Μητσοτάκης για Στέφανο Μάνο: Έβλεπε πολύ μακριά, στις μεγάλες του επιλογές έχει δικαιωθεί

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παρέστη το πρωί στην τελετή ονοματοδοσίας της κεντρικής αίθουσας συσκέψεων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας σε αίθουσα «Στέφανου Μάνου».

«Ήταν ταγμένος στην αποστολή του δημόσιου λειτουργού. Τεχνοκράτης και πολιτικός ταυτόχρονα, έστω κι αν κάποιοι πίστευαν ότι ήταν πολύ πεισματάρης και μερικές φορές προχωρούσε χωρίς να έχει μια, ας το πούμε, αίσθηση κινδύνου των πολιτικών επιπτώσεων των αποφάσεών του», τόνισε ο Πρωθυπουργός, ο οποίος συνεχάρη τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου για την πρωτοβουλία του.

«Είχε, όμως, μια βαθιά αίσθηση καθήκοντος και δικαιοσύνης, και κυρίως μπορούσε να βλέπει πολύ πέρα και πολύ μακριά και σίγουρα εισήγαγε καινούργιες έννοιες στην ελληνική πολιτική, πολύ πριν άλλοι συζητήσουν γι’ αυτές. Νομίζω ότι στις μεγάλες του επιλογές έχει κάθε λόγο να αισθάνεται απολύτως δικαιωμένος», προσέθεσε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε τα αποκαλυπτήρια της πλακέτας με το όνομα του Στέφανου Μάνου με τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου, τη σύζυγο του αείμνηστου πολιτικού Kirsten και τον γιο τους Αλέξανδρο Μάνο.

Στην τελετή παρέστησαν επίσης οι Υφυπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας Νίκος Τσάφος και Μαρία Ελένη Σούκουλη-Βιλιάλη και ο Βουλευτής της ΝΔ Κώστας Σκρέκας.

Η ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη

«Αγαπητέ μου Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, χαίρομαι τόσο πολύ που είστε σήμερα μαζί μας, τους εκπροσώπους, τη σύζυγο, την Kirsten, τον γιο του Στέφανου Μάνου, τη σύζυγό του, τη Μιράντα, πολύ στενή συνεργάτιδα του Στέφανου Μάνου.

Νομίζω ότι για όλους όσοι είχαμε γνωρίσει από κοντά τον Στέφανο και είχαμε εκτιμήσει αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, σήμερα είναι μία όμορφη μέρα και θέλω να ευχαριστήσω τον Υπουργό για την πρωτοβουλία του να δώσει στην κεντρική αίθουσα συσκέψεων του Υπουργείου το όνομα του Στέφανου.

Είχα τη χαρά να τον γνωρίσω από πολύ μικρός, ήταν στενός συνεργάτης του πατέρα μου, στη δύσκολη εποχή της διακυβέρνησης 1990-1993. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, ενδεχομένως αν είχε αναλάβει την τύχη της οικονομίας λίγο νωρίτερα.

Αλλά αυτό το οποίο εγώ θυμάμαι από τον Στέφανο είναι έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν ταγμένος στην αποστολή του δημόσιου λειτουργού. Ήταν και τεχνοκράτης και πολιτικός ταυτόχρονα, έστω κι αν κάποιοι πίστευαν ότι ήταν πολύ πεισματάρης και μερικές φορές προχωρούσε χωρίς να έχει μια, ας το πούμε, αίσθηση κινδύνου των πολιτικών επιπτώσεων των αποφάσεών του.

Είχε, όμως, μια βαθιά αίσθηση καθήκοντος και δικαιοσύνης, και κυρίως μπορούσε να βλέπει πολύ πέρα και πολύ μακριά και σίγουρα εισήγαγε καινούργιες έννοιες στην ελληνική πολιτική, πολύ πριν άλλοι συζητήσουν γι’ αυτές.

Εγώ θα κρατήσω αυτή τη φράση, την οποία βλέπω εδώ και στον πίνακα, την οποία συνδέω με τη διαδρομή του, ότι «το περιβάλλον είναι μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα για την πατρίδα μας στον παγκόσμιο ανταγωνισμό».

Και ο ίδιος αντελήφθη ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι απλά μία ευθύνη την οποία έχουμε απέναντι στην επόμενη γενιά, αλλά κάτι το οποίο προσθέτει οικονομική υπεραξία στην πατρίδα μας.

Νομίζω ότι ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο και σε εμένα. Όταν είχα γίνει Πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ήταν ο πρώτος άνθρωπος τον οποίο τότε συμβουλεύθηκα, γιατί θέλω να θυμίσω ότι εκείνη την εποχή η προστασία του περιβάλλοντος εθεωρείτο αποκλειστικό προνόμιο του πολιτικού χώρου της Αριστεράς.

Εμείς στην Κεντροδεξιά δεν μιλούσαμε καθόλου για το περιβάλλον, το θεωρούσαμε ως κάποια πολυτέλεια κι εγώ βάλθηκα αυτή τη λογική, όσο μπορούσα κι όσο περνούσε από το χέρι μου, να την αντιστρέψω.

Και βέβαια, ο πρώτος ο οποίος μας είχε ανοίξει τον δρόμο και μας είχε ανοίξει τα μάτια ήταν ο Στέφανος, με τον οποίο κράτησα μια επικοινωνία και αφού έγινα Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Πάντα με συμβούλευε με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Δεν νομίζω ότι ήταν άνθρωπος ο οποίος μασούσε τα λόγια του, αλλά ήταν και άνθρωπος ο οποίος όταν θεωρούσε ότι έκανες κάτι καλό δεν δυσκολευόταν να το αναγνωρίσει.

Οπότε και για εμένα, αλλά νομίζω και για όλους όσοι τον γνώρισαν, σήμερα είναι μια όμορφη μέρα. Και εγώ θα κρατήσω την, θα έλεγα, σχεδόν καθολική αναγνώριση την οποία δέχτηκε ο Στέφανος αφότου έφυγε από τη ζωή. Είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσε αυτή η αναγνώριση να είχε έρθει νωρίτερα, αλλά ήξερε πολύ καλά ότι τα έχει αυτά η πολιτική.

Πάντως, νομίζω ότι στις μεγάλες του επιλογές έχει κάθε λόγο να αισθάνεται απολύτως δικαιωμένος. Νομίζω ότι και σήμερα, ειδικά στα ζητήματα τα οποία έχουν να κάνουν με τις χρήσεις γης, θα ήταν πολύ ικανοποιημένος από το γεγονός ότι προχωράμε για πρώτη φορά έναν οργανωμένο σχεδιασμό, από το εθνικό χωροταξικό στα διάφορα χωροταξικά τα οποία αφορούν κλάδους οικοδομικής δραστηριότητας και κυρίως στα τοπικά χωροταξικά. Αυτή η προσπάθεια δεν είχε ξαναγίνει ποτέ στη χώρα.

Θα είναι σίγουρα χαρούμενος που καταφέρνουμε, επιτέλους, να ολοκληρώσουμε το Κτηματολόγιο και που η χώρα αποκτά κάτι το οποίο θεωρείται δεδομένο για πάρα πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες: μία οργάνωση όσον αφορά τις χρήσεις γης, του τι μπορεί κανείς να χτίσει και που στην πατρίδα μας.

Οπότε, δεν θέλω να πω πολλά περισσότερα. Συγχαρητήρια και πάλι Υπουργέ. Kirsten, Αλέξανδρε, ευχαριστούμε πάρα πολύ που είστε σήμερα μαζί μας και νομίζω ότι όλοι όσοι θα μπαίνουν σε αυτή την αίθουσα, έχει αξία αυτό… Εγώ θυμάμαι, όταν έδωσα στην κεντρική αίθουσα του Υπουργικού Συμβουλίου το όνομα του Δημήτρη Στεφάνου, που ήταν ένας πολύ στενός συνεργάτης μου στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ένας κρατικός λειτουργός με την πλήρη έννοια του όρου, ταγμένος στο καθήκον, κάθε φορά που μπαίνω και βλέπω το όνομά του νομίζω ότι δεν είναι απλά μια πράξη η οποία έχει έναν συμβολισμό, μας θυμίζει σε όλους ότι είμαστε εδώ συνεχιστές μιας διαδρομής.

Και εμείς θα φύγουμε κάποια στιγμή και θα έρθουν άλλοι, αλλά κάποιοι τουλάχιστον σε ορισμένες πολιτικές μάς άνοιξαν τον δρόμο και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να το αναγνωρίζουμε».