Ο Γιώργος Καρατζαφέρης στον Δανίκα: «Ο Σαμαράς ήθελε Προεδρία, ήθελε Ευρώπη και δεν του τα έδωσε ο Μητσοτάκης»

Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, λοιπόν. Με τις δύο ιδιότητες. Και δημοσιογράφος και πολιτικός. Γι' αυτό είναι τόσο άμεσος. Γι' αυτό κάθε κουβέντα που σου λέει παραπέμπει σε ρεπορτάζ. Οι αποκαλύψεις του μοιάζουν με εικόνες από την ταινιάρα «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου». Οπως εκείνα τα δημοσιογραφικά θηρία που έριξαν τον Ρίτσαρντ Νίξον με την υπόθεση Watergate, έτσι και ο Καρατζαφέρης.

Σαν να ανοίγει συρτάρια. Σαν να κυκλοφορεί στα πολιτικά σαλόνια με κρυμμένο μαγνητόφωνο. Οταν τον ρωτάς, ανοίγει αυτομάτως κάποιον αόρατο φάκελο και αποκαλύπτει. Για παράδειγμα, ο φάκελος με το όνομα «Αντώνης Σαμαράς» ο πιο πλούσιος και πολυσέλιδος. Για παράδειγμα, λέει ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν άντεξε και τον πέταξε έξω από το γραφείο. Αλλά και για τον Ανδρουλάκη έχει τον καλό λόγο: «Είναι σαν να τον βάζεις να πηδήξει άλμα εις ύψος. Δεν μπορεί, μέχρι το 1,40 θα φτάσει». Και για τον Τσίπρα, «πλήρως ελεγχόμενος από τους Αμερικανούς». Οσο για τον Κυριάκο, «δεν θα έχει αντίπαλο για μια δεκαετία».

Σκηνή 1η: Τα παιδιά του Αβέρωφ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Για πες τι έγινε με τον Σαμαρά που σου πήρε τους τρεις. Κατ’ αρχάς ήσουν στη Νέα Δημοκρατία και το 2000 φεύγεις.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Πιο πίσω θα πάμε. Ο Σαμαράς, ο Μιχαλολιάκος -ο Βασίλης, όχι ο Νίκος-, ο Χατζηδάκης, ο τωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Τασούλας, ο Κακλαμάνης, ο Τζιτζικώστας, είμαστε όλοι τα παιδιά του Αβέρωφ. Το 1976 αυτά. Ο Αβέρωφ, ακλόνητος υπουργός Εθνικής Αμυνας του Καραμανλή. Ημασταν μαζί όλη αυτή η παρέα, εγώ είχα αναλάβει τότε να οργανώνω τις περιοδείες του Αβέρωφ.

Δ.Δ.: Δημοσιογραφία είχες ξεκινήσει τότε;

Γ.Κ.: Ναι, βέβαια, ξεκίνησα το 1964, όταν έκανα την πρώτη μου εκπομπή στο ΕΙΡ. Το 1969 άνοιξε και η τηλεόραση, πήγα κι εκεί.

Σκηνή 2η: «Ο Καραμανλής είχε πει για τον Σαμαρά "δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου"»

Δ.Δ.: Επί χούντας κι εσύ.

Γ.Κ.: Τότε η χούντα άνοιξε την τηλεόραση, τι να κάνω εγώ, να της πω «μην την ανοίγεις»; Ολοι πήγαμε τότε, o Φρέντυ Γερμανός, o Μαστοράκης... εφόσον ξεκίνησε καινούριο μέσο. Λοιπόν, το 1992 είμαστε κυβέρνηση και ο αείμνηστος Μητσοτάκης ανέθεσε στον Σαμαρά, σε ηλικία 39-40 ετών, δύο κυρίαρχα υπουργεία, το Οικονομικών και το Εξωτερικών. Εγώ δεν ήμουν καν βουλευτής. Μετά βγήκα. Ο Σαμαράς κράτησε μια δικιά του πολιτική, ήταν τόσο δύστροπος που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών τον πέταξε έξω.

Δ.Δ.: Ποιος ήταν τότε;

Γ.Κ.: Ο Καραμανλής. Για το θέμα της Μακεδονίας. «Δεν θέλω να τον βλέπω στα μάτια μου», είχε πει. Αρχίζουν λοιπόν οι τριβές μέσα στο κόμμα, οι οποίες ξεκίνησαν με τον Μάνο, με τον Εβερτ και με τον Σαμαρά. Πιέζανε τον Μητσοτάκη για κάποια πράγματα.

Δ.Δ.: Γιατί τον πίεζαν;

Γ.Κ.: Τότε για τη Siemens, για τα τηλέφωνα. Και ο Εβερτ έκανε το εξής κόλπο: έλεγε «φεύγω» για να αναγκάσει τον Σαμαρά να φύγει εκείνος. Η δική μου άποψη είναι ότι ο Σαμαράς χρησιμοποιήθηκε από τη Siemens και από τον Κόκκαλη.

Δ.Δ.: Πώς χρησιμοποιήθηκε;

Γ.Κ.: Να πας να ψάξεις τα πρακτικά της Εξεταστικής Επιτροπής. Αλλά από κει και πέρα ο έλεγχος σταμάτησε. Δεν άφησε ο Σημίτης να προχωρήσει η έρευνα. Εγώ πήγα και τον σταμάτησα τότε τον Σαμαρά και του είπα: «Αντώνη, μη φύγεις τώρα, κάτσε να πάμε σε εκλογές και τότε θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα. Μη φύγεις, θα κάνεις μεγάλη ζημιά». Οπερ και έγινε. Εβγαλε τους βουλευτές του, έμεινε ο Μητσοτάκης με 150. Ο Μητσοτάκης μπορούσε να παραμείνει στην κυβέρνηση, εγώ τον πίεζα, αλλά μου είπε: «Γιώργο, να μείνω με την ψήφο των δύο μουσουλμάνων δεν μπορώ». Και πήγε και παραιτήθηκε.

Σκηνή 3η: Σωσίβιο στον Ανδρέα

Δ.Δ.: Και μετά;

Γ.Κ.: To 1995 πάμε για εκλογές, ο Ανδρέας είναι άρρωστος και έρχεται ο Σαμαράς και του δίνει σωσίβιο. Ποιο ήταν το σωσίβιο; Να γίνει Πρόεδρος ο Στεφανόπουλος. Κάτι που έψαχνε ο Παπανδρέου και δεν έβρισκε - και θα έπεφτε. Είπε στον Ανδρέα «πάμε με Στεφανόπουλο». Αλλο που δεν ήθελε ο Ανδρέας, σώθηκε.

Δ.Δ.: Τι έγινε όμως με τον Πλεύρη, τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη;

Γ.Κ.: Ερχομαι λοιπόν στο 2011. Με παίρνει τηλέφωνο ο Γιώργος Παπανδρέου, ο τότε πρωθυπουργός, με τον οποίο διατηρούσα και διατηρώ καλές σχέσεις και τον εκτιμώ. Μου λέει: «Γιώργο, βρέθηκε λύση. Θα πάμε θεσμικά. Συμφωνήσαμε με τον Αντώνη να πάμε στον τρίτο τη τάξει». «Δεν κατάλαβα», του λέω. «Συμφωνήσαμε με τον Αντώνη να πάμε με πρωθυπουργό Πετσάλνικο. Ελα σε παρακαλώ γρήγορα πάνω». Του απαντώ «έρχομαι, αλλά με σηκωμένο το χειρόφρενο». Πάω πάνω, με βάζει ο Μπίτσιος ο διπλωμάτης σε ένα γραφείο που θα γινόταν σύσκεψη. Σαμαράς, Παπανδρέου και Παπούλιας είχαν τον Πετσάλνικο σε ένα άλλο δωμάτιο και τον ετοίμαζαν για να τον ορκίσουν εκείνη την ώρα. Μόλις ξεκινάει η κουβέντα, μου λένε στην αρχή «Πετσάλνικο», εγώ λέω «παιδιά, αυτά δεν γίνονται, γεια χαρά» και φεύγω, την κοπανάω. Εγινε της παλαβής. Ο Σαμαράς επέμενε στον Παπούλια ότι «αν δεν είναι ο Καρατζαφέρης, εγώ δεν έρχομαι στην κυβέρνηση». Γιατί το ήθελε αυτό; Σου λέει, «αν μείνει απέξω ο Καρατζαφέρης, θα πάρει 20%-25%. Κάτσε να τον έχω μέσα». Εμένα ο Παπούλιας μου λέει -επί λέξει αυτά, και τα έχω διηγηθεί όταν ζούσε ο Παπούλιας- «Γιώργο, εγώ μ’ αυτούς τους δύο δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Ελα μέσα για να δέσει το γλυκό, δεν γίνεται διαφορετικά». Και του λέω: «Κύριε Πρόεδρε, αν έρθω μέσα θα χάσω το κόμμα μου». Και μου απαντά: «Είναι καλύτερα να χαθεί η Ελλάδα;». Με έπεισε, και πήγα. Εν πάση περιπτώσει, και ο ένας και ο άλλος δεν θέλανε τον Παπαδήμο.

Δ.Δ.: Ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς, εννοείς.

Γ.Κ.: Ναι, δεν τον ήθελαν καθόλου. Ο μεν ένας γιατί θα φαινόταν η διαφορά, ο δε άλλος γιατί θα είχε να περάσει τον Παπαδήμο, ο οποίος ήξερε ότι θα είναι πολύ καλός. Δεν τον ήθελαν με τίποτα και του βάζανε τρικλοποδιές. Εγώ τους λέω «Παπαδήμο ή φεύγω», παρότι o Παπαδήμος ήταν αριστερός και δεν είχα καμία σχέση μαζί του.

Δ.Δ.: Γιατί έφυγες;

Γ.Κ.: Είχε έρθει το θέμα του PSI, το θυμάσαι; Εγώ συμφωνούσα, με μία προϋπόθεση. Θα πάρουμε από το εφάπαξ π.χ. του Δανίκα 2 εκατ. ευρώ; Ωραία, θα του δώσουμε 2 εκατομμύρια μετοχές. Θα πάρουμε από το τάδε Ταμείο 150 εκατομμύρια; Πού θα πάνε τα λεφτά; Στην Εθνική; Δώστε 150 εκατομμύρια μετοχές της Εθνικής. Στην Alpha Bank; Δώστε τα αντίστοιχα. Αυτή ήταν η θέση μου. Να τα πάρουμε, διαφωνώ. Να τους δώσουμε τις μετοχές, συμφωνώ. Εγινε κόλαση εκεί πέρα γιατί επέμενε η Ευρωπαϊκή Ενωση. Τους λέω «με συγχωρείτε, εγώ άτιμος δεν μπορώ να γίνω» και φεύγω.

Σκηνή 4η: «Γιώργο, φεύγεις και θα εκτεθώ»

Γ.Κ.: Εκείνο το βράδυ λοιπόν που φεύγω, με παρακαλάει ο Παπαδήμος: «Θα γίνει μεγάλη ζημιά άμα φύγεις, διαλύεται η κυβέρνηση και θα έχει αντίκτυπο στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Κάτσε ώσπου να κλείσει το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης». Εκατσα λοιπόν μέσα. Μάλιστα έγινε και ένα εκπληκτικό ευτράπελο. Σε ένα διάλειμμα, όταν ο Παπανδρέου έπαιρνε κάπου τηλέφωνο, ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο τσακώθηκαν άγρια.

Δ.Δ.: Δηλαδή... πιαστήκανε στα χέρια;

