Μέρες ραδιοφώνου

Ας πάμε αρκετές δεκαετίες πίσω για να δούμε πως υποδέχτηκε το καινούργιο της ραδιόφωνο μια απλή λαϊκή οικογένεια σε μια παλιά γειτονιά:

Ο γείτονάς μου, ο κουρέας, έβαλε στο σπίτι του ραδιόφωνο! Το ίδιο βράδυ με κάλεσε μαζί με κάποιους άλλους κοινούς φίλους ¨να κάνουμε τα εγκαίνια¨. Είχε, εν τω μεταξύ συνεννοηθεί, να περάσει το απόγευμα ο ηλεκτρολόγος για να τοποθετήσει τη κεραία. Όλα ήταν κανονισμένα...

Όταν έφτασα βρήκα μια οικογένεια εμφανώς αναστατωμένη. Σα να μην έφθανε η αδημονία και ο συνοδευτικός πυρετός, ο δάσκαλος, νοικάρης του σπιτιού, που είχε προηγηθεί αντί να ευχηθεί ¨καλορίζικο¨ έβγαλε ένα λογύδριο από όπου το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι ο κουρέας είχε κουβαλήσει στο σπίτι του ¨καινά δαιμόνια¨...

Το ραδιόφωνο παρέμεινε κλειστό μέχρι να μαζευτούν όλοι. Φυσικά η κουβέντα είχε σαν θέμα το ραδιόφωνο, πώς λειτουργεί και τα σχετικά.

-Τώρα καταλαβαίνω, έλεγε η σύζυγος, γιατί λέγεται ¨βραδυόφωνο¨…
-Γιατί;
-Γιατί η φωνή του βγαίνει το βράδυ!…
-Εκείνο που δεν καταλαβαίνω εγώ, είπε ο κουρέας, ο αρχηγός της οικογενείας, είναι τα ¨κύματα¨. Στο γιαλό είμαστε; Και το άλλο, το σπουδαιότερο, είναι ότι υπάρχουν λογιών-λογιών κύματα. Κύμα μακρύ, κύμα βραχύ.
-Ποιός τα ξέρει αυτά; είπε η μητέρα. Ζήτημα είναι αν τα ξέρει και ο κύριος δάσκαλος…

Ο δάσκαλος είχε αμέσως την απάντηση:

-Απλούστατα, είπε, με ύφος ¨ειδικού¨. Μακρόν προ βραχέος περισπάται!
-Αυτό είναι;
-Αυτό. Τί άλλο;
-Δεν κατάλαβα. Και το κύμα; Τί σημαίνει κύμα βραχύ;
-Σημαίνει ότι… όταν φάει κανείς ένα κύμα, θα … βραχεί!...
-Βρε αδερφέ, πώς δουλεύει το βραδυόφωνο;

Επενέβη ο ηλεκτρολόγος, που είχε φτάσει εκείνη τη στιγμή, για να δει αν όλα ήταν εν τάξει:

-Γυρίζεις αυτό το κουμπάκι, εξήγησε ο ειδικός, το γυρίζεις μέχρι που να συλλάβει τους ήχους στον αέρα.
-Πιάνει πουλιά στον αέρα, δηλαδή;
-Κάτι τέτοιο!... Συλλαμβάνει λοιπόν τους ήχους και τους κουβαλάει μέσα στο δωμάτιο.
-Θέλοντας και μη;
-Βέβαια!
-Και η κεραία τί είναι;
-Χρειάζεται κι’ αυτή. Είναι σαν το καλάμι στο ψάρεμα.
-Σωστά. Εδώ ψάρι να πιάσεις θέλεις καλάμι και πετονιά, όχι αέρα και ήχο …
-Στήνεται λοιπόν η κεραία στην ταράτσα, συνέχισε ο ειδικός, και όποιος ήχος περνάει, τον αρπάζει και τον μπάζει στο σπίτι...

Η οικογένεια και οι προσκεκλημένοι της φάνηκε να έχουν φωτιστεί αρκετά.

Εν τω μεταξύ είχαν φτάσει και οι υπόλοιποι.

Ο αρχηγός της οικογενείας μας κοίταξε όλους και άρχισε να γυρίζει το κουμπάκι, το γύρισε, το γύρισε, και μέσα στο λαϊκό σπιτάκι της συνοικίας μας όρμησε το Παρίσι με μια μπριόζικη καντσονέτα...

Όλοι χειροκροτήσαμε!

(Από το νέο μου βιβλίο ¨Λατέρνα, φτώχεια και περίσσευμα καρδιάς¨)
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος- Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς