Κάποιος αφελής εξέφραζε την απορία του για τον τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι πλεονάζοντες τώρα τελευταία παντός είδους καταχραστές...
-Δεν καταλαβαίνω τελικά πως σκέπτονται αυτοί οι άνθρωποι, έλεγε. Αργά ή γρήγορα πρέπει να ξέρουν πως θα τους πιάσει η τσιμπίδα. Και αν δεν το ξέρουν, θα έπρεπε να το έχουν μάθει από τα παθήματα των άλλων.
»Τι τους ωφελεί λοιπόν να κλέψουν σήμερα όταν αύριο πρόκειται να ξεράσουν τα κλεμμένα και να τους χώσουν στη φυλακή;
»Εν τούτοις σήμερα συλλαμβάνονται και οδηγούνται στις φυλακής δέκα λαμόγια, και αύριο αρχίζουν να κλέβουν άλλοι δέκα. Πέστε τώρα εσείς πως σκέπτονται αυτοί οι άνθρωποι;
Κάποιος λιγότερο αφελής ανέλαβε να τον διαφωτίσει:
-Εν πρώτοις, κύριε, δεν σκέπτονται, του είπε. Όταν πολυσκέφτεται κανείς είναι αδύνατο να κάνει μια θαρραλέα πράξη, και δεύτερο είναι εκ φύσεως αισιόδοξοι.
-Αισιόδοξοι; Αλλά τι σχέση μπορεί να έχει η κλεψιά με την αισιοδοξία;
-Μεγάλη κύριε. Όλοι οι κλέφτες, όλοι οι απατεώνες είναι εκ φύσεως αισιόδοξοι. Οι νοικοκυραίοι θα ήσαν ανίκανοι να επιχειρήσουν και την πιο παραμικρή κομπίνα.
-Γιατί;
-Μα διότι, απλούστατα, τους εμποδίζει η απαισιοδοξία τους. Ζούνε με τον φόβο πως θα τους ανακαλύψουν και θα τους συλλάβουν. Με τέτοιες ιδέες πάει κανείς να κλέψει; Ενώ, ένας αισιόδοξος...
-Ένας αισιόδοξος;
-Ένας αισιόδοξος τα βλέπει όλα ρόδινα! Αν έπιασαν τους προηγούμενους αυτόν δεν θα τον πιάσουν. Θα βρει αυτός τον τρόπο!
»Μα δεν βλέπετε πως λειτουργεί το πράγμα; Παίρνουν αρχικά ένα ποσό από τα χρήματα που διαχειρίζονται χωρίς να έχουν καμιά πρόθεση να τα καταχραστούν. Ακολούθως πηγαίνουν στην χαρτοπαικτική λέσχη και τα παίζουν με την βεβαιότητα πως θα τα διπλασιάσουν. Μη ξεχνάτε πως είναι αισιόδοξοι...
»Όπως συνήθως συμβαίνει τα χάνουν. Ξαναπαίρνουν άλλα χρήματα και τα ξαναχάνουν. Και το βιολί συνεχίζεται... Κάποια στιγμή σηκώνουν όλο το ταμείο και οδεύουν προς την ρουλέτα, βέβαιοι πως θα κερδίσουν τα χαμένα και θα τους μείνει το μεγάλο κέρδος. Φυσικά τα χάνουν όλα και κερδίζουν τον τίτλο του καταχραστή!
»Προς Θεού, ποτέ δεν είχαν πρόθεση να κλέψουν τα ξένα χρήματα. Ήταν σίγουροι πως θα τα ξαναβάζανε στη θέση τους... Γιατί; Μα είπαμε γιατί ήσαν απλούστατα αισιόδοξοι.
Και ο σοφός άνθρωπος κατέληξε:
-Όταν προσλάβετε κάποιον στη διαχείριση, μην κοιτάτε αν είναι τίμιος ή όχι. Δύσκολο να το εξακριβώστε και έπειτα κανείς δεν ξέρει έως πότε μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τίμιος. Κοιτάξτε καλύτερα αν είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Αν είναι απαισιόδοξος πάρτε τον με κλειστά μάτια! Αν είναι αισιόδοξος, μακριά!
Η θεωρία του σοφού ανθρώπου έγινε δεκτή ανεπιφύλακτα από όλη την ομήγυρη του καφενείου.
Αυτά γράφανε οι εφημερίδες το 1930, και πέστε μου εσείς αν έχω άδικο να φωνάζω: ¨Η Ιστορία επαναλαμβάνεται!¨