Γ.Κ.: Για το ποιος φταίει, «εσύ φταις για όλα», «εσύ τα έκανες όλα». Φεύγοντας, λοιπόν, με πιάνει ο Σαμαράς: «Γιώργο, φεύγεις και θα εκτεθώ». «Τι θέλεις να κάνω, ρε Αντώνη;». «Πες ότι ο Αντώνης έμεινε μέσα για να υπερασπιστεί τους συνταξιούχους». «Να το κάνω», του λέω. «Αλλά κι εγώ», μου λέει, «μόλις πάω στο δικό μου γραφείο θα πω το πόσο ωφέλιμη ήταν η παρουσία σου. Εντάξει;». «Εντάξει. Kαι κοίτα να σου πω, Αντώνη, εγώ από τους δικούς σου δεν πρόκειται να πάρω ούτε έναν, ούτε καν θα δεχτώ τηλεφώνημα», του λέω. «Κι εγώ, δεν υπάρχει περίπτωση. Ξεκάθαρο αυτό», μου λέει. Και όταν μετά τον παίρνω τηλέφωνο για να του πω «γιατί ρε συ δεν είπες για μένα όπως είπα εγώ για σένα, όπως μου ζήτησες», την ίδια ώρα που του έλεγα «ισχύουν αυτά που είπαμε;», είχε και τον Αδωνη και τον Βορίδη εκεί. Μετά με παρακαλούσε να πάω μαζί του, όλο το κόμμα, γιατί είχε κατεβάσει τη Νέα Δημοκρατία στο ιστορικό χαμηλό 18%. Ακόμα και με Ράλλη -«δεν θέλω ου»- είχε πάρει 35%-36% η Νέα Δημοκρατία.

Σκηνή 5η: «Δεν του έκανε τα χατίρια ο Μητσοτάκης»

Δ.Δ.: Τι ήθελε τελικά ο Σαμαράς από τον Μητσοτάκη;

Γ.Κ.: Αυτό που ήθελε πολύ ήταν να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν μπορούσε να τον κάνει, και είχα κι εγώ τεράστιες αντιρρήσεις, τις οποίες είχα διατυπώσει δημόσια από τον σταθμό. Μάλιστα είχα θυμίσει στον Μητσοτάκη τι συνέβη το 1975. Είχε πάει τότε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος -ακαδημαϊκός, αντιπρόεδρος- και του είπε: «Κοίταξε, δικαιούμαι να είμαι Πρόεδρος». Και του απάντησε ο Καραμανλής: «Η Ελλάδα κυβερνιέται από έναν, όχι από δύο». Και έβαλε τον Τσάτσο. Το θύμισα εγώ αυτό στον Μητσοτάκη δημόσια, «πρόσεξε, δεν θα βάλουμε δερβέναγα στο κεφάλι μας». Και τον απέκλεισε, είτε γι’ αυτούς τους λόγους είτε για άλλους. Μετά ήθελε να πάει επίτροπος στη θέση του Σχοινά γιατί θα γινότανε και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως πρώην πρωθυπουργός. Δεν του το 'κανε το χατίρι ο Μητσοτάκης. Εγώ θα έλεγα να τον έβαζε, σιγά τη ζημιά που θα έκανε ως επίτροπος. Μετά, λοιπόν, άρχισε να γκρινιάζει λίγο. Ο Σαμαράς λοιπόν τώρα εκβιάζει, αλλά τι κάνει; Κρατάει και μια πισινή. Δεν κάνει ακόμα κόμμα. «Θα το κάνω, θα το κάνω, θα το κάνω». Αυτό σύρεται για περισσότερο από έναν χρόνο. Πιστεύει λοιπόν ότι μπορεί να υπάρξει και το κατιτί.

Δ.Δ.: Τι, δηλαδή;

Γ.Κ.: Το κατιτί. Ενας εδώ εις την πολιτική Ιερουσαλήμ κυκλοφόρησε ότι θα μπορούσε να του γίνει μια πρόταση να πάει πρέσβης στην Ουάσινγκτον και να μπει ο γιος του στο ψηφοδέλτιο στη Μεσσηνία. Εγώ το άκουσα, δεν ενθουσιάστηκα βέβαια, αλλά δεν μπήκα και μπροστά να το αποκλείσω γιατί δεν είναι δικιά μου δουλειά. Θέλω να πω, λοιπόν, ότι κρατάει και μια πισινή.

Σκηνή 6η: Φταίνε οι... γυναίκες στα κομμωτήρια

Δ.Δ.: Ποιοι θα πάνε μαζί του;

Γ.Κ.: Είναι όλοι αυτοί που είχαν εκλεγεί τελευταίοι ή αυτοί που είναι τριάντα χρόνια και πλέον βουλευτές και δεν έγιναν υπουργοί. Υπάρχει θέμα όταν αυτός που εξελέγη φέτος πρώτη φορά έγινε υπουργός και ο άλλος που είναι τριάντα χρόνια δεν έγινε τίποτα. Αρχίζει να λέει ότι δεν τον θέλει το σύστημα. Αισθάνεται ανήμπορος και ψάχνει να βρει αποκούμπι.

Δ.Δ.: Εχεις ονόματα;

Γ.Κ.: Εντάξει, δεν θα τα πω εγώ. Είναι αυτοί που έχουν πάει και έχουν συμφάγει μαζί του τον τελευταίο καιρό. Το πρόβλημα το μεγάλο όμως δεν είναι οι ίδιοι, είναι οι γυναίκες τους.

Δ.Δ.: Τι εννοείς;

Γ.Κ.: Γιατί πάνε στο κομμωτήριο. Αν δεν πήγαιναν στο κομμωτήριο δεν θα υπήρχε θέμα. Πάνε στο κομμωτήριο και αρχίζουν: «Ο δικός σου πάλι απέξω έμεινε. Τον είδες τον άλλον; Τον έκανε υπουργό». Αυτή τα παίρνει στο κρανίο, πάει σπίτι, αρχίζει «ρε ανήμπορε», του λέει. Αυτή είναι η πραγματικότητα, σου προκαλεί γέλιο, αλλά έτσι είναι. Τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι έχουν έναν λόγο.

Δ.Δ.: Υπάρχει κανείς που να είναι αντίπαλος του Κυριάκου;

Γ.Κ.: Δεν βλέπω αντίπαλο μέχρι για μια δεκαετία. Προσπάθησε το σύστημα, και το θυμάσαι πολύ καλά. Γράφανε οι εφημερίδες: «Εν δυνάμει πρωθυπουργός ο Κασσελάκης». Πού ν' τος; Πριν δύο χρόνια ήταν «εν δυνάμει πρωθυπουργός», τώρα δεν υπάρχει. Πριν από έναν χρόνο «επελαύνει η κυρία Καρυστιανού». Πού ν' τη;

Σκηνή 7η: «Βελόπουλος: περίσσευμα ευφυΐας, έλλειμμα σοβαρότητας»

Δ.Δ.: Και από τους άλλους, από τα «ορφανά»;

Γ.Κ.: Ποιος άλλος είναι αντίπαλος; Μπορεί να είναι ο Βελόπουλος; Γι’ αυτόν έχω να το πω το εξής με το χέρι στην καρδιά: περίσσευμα ευφυΐας, έλλειμμα σοβαρότητας. Πριν από δύο χρόνια του λέω του Βελόπουλου: «Βρες πέντε-έξι ονόματα να σε πλαισιώσουν, να αποκτήσεις σοβαρότητα και σταμάτα να ανταγωνίζεται την Κωνσταντοπούλου. Εχεις γίνει η άλλη πλευρά της Κωνσταντοπούλου. Ετσι δεν μπορείς να προχωρήσεις. Αλλιώς, θα μπορείς να γίνεις αντιπρόεδρος». Τώρα τέλειωσε αυτό. Οι μιντιάρχες ζητούσαν από τον Μητσοτάκη too much, και ο Μητσοτάκης είπε «ρε παιδιά, δεν γίνεται». Αυτοί λοιπόν από εκεί που τον υποστήριζαν το γύρισαν - όταν ξεκίνησε ο Μητσοτάκης είχε το 100% του Τύπου, τώρα δεν έχει ούτε το 15%. Γιατί δεν τα έδωσε. Αυτοί λοιπόν προσπάθησαν με τον Ανδρουλάκη κάποια στιγμή. «Ανδρουλάκης, Ανδρουλάκης, Ανδρουλάκης...». Εντάξει, είναι σαν να βάζεις τον Ανδρουλάκη να πηδήξει άλμα εις ύψος. Δεν μπορεί, μέχρι το 1,40 θα φτάσει. 

Δ.Δ.: Πολύ λες. 1,30, 1,20. Τον Ανδρουλάκη τον ξέρεις;

Γ.Κ.: Τον έχω ζυγίσει, τον έχω μετρήσει, δεν τον θεωρώ κακό παιδί. Αλλά είναι αυτό που είναι, συγκεκριμένου μεγέθους. Ελάχιστος. Ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει φοβερά στελέχη.

Δ.Δ.: Γιατί δεν γίνεται κάποιος από αυτούς αρχηγός; Τι συμβαίνει εκεί;

Γ.Κ.: Οταν ο άλλος έχει πόδι 46 νούμερο, δεν μπορεί να το στριμώξει σε παπούτσι 40 νούμερο.

Δ.Δ.: Τι εννοείς;

Γ.Κ.: Οτι το παπούτσι του Ανδρουλάκη είναι 40άρι. Ετσι είναι, από την κατασκευή τους. Ενώ μέσα στο κόμμα είναι μεγάλα πρόσωπα. Εγώ σε μια Εθνική Ελλάδος θα είχα θέση και για τον Γερουλάνο και για την Αννούλα του χιονιά (σ.σ.: Διαμαντοπούλου), και για τη Νάντια Γιαννακοπούλου, και για τον Κατρίνη, και για τον Κωνσταντινόπουλο, και για τη Μιλένα (σ.σ.: Αποστολάκη). Εχει καμιά δεκαριά στελέχη δυνατά, που θα μπορούσαν να είναι σε οποιαδήποτε κυβέρνηση. Αυτά, όμως, δεν έχουν αρχηγό. Εάν ήταν ένας άλλος, αν ήταν π.χ. ο Γερουλάνος, ισχυρίζομαι μετά επιχειρημάτων ότι σήμερα το ΠΑΣΟΚ θα ήταν άνω του 20%.

Σκηνή 8η: «Ο Τσίπρας πλήρως ελεγχόμενος από τους Αμερικανούς»

Δ.Δ.: Πες μου και για τον Τσίπρα.

Γ.Κ.: Το σύστημα λοιπόν επέλεξε να επαναφέρει τον Τσίπρα. Πριν από δέκα χρόνια μας έκλεισε τις τράπεζες, τώρα θα μας κλείσει τα σπίτια.

Δ.Δ.: Περιμένεις ο Τσίπρας να είναι ο ίδιος, ο παλιός;

Γ.Κ.: Οχι. Τότε ήταν ο επαναστάτης - όσο πέρασε. Τώρα είναι λίγο έτσι, λίγο αλλιώς, λίγο να τα βρούμε. Δεν είναι η καθαρότητα του επαναστάτη.

Δ.Δ.: Μήπως έχει πάει λίγο δεξιά αυτός;

Γ.Κ.: Ο Τσίπρας δεν θα είχε δυσκολία, κάτω από κάποιες συνθήκες, να γίνει και υποψήφιος πρόεδρος της Δεξιάς. Αυτό να το θυμάσαι. Δεν κάναμε εμείς πρόταση στον Κουβέλη να γίνει Πρόεδρος Δημοκρατίας; Γιατί όχι και στον Τσίπρα; Δεν τον θέλω κυβερνήτη. Δεν τον θέλω γιατί είναι πλήρως ελεγχόμενος από τον Αμερικάνο. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγε στην Αμερική τον υποδέχθηκαν στη Νέα Υόρκη οι δύο που είχαν διατελέσει πρέσβεις της Αμερικής στην Ελλάδα. Οι μόνοι που είχαν και διπλή ιδιότητα. Δεν λέω τι άλλη ιδιότητα είχαν, θα το βρεις εσύ.

Δ.Δ.: Και πράκτορες.

Γ.Κ.: Λοιπόν! Τον πήραν αγκαλίτσα και πού τον πήγανε;

Δ.Δ.: Στον Λευκό Οίκο;

Γ.Κ.: Οχι, στο βαθύ κράτος. Και εν συνεχεία πήγε και είπε τα καλά λόγια για τον Τραμπ. «Εμένα μου αρέσει ο Τραμπ γιατί έχει διαβολικά σχέδια που του βγαίνουν». Δεν του έχω εμπιστοσύνη. Και σου θυμίζω πως ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση, όλο το πολιτικό σύστημα, τότε τη μοιραία ημέρα που είπαμε το «ναι», το έκανε o Κλίντον. O Κλίντον ήταν που του είπε «να υπογράψεις ό,τι και να σου δώσουμε».

Σκηνή 9η: Μητσοτάκης - Δένδιας

Δ.Δ.: Για πες μου τώρα για τον Μητσοτάκη.

Γ.Κ.: Θα πω απλά πράγματα, Δημήτρη. Ο Μητσοτάκης μόλις ήρθε στην εξουσία μπήκε σε ένα φαρμακείο και πήρε καμιά 500αριά Hipnosedon. Τα έβαλε στην τσέπη και πήγε στον Τούρκο και του τα έδωσε.

Δ.Δ.: Τι εννοείς;

Γ.Κ.: Τον κοίμησε τον Τούρκο! Ηθελε να κερδίσει χρόνο. Δεν είχαμε τίποτα, γυμνοί ήμασταν. Είχαμε κάποια, όχι όλα, από τα υποβρύχια που ευτυχώς είχε επιμείνει ο Βενιζέλος να πάρουμε. Παίρνει τα Ραφάλ, παίρνει τις φρεγάτες...

Δ.Δ.: Και τώρα την «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Γ.Κ.: Τώρα, λοιπόν, ξύπνησε ο Τούρκος. Αλλά τώρα έχει υπεροπλία η Ελλάδα. Εργο του Μητσοτάκη. Τώρα όμως ο Τούρκος δεν είναι όπως πρώτα. Θυμάσαι τις απειλές «θα έρθουμε νύχτα και δεν θα μας πάρετε χαμπάρι»;. Δεν τα ξανάπε ο Τούρκος. Ευτυχία να έχουμε έναν καλό πρωθυπουργό και έναν πανάξιο υπουργό Εθνικής Αμυνας. Εγώ, αν ήταν στο χέρι μου, δεν θα τον άλλαζα τον Δένδια. Ο οποίος -ανοίγω παρένθεση- φέρεται άψογα. Δεν έχω δει τιμιότερο παίκτη - και αυτό οφείλω να το πω.

Δ.Δ.: Τον ήξερες από παλιά;

Γ.Κ.: Ηξερα τον πατέρα του, ο οποίος ήταν πανέξυπνος, πρόεδρος του Επιμελητηρίου στην Κέρκυρα. Και από τότε είχα εστιάσει σε αυτόν.

Επίλογος: «Εγώ εκτιμώ τους μαθητές μου. Ο Αλαβάνος εκτιμά τον δικό του μαθητή;»

Δ.Δ.: Από το 1964 που ξεκίνησες την πορεία σου πες μου μία μεγάλη στιγμή σου.

Γ.Κ.: Νομίζω η κορυφαία στιγμή ήταν όταν σταμάτησα την επιθυμία του Σαμαρά και του Παπανδρέου να κάνουν πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο και την Ελσα Παπαδημητρίου. Το ότι έβαλα τον Παπαδήμο έσωσε την Ελλάδα.

Δ.Δ.: Και πες μου τώρα μερικά ονόματα που εκτιμάς.

Γ.Κ.: Από την παρούσα κατάσταση, εκτιμώ τον Ευριπίδη Στυλιανίδη. Ηθελα να τον δω σε κάτι παραπάνω. Εκτιμώ, όπως φάνηκε από την κουβέντα, τον Γερουλάνο. Τον Δένδια, από την εδώ πλευρά. Βεβαίως και τα δικά μου παιδιά. Και τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη και τον Πλεύρη.

Δ.Δ.: Ο Γεωργιάδης έχει βελτιώσει πάρα πολύ το Σύστημα Υγείας. Πώς τον ανακάλυψες;

Γ.Κ.: Μιλάμε τώρα για το 2000 και πιο πριν, ερχόταν μαζί με τον πατέρα Πλεύρη που είχε μια εκπομπή στο κανάλι, «Ιστορικές μνήμες». