Μια διαφορετική προσέγγιση στην αλόγιστη κατανάλωση που μας περιμένει...
Έξω από την βιτρίνα ενός μεγάλου παντοπωλείου της οδού Σταδίου στεκότανε μια γνώριμή μου φυσιογνωμία. Ο φίλτατός μου Αγησίλαος.
Ας ξεκινήσω με την βιτρίνα και μετά πάμε στον Αγησίλαο.
Ήταν φορτωμένη με λογής-λογής φαγώσιμα: Πελώρια τυριά, αυγοτάραχα, βούτυρα, ζαμπόν, σαλάμια, ψάρια καπνιστά, φανταχτερές κονσέρβες με μπρικ, παχιές, λαχταριστές γαλοπούλες... Αυτά και άλλα πολλά.
Εδώ λοιπόν είχε κολλήσει ο Αγησίλαος, και ενώ το καρύδι του αδύνατου λαιμού του ανεβοκατέβαινε –όπως συμβαίνει όταν ο άνθρωπος ξεροκαταπίνει-, το μάτι του περιφερότανε γύρω από τα ορεκτικά και πλούσια ελέη της γαστριμαργίας, με ένα τόνο ρεμβασμού.
Ταυτόχρονα τον άκουσα να μουρμουρίζει σιγανά:
Ευφραινέσω τα Ουράνια, αγαλλιάσω τα Επίγεια...
Τον χτύπησα ελαφρά στην πλάτη, για να μη τον τρομάξω, και τον χαιρέτησα:
-Καλή σου μέρα, φίλε μου.
Γύρισε αργά και με χαιρέτισε με σιγανή, λίγο απόκοσμη φωνή.
-Καλημέρα και σε σένα.
-Βλέπω ψέλνεις...
-Τι άλλο να κάνω; Να ψωνίσω δεν μπορώ. Επομένως μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω ψέλνω για να μη μένω αργός.
Αναγκαστικά έριξα και εγώ μια ματιά στη βιτρίνα και μετά στο εσωτερικό του μαγαζιού, όπου η κίνηση ήταν πυρετώδης. Κόσμος και κοσμάκης ψώνιζε.
-Βλέπεις, παρατήρησα, κρίση-κρίση αλλά και ψώνια-ψώνια.
Με πήρε αγκαζέ και με τράβηξε να φύγουμε.
-Και τι με νοιάζει εμένα; Εγώ, αγαπητέ μου, έχω σκληραγωγηθεί και δεν με ενδιαφέρει πια τίποτα. Πέρασα τόσα πολλά πάνω και κάτω, που δεν μου καίγεται καρφί. Ευρίσκομαι πλέον υπεράνω όλων αυτών. Έχω πλέον μια στερεά βάση πάνω στην οποία στηρίζομαι!
-Και πια είναι αυτή η βάση;
-Ο μισθός μου, φίλε μου, ο μισθός μου. Αυτή είναι για μένα η βάση!
-Μα δεν βλέπεις γύρω σου; Αναμπουμπούλες, αστάθειες, ακρίβεια, σκαμπανεβάσματα τιμών... Είναι στέρεη αυτή η βάση;
-Βράχος, που τίποτε δεν τον κλονίζει. Σε αυτόν τον μισθό μου στηρίζομαι, σε αυτόν πρέπει να προσαρμοσθώ, όσες διακυμάνσεις και να έρθουν!
-Μα μόλις σε είδα μπροστά στα τόσο ωραία αυτά πράγματα, που υποβάλλουν τους ανθρώπους σε πειρασμούς. Δεν συγχύστηκες που δεν μπορείς να τα αποκτήσεις;
-Τα έχω ξεπεράσει αυτά προ πολλού. Με το μισθό μου σταθερό, δεν μπορούσα παλιά, και δεν μπορώ τώρα να τα αποκτήσω. Επομένως; Είμαι τελείως μακράν από τις ανησυχίες αυτών των ημερών, που φτάνουν στα αυτιά μου σαν μακρινός, αλλόκοτος και απόκοσμος αντίλαλος. Είμαι ασφαλής εναντίον σε κάθε τέτοια συγκίνηση. Έχω φτάσει στο ύψιστο σημείο, υπεράνω όλων αυτών των ταπεινών, πρόσκαιρων και ασήμαντων πραγμάτων!
Τον κοίταξα καλά-καλά και έσπευσα να απομακρυνθώ...
Αφήνω σε εσάς να βάλετε την ημερομηνία που θεωρείτε ότι «πάει» σε αυτό το κείμενο...