Ο άντρας που έμεινε γνωστός ως «Κόκκινος αντεροβγάλτης» εκτελέστηκε σαν σήμερα, το 1994, και αφού προηγουμένως σκότωνε ασύλληπτος επί 12 χρόνια
Στην πόλη του Σάκτι, ακόμη και σήμερα, ο χειμώνας είναι σχεδόν πάντα βαρύς, με κρύο, χιόνι και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, που «κλείνουν» τους πολίτες στα σπίτια τους, όπου αναζητούν τη ζέστη μιας σόμπας ή ενός καλοριφέρ. Τον Δεκέμβριο του 1978 -για την ακρίβεια, στις 22 του μήνα- ένας 42χρονος ξερακιανός άντρας με γυαλιά εντόπισε ένα 9χρονο κοριτσάκι, την Γελένα Ζακοτόβνα, να περιφέρεται κοντά στην στάση του λεωφορείου.
Την πλησίασε, έβγαλε μια τσίχλα από την τσέπη του, της την προσέφερε και την ρώτησε αν ήθελε να τον ακολουθήσει στο σπίτι του, δελεάζοντας την με γλυκά που θα της έδινε. Η μικρή δέχθηκε, έπιασε το χέρι του και έφυγαν μαζί για την κατοικία του Αντρέι Τσικατίλο, του ανθρώπου που έμελλε να γίνει γνωστός ως «Κόκκινος αντεροβγάλτης» και «Χασάπης του Ροστόφ».
Η εγκληματική διαδρομή του πρώτου serial killer της πρώην Σοβιετικής Ένωσης είναι ένα από τα πιο αληθινά και φρικιαστικά θρίλερ που έλαβαν ποτέ χώρα σε ένα κράτος, που άργησε να πιστέψει ότι ένας μανιακός κατά συρροή δολοφόνος κατακρεουργούσε κορίτσια, αγόρια και νεαρές γυναίκες, για να βρει την σεξουαλική ηδονή.
Η γέννηση ενός τέρατος
Την είχε στερηθεί αυτή την ηδονή από νεαρό παιδί ο Αντρέι Ρομάνοβιτς Τσικατίλο, που γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1936 στο χωριό Γιαμποσλόνγιε της επαρχίας Χάρκοβο, στην Ουκρανία.
Το τέρας με ανθρώπινη υπόσταση και δίπλα κάποια από τα θύματά του.
Μια χώρα, την οποία ο «πατερούλης» Στάλιν επέλεξε σαν την ιδανική για το πείραμα της αγροτικής μεταρρύθμισης με τις κολεκτίβες, όπου οι πλούσιοι αγρότες έχασαν τη γη τους, η οποία ήταν πλέον κρατική περιουσία. Η οικογένειά του έζησε τον εφιάλτη του μεγάλου λιμού, όπου η πείνα οδήγησε τους ανθρώπους να τρώνε ακόμη και τα παιδιά τους, προκειμένου να επιβιώσουν.
Ένα τέτοιο παιδί ήταν και ο αδερφός του Τσικατίλο, που μια μέρα απήχθη από χωρικούς που λιμοκτονούσαν, οι οποίοι τον σκότωσαν και τον έφαγαν, πριν γεννηθεί αυτός που έμελλε να γίνει ο «Κόκκινος αντεροβγάλτης». Στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο οι Γερμανοί βίασαν τη μητέρα του μπροστά στα μάτια του, ενώ ο πατέρας του, που πολεμούσε, πιάστηκε αιχμάλωτος και χαρακτηρίστηκε προδότης.
Στο σχολείο τα άλλα παιδιά τον κοροϊδεύουν, αφού είναι ο καλύτερος μαθητής και στην εφηβεία αρχίζουν τα προβλήματα, όταν έρχεται η ερωτική διάθεση, αφού στις πρώτες σχέσεις του εμφανίζεται η στυτική δυσλειτουργία. Η λέξη «ανίκανος» αρχίζει να τον συντροφεύει καθημερινά και έρχεται η μέρα που προσπαθεί να βιάσει ένα 11χρονο κορίτσι, χωρίς ευτυχώς να τα καταφέρει.
Προσπαθώντας απεγνωσμένα να βρει τι θα μπορούσε να τον εξιτάρει, αρχίζει να σφίγγει δυνατά τον λαιμό του κοριτσιού, ενώ ταυτόχρονα αυνανίζεται και αυτή ουσιαστικά είναι η στιγμή που αρχίζει να γεννιέται το «τέρας», που έμελλε να σκορπίσει τον τρόμο και την φρίκη.
Οι σεξουαλικές επιθέσεις
Ο στρατός του έδωσε την ευκαιρία για περισσότερη μελέτη, γνωριμίες με αξιωματούχους και φυσικά την πλήρη εναρμόνισή του με την γραμμή του Κομμουνιστικού κόμματος, από την στιγμή που έγινε μέλος του. Η μόρφωση και τα πτυχία εξασφάλισαν στον Τσικατίλο τις πρώτες δουλειές, ενώ στα 27 του χρόνια παντρεύεται με συνοικέσιο μια γυναίκα, η οποία γνωρίζει το σεξουαλικό του πρόβλημα, αλλά το αποδέχεται. Θ' αποκτήσουν δύο παιδιά και το 1971 έρχεται ο διορισμός του δασκάλου και η επαφή με τα μικρά ή νεαρά παιδιά, που ξυπνούν σταδιακά μέσα του ανομολόγητους πόθους...
Κάποια από τα 56 θύματα του Αντρέι Τσικατίλο που εστίαζε σε παιδιά που είχαν φύγει από το σπίτι τους.
Δύο χρόνια μετά αρχίζουν οι σεξουαλικές επιθέσεις του σε ανήλικες μαθήτριες, που ξεσηκώνουν τους γονείς των παιδιών. Οι επαφές του με το κόμμα τον γλίτωσαν από την τιμωρία, αλλά όχι από τη μετάθεση σε άλλο σχολείο, το 1974, όπου πολύ γρήγορα εκδήλωσε την ίδια τάση για σεξουαλικές επιθέσεις.
Μετά τις νέες καταγγελίες, η σταδιοδρομία του ως εκπαιδευτικού έλαβε τέλος και το κράτος τον διόρισε εμπορικό αντιπρόσωπο σε ένα εργοστάσιο, κάτι που απαιτούσε πολλά ταξίδια στη σοβιετική ενδοχώρα. Τότε απελευθέρωσε το «τέρας» που έκρυβε μέσα του αυτός ο Ουκρανός, που ένιωθε ότι ζούσε παγιδευμένος σε έναν γάμο και μια ανούσια ζωή, την οποία σιχαινόταν.
Η φρίκη και ο κανιβαλισμός
Η Γελένα Ζακοτόβνα κοίταζε τον χαμογελαστό λιπόσαρκο άντρα που της είχε δώσει κι άλλη τσίχλα, καθώς έμπαιναν στο σπίτι που είχε νοικιάσει κρυφά απ’ όλους. Πέρναγε ωραία μαζί του, αλλά αυτό άλλαξε μέσα σε λίγα λεπτά.
Ο «Κόκκινος αντεροβγάλτης» και το χαμόγελο της φρίκης.
Ο Τσικατίλο, θολωμένος από έναν άρρωστο ερωτικό παροξυσμό, προσπάθησε αρχικά να την βιάσει κι όταν δεν τα κατάφερε, από το μένος που τον κυρίευσε, άρχισε να την μαχαιρώνει στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Την ώρα που η μικρή Γελένα πέθαινε από ακατάσχετη αιμορραγία, ο «Χασάπης του Ροστόφ» είχε την πρώτη του ουσιαστικά σεξουαλική κορύφωση.
Μετά ξεφορτώθηκε το άψυχο κορμί του κοριτσιού σε παρακείμενο ποτάμι και επέστρεψε στην άοσμη, άχρωμη και άγευστη καθημερινότητά του, πριν χτυπήσει για δεύτερη φορά. Σχεδόν τρία χρόνια μετά, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1981, ο «Κόκκινος αντεροβγάλτης», όπως τον αποκάλεσαν αργότερα, συνάντησε την 17χρονη Λαρίσα Τκατσένκο να περιφέρεται μόνη.
Την έπεισε να τον ακολουθήσει σε ένα δάσος και αρχικά προσπάθησε να την βιάσει, χωρίς αποτέλεσμα, οπότε της έφραξε το στόμα με λάσπη, για να μην ακούγονται τα ουρλιαχτά της. Κατόπιν την έπνιξε και κατόπιν ακρωτηρίασε τα γεννητικά της όργανα με τα δόντια του, σαν ένας πρώιμος αλλά αληθινός Χάνιμπαλ Λέκτερ.
Πλέον, το «Κτήνος του Βόλγα» διψούσε για περισσότερο αίμα.
Ο επίμονος επιθεωρητής και το Σοβιέτ
Οι φόνοι τους επόμενους μήνες αρχίζουν να συσσωρεύονται. Τον Ιούνιο του 1982 έρχεται η σειρά της 13χρονης Λιούμπα Μπίρουκ, στην οποία ο Τσικατίλο ξεσπάει όλη την οργή για την ανικανότητά του, χρησιμοποιώντας το μαχαίρι ως προέκταση του πέους του!
Ο Τσικατίλο στο κελί του, κατά την διάρκεια της δίκης του.
Ο ιατροδικαστής μετράει πάνω από 40 μαχαιριές, ενώ το επόμενο θύμα είναι ένα 9χρονο αγόρι, ο Όλεγκ Ποντζιβάεφ, που καταχωρείται ως το πρώτο αρσενικό θύμα ενός κτήνους ενδεδυμένου με τη μορφή ανθρώπου. Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι παιδιά που έχουν φύγει από το οικογενειακό περιβάλλον ή έχουν παραστρατήσει σε μια ΕΣΣΔ που παραπαίει.
Μεταξύ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους θα σκοτώσει άλλα πέντε άτομα ηλικίας από 9 έως 18 ετών με μαχαίρι, πλέον όμως αρχίζει να τους βγάζει τα μάτια, αφήνοντας κάτι σαν «υπογραφή» για τα φρικώδη πεπραγμένα του. Από την πρώτη κιόλας δολοφονία, αλλά και αυτές που ακολούθησαν, υπήρχαν στοιχεία εμπλοκής του Τσικατίλο, αλλά οι Αρχές αρνούνταν να δουν το προφανές.
Ο επιθεωρητής ιατροδικαστής Βίκτορ Μπουράκοφ ήταν ο πρώτος που μίλησε για έναν κατά συρροή δολοφόνο, αλλά δέχτηκε σφοδρές επικρίσεις από τους... πατερούληδες του Πολιτμπιρό, που του είπαν ότι στη Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχουν serial killer και ότι αυτό είναι φαινόμενο του καπιταλισμού!
Δεν έχουν δει αυτά που έχουν δει οι αστυνομικοί -πολλοί δεν άντεχαν και έκαναν εμετό- και οι ιατροδικαστές, όπως το φριχτό θέαμα της σορού, που ανήκε στην 10χρονη Όλγα Στάλματσενοκ. Ο Τσικατίλο την βρήκε σε ένα λεωφορείο και, αφού την παρέσυρε σε ερημική τοποθεσία, όχι μόνο την μαχαίρωσε 50 φορές, αλλά στο τέλος έφαγε τη μήτρα της!
Η σύλληψη και το τέλος
Το 1983 μια ειδική ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον ταγματάρχη Μιχαήλ Φετίσοφ, που έχει πολύ ψηλά τον Μπουράκοφ, ο οποίος διευθύνει την επιχείρηση «Μονοπάτι στο δάσος», αρχίζει να σφίγγει τον κλοιό γύρω από το «τέρας». Δύο μυστικοί αστυνομικοί τον εντοπίζουν στις 13 Σεπτεμβρίου του 1984 να συνομιλεί με νεαρά κορίτσια, αλλά, όταν τον πηγαίνουν στο τμήμα κι ενώ οι περιγραφές ταιριάζουν πολύ, το αίμα που δίνει για να συγκριθεί με το DNA του δράστη, δεν ταιριάζει.
Αργότερα αποδείχτηκε ότι ήταν ένα από τα ελάχιστα άτομα στον κόσμο που το αίμα και το σπέρμα του παρουσίαζαν πολύ μεγάλες διαφορές.
Έτσι, έπειτα από τρεις μήνες φυλάκισης για κλοπή ο Αντρέι Τσικατίλο επέστρεψε στους δρόμους και συνέχισε να δολοφονεί με πρωτοφανές μένος. Παρά το κυνηγητό, πέρασαν άλλα έξι χρόνια, με τον κατάλογο των θυμάτων να έχει φτάσει πλέον τα 56, για να εγκλωβιστεί στις 6 Νοεμβρίου του 1990 ο «μανιακός του Βόλγα». Ένας μυστικός αστυνομικός με πολιτικά παρατήρησε αίμα στα ρούχα και τα παπούτσια του ξερακιανού άνδρα, αλλά και ένα κόκκινο σημάδι στο πρόσωπό του.
Ο Τσικατίλο απάντησε σε κάποιες ερωτήσεις και δεν συνελήφθη, όμως, όταν λίγο αργότερα εντοπίστηκε το πτώμα της 22χρονης Σβετλάνα Κορόστικ, ο Μπουράκοφ τον έθεσε υπό άμεση παρακολούθηση. Στις 20 Νοεμβρίου, λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι, ο «Κόκκινος αντεροβγάλτης» συλλαμβάνεται και μετά από ημέρες εξαντλητικών ανακρίσεων, «σπάει». Για να γίνει αυτό, επιστρατεύθηκε ο ψυχίατρος Αλεξάντερ Μπουκανόφσκι, που έβγαλε από μέσα του, όλα αυτά που έκρυβε ο άρρωστος ψυχισμός του.
Ομολογεί 56 δολοφονίες και η δίκη του ξεκινάει το Απρίλιο του 1992, μέσα σε ένταση, με έναν Τσικατίλο να υποδύεται τον τρελό, και να ξεγυμνώνεται μέσα στο δικαστήριο -ήταν κλεισμένος σε ειδικό κελί- ελπίζοντας να καταλήξει σε ψυχιατρική κλινική.
Καταδικάστηκε σε θάνατο και η τελευταία του ελπίδα ήταν η αίτηση χάριτος που ζήτησε από τον Μπόρις Γιέλτσιν, την οποία ο τελευταίος απέρριψε στις 4 Ιανουαρίου του 1994. Είχε ξημερώσει η Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου, όταν δύο φύλακες μετέφεραν τον Τσικατίλο σε ειδικά ηχομονωμένο δωμάτιο στην φυλακή του Νοβοτσεκάρσκ.
Εκτελέστηκε με μια σφαίρα πίσω από το δεξί του αυτί και θάφτηκε σε έναν ανώνυμο τάφο στο νεκροταφείο του σωφρονιστικού ιδρύματος, προφανώς επειδή κανείς δεν ήθελε να θυμάται το όνομα ενός τέρατος...