Γερμανία παραμένει ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Πέρα από το χατ-τρικ του Τζεφ Χαρστ, εκείνο που εξακολουθεί να συζητείται έξι δεκαετίες αργότερα είναι το περίφημο «γκολ-φάντασμα». Στην παράταση, η μπάλα χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι και κατέληξε στο έδαφος. Το κρίσιμο ερώτημα ήταν αν πέρασε ολόκληρη τη γραμμή του τέρματος. «Την απάντηση έδωσε ο επόπτης Τοφίκ Μπαχράμοφ, ο οποίος υπέδειξε γκολ.


Για τους Αγγλους ήταν ο άνθρωπος που χάρισε δικαιοσύνη. Για τους Γερμανούς, ο “Ρώσος επόπτης” που αλλοίωσε την Ιστορία. Για τους συμπατριώτες του στο Αζερμπαϊτζάν εξελίχθηκε σε μια ιδιότυπη, αμφιλεγόμενη μορφή», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Νίκος Μποζιονέλος, για να προσθέσει ότι «ο Μπαχράμοφ πέτυχε κάτι σπάνιο: να γίνει ταυτόχρονα ήρωας και αντιήρωας χωρίς ποτέ να αγωνιστεί στο γήπεδο». Το αν η μπάλα πέρασε πράγματι τη γραμμή παραμένει αντικείμενο διαμάχης. Η συζήτηση συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τον συγγραφέα να ανατρέχει για κατατοπιστική απάντηση στο AI, την οποία σημειώνει στο βιβλίο.

Η Βραζιλία του 1970

Αν ζητήσει κανείς από τους φίλους του ποδοσφαίρου να κατονομάσουν το κορυφαίο Μουντιάλ όλων των εποχών, οι περισσότεροι θα απαντήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη: Μεξικό 1970. Δεν ήταν μόνο η ποιότητα του θεάματος που άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το ποδόσφαιρο. Ηταν κυρίως η ανάδειξη της Βραζιλίας του Πελέ σε σύμβολο ποδοσφαιρικής τελειότητας. Μιας ομάδας που εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς η κορυφαία στην ιστορία του αθλήματος. Η Βραζιλία είχε ήδη κατακτήσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1958 και το 1962. Ωστόσο, το τραύμα του Μαρακανάσο παρέμενε ανοιχτό. Η ήττα από την Ουρουγουάη στον τελικό του 1950, μέσα στο κατάμεστο Μαρακανά, είχε μετατραπεί σε εθνικό τραύμα και εξακολουθούσε να στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη της χώρας.

Γι’ αυτό και η ομάδα του 1970 συμβόλιζε επίσης κάτι βαθύτερο. Παιδιά που προέρχονταν από τις φαβέλες μεταμορφώνονταν σε παγκόσμια είδωλα, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο μπορούσε να λειτουργήσει ως μηχανισμός κοινωνικής ανόδου και να άρει, όπως επισημαίνει ο Γουίλσον στο βιβλίο του, τις φυλετικές διακρίσεις. Ο Πελέ, ο Ζαϊρζίνιο, ο Τοστάο και οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές ενσάρκωναν το όνειρο μιας χώρας που αναζητούσε διεθνή αναγνώριση. Πίσω όμως από το ποδοσφαιρικό θαύμα βρισκόταν μια προσωπικότητα που συχνά παραμένει στη σκιά: ο Ζοάο Σαλντάνια.

@protothema.gr Οι ειδικοί μίλησαν, συμφωνείτε; Η Βραζιλία του 1970 κορυφαία ομάδα όλων των εποχών, 2η η Μίλαν των τριών Ολλανδών, ακολουθεί η Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα #protothema #news #tiktokgreece #greektiktok ♬ ■ News News-Drone-IT-AI(963995) - ImoKenpi-Dou

Δημοσιογράφος, δηλωμένος κομμουνιστής και οξύς επικριτής της στρατιωτικής δικτατορίας, ο ασυμβίβαστος Σαλντάνια ανέλαβε την εθνική ομάδα σε μια περίοδο αμφισβήτησης και την αναδιοργάνωσε από τα θεμέλια. Εισήγαγε πρωτοποριακές μεθόδους προετοιμασίας κλείνοντας τους ποδοσφαιριστές σε στρατόπεδο, έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φυσική τους κατάσταση και τους αντιμετώπισε ως επαγγελματίες αθλητές σε μια εποχή που αυτό δεν ήταν αυτονόητο. Το πολιτικό κατεστημένο της χώρας δεν έβλεπε, όμως, με καλό μάτι την παρουσία του. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του κατά του απολυταρχικού καθεστώτος τον έφεραν σε σύγκρουση με τον στρατηγό Εμίλιο Γκαραστάζου Μέντιτσι, με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί λίγους μήνες πριν από το Μουντιάλ.

Ωστόσο, το έργο του είχε ήδη ολοκληρωθεί. Ο διάδοχός του, Μάριο Ζαγκάλο, διατήρησε τον βασικό κορμό και τη φιλοσοφία της ομάδας. Το επιθετικό σχήμα που είχε σχεδιάσει ο Σαλντάνια παρέμεινε σχεδόν αναλλοίωτο και οδήγησε τη Βραζιλία στην κατάκτηση του τροπαίου. Το αποτέλεσμα ήταν μια ομάδα που ξεπέρασε τα όρια του αθλητισμού και μετατράπηκε σε πολιτισμικό φαινόμενο. Οπως σημειώνει ο Τζόναθαν Γουίλσον, «το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 εξακολουθεί να αποτελεί το πιο πειστικό παράδειγμα του τι μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο όταν το ταλέντο, η φαντασία και η ελευθερία συνυπάρξουν στο ίδιο γήπεδο».

Το δράμα του Γιόχαν Κρόιφ

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το Παγκόσμιο Κύπελλο μεταφέρεται στη Δυτική Γερμανία. Η ποδοσφαιρική επανάσταση της Βραζιλίας έχει πλέον δώσει τη θέση της σε μια διαφορετική αντίληψη του παιχνιδιού: το περίφημο «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» των Ολλανδών. Η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ εντυπωσιάζει με την τακτική της ευφυΐα, την κίνηση χωρίς την μπάλα και την ικανότητα των παικτών να εναλλάσσονται σε όλες σχεδόν τις θέσεις. Οι «οράνιε» μοιάζουν να έχουν φέρει το μέλλον στο παρόν. Απέναντί τους βρίσκεται η διοργανώτρια Δυτική Γερμανία του Φραντς Μπεκενμπάουερ, μια ομάδα γεμάτη προσωπικότητες και νικητές. Ολος ο κόσμος περιμένει έναν τελικό που θα αναδείξει τον απόλυτο κυρίαρχο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Λίγες ημέρες πριν από το μεγάλο παιχνίδι, όμως, μια αποκάλυψη απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Η γερμανική εφημερίδα «Bild» δημοσιεύει πληροφορίες για ένα ξέφρενο πάρτυ στο ξενοδοχείο της ολλανδικής αποστολής, με γυμνόστηθες λουόμενες στην πισίνα και ποδοσφαιριστές να συμμετέχουν στη διασκέδαση. Οι Ολλανδοί διαψεύδουν κατηγορηματικά το δημοσίευμα, όμως η ζημιά έχει ήδη γίνει. Ο άνθρωπος που επηρεάζεται περισσότερο απ’ όλους είναι ο Γιόχαν Κρόιφ. Σύμφωνα με πολλές αφηγήσεις της εποχής, αναγκάζεται να δώσει εξηγήσεις στη σύζυγό του Ντάνι, η οποία αντιμετωπίζει τις αποκαλύψεις με μεγάλη δυσπιστία.

Ο ίδιος θα επιμείνει, ωστόσο, στην αυτοβιογραφία του ότι οι περισσότερες από τις καταγγελίες ήταν υπερβολικές ή εντελώς ψευδείς. Η ιστορία πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Πολλοί υποστήριξαν ότι η αναστάτωση επηρέασε την ψυχολογία της ομάδας και συνέβαλε στην απώλεια του τροπαίου απέναντι στους Γερμανούς. Και πολλοί θεώρησαν υπεύθυνη για την ήττα την μπαρουτοκαπνισμένη Ντάνι, που κράτησε ξύπνιο τον Κρόιφ στο τηλέφωνο, παραμονή του αγώνα, ολόκληρη τη νύχτα.

Το πιο ύποπτο παιχνίδι

Η ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 στην Αργεντινή του Χόρχε Ραφαέλ Βιντέλα εξακολουθεί να προκαλεί αμηχανία. Η χώρα βρισκόταν υπό στρατιωτική δικτατορία, με χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους να εξαφανίζονται, να φυλακίζονται ή να βασανίζονται. Την ώρα που τα γήπεδα γέμιζαν με φιλάθλους και σημαίες, λίγα χιλιόμετρα μακριά λειτουργούσαν κέντρα κράτησης και βασανιστηρίων. Για το καθεστώς το Μουντιάλ αποτελούσε μια μοναδική ευκαιρία διεθνούς προβολής και πολιτικής νομιμοποίησης. Για την εθνική ομάδα του Σέσαρ Λουίς Μενότι, όμως, η πίεση ήταν ασφυκτική.

Η διοργανώτρια χώρα έφτασε σε ένα κρίσιμο σημείο της διοργάνωσης ισόβαθμη με τη Βραζιλία. Για να προκριθεί στον τελικό, χρειαζόταν νίκη με διαφορά τεσσάρων τερμάτων απέναντι στο Περού. Ηταν ένας στόχος που φάνταζε εξαιρετικά δύσκολος απέναντι σε μια ανταγωνιστική ομάδα. Οταν, όμως, η διοργανώτρια αρχή φρόντισε η δεύτερη αναμέτρηση να διεξαχθεί με καθυστέρηση τριών ωρών (!), η Αργεντινή γνώριζε ήδη ακριβώς ποιο αποτέλεσμα χρειαζόταν. Αυτό από μόνο του προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Εκείνο που ακολούθησε έμελλε να περάσει στην Ιστορία.

Η Αργεντινή συνέτριψε το Περού με 6-0 και εξασφάλισε την πρόκριση στον τελικό. Το αποτέλεσμα προκάλεσε αμέσως καχυποψία, η οποία όχι μόνο δεν υποχώρησε με τα χρόνια, αλλά και ενισχύθηκε από μια σειρά αποκαλύψεων και μαρτυριών που ακολούθησαν.


Εκτοτε διατυπώθηκαν δεκάδες θεωρίες για πολιτικές πιέσεις, διπλωματικά ανταλλάγματα και παρασκηνιακές συμφωνίες - και πολλοί υποστηρίζουν ότι οι παίκτες της Αργεντινής έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι λίγο πριν από τη σέντρα των δύο ομάδων, τα αποδυτήρια του Περού επισκέφθηκαν ο ίδιος ο Βιντέλα και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρι Κίσινγκερ. Σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το Αργεντινή - Περού 6-0 εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις πλέον αμφιλεγόμενες αναμετρήσεις στην Ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Για πολλούς παραμένει το παιχνίδι που συμβολίζει όσο κανένα άλλο τη σκοτεινή συνύπαρξη ποδοσφαίρου και εξουσίας.

Ο Μαραντόνα, το ντόπινγκ και η Εθνική Ελλάδας

Ελάχιστοι ποδοσφαιριστές έχουν ταυτιστεί τόσο απόλυτα με ένα άθλημα όσο ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα: για τους Αργεντινούς υπήρξε εθνικός ήρωας. Για τη Νάπολι, σχεδόν θρησκευτική μορφή. Για εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο, ο άνθρωπος που απέδειξε ότι το ταλέντο μπορεί να αψηφήσει κάθε φυσικό περιορισμό. Το «Χέρι του Θεού» στον προημιτελικό με την Αγγλία το 1986 τον μετέτρεψε σε θρύλο για τους συμπατριώτες του και σε μόνιμο στόχο επικρίσεων για πολλούς αντιπάλους. Ωστόσο, η δημοτικότητά του ήταν τόσο μεγάλη ώστε κανένας θεσμός δεν μπορούσε εύκολα να αγνοήσει την επιρροή του.

Οταν έφτασε το καλοκαίρι του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μαραντόνα ήταν πλέον 34 ετών. Είχαν προηγηθεί προβλήματα με τα ναρκωτικά, συγκρούσεις με τη FIFA και αμέτρητα δημοσιεύματα για την προσωπική του ζωή. Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούσε να αποτελεί το απόλυτο πρόσωπο της Αργεντινής.

Η διοργάνωση ξεκίνησε ιδανικά για τον ίδιο. Στον αγώνα απέναντι στην Ελλάδα, η Αργεντινή επικράτησε με 4-0, με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να σημειώνει χατ-τρικ και τον Μαραντόνα να πετυχαίνει ένα εντυπωσιακό γκολ, το οποίο πανηγύρισε κοιτώντας μανιασμένα τον τηλεοπτικό φακό. Η εικόνα εκείνη έμελλε να γίνει μία από τις πιο χαρακτηριστικές στην ιστορία του Μουντιάλ. Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, ήρθε η κατάρρευση. Ο αρχηγός της Αργεντινής βρέθηκε θετικός σε απαγορευμένη ουσία και αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Η είδηση προκάλεσε παγκόσμιο σοκ. Για πολλούς φιλάθλους ήταν αδιανόητο ότι ο ποδοσφαιριστής που είχε ταυτιστεί με την ιδιοφυΐα του αθλήματος θα αποχωρούσε με αυτόν τον τρόπο από το τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η υπόθεση εξακολουθεί να συζητείται μέχρι σήμερα. Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα παραλειπόμενα αφορά την ελληνική αποστολή. Οπως έχει αποκαλύψει ο διεθνής αμυντικός Θανάσης Κολιτσιδάκης, όταν έγινε γνωστό ότι υπήρχε θετικό δείγμα από ποδοσφαιριστή του αγώνα Ελλάδα - Αργεντινή, αρκετοί Ελληνες διεθνείς φοβήθηκαν αρχικά ότι η υπόθεση ίσως αφορούσε κάποιον συμπαίκτη τους.

Η αποκάλυψη ότι επρόκειτο για τον ίδιο τον Μαραντόνα προκάλεσε έκπληξη ακόμη και στα αποδυτήρια της Εθνικής. Στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Μποζιονέλου ο τότε ποδοσφαιριστής της Εθνικής Κολιτσιδάκης αποκάλυψε ότι προς στιγμήν σοκαρισμένοι φοβήθηκαν ότι μπορεί το επικείμενο σκάνδαλο μπορούσε να αφορά τον δικό τους Τάσο Μητρόπουλο.

Και καταλήγει ξετυλίγοντας όλη την ιστορία ο συγγραφέας στο βιβλίο του: «Η WADA (Παγκόσμιος Οργανισμός Αντιντόπινγκ), που άρχισε να λειτουργεί επίσημα το 1999, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ποσότητα που είχε καταναλωθεί δεν επαρκούσε για να χαρακτηριστεί ντόπινγκ. Η υπόθεση του Μαραντόνα ήταν η πρώτη που μελέτησε η υπηρεσία για να αξιολογήσει μελλοντικές αλλαγές στους κανονισμούς, καθώς η ποσότητα ψευδοεφεδρίνης και παραγώγων της που ανιχνεύτηκε στα ούρα του θεωρήθηκε ασυνήθιστη. Σύμφωνα με μεταγενέστερες πηγές, το θετικό δείγμα για το οποίο τιμωρήθηκε ο Μαραντόνα δεν θα είχε χαρακτηριστεί ως τέτοιο στις επόμενες δεκαετίες με τα νέα όρια που εφαρμόστηκαν».

Το τρόπαιο

Η νικήτρια ομάδα δεν λαμβάνει το αυθεντικό χρυσό τρόπαιο, αλλά ένα επίχρυσο ορειχάλκινο αντίγραφο με χαραγμένο το όνομά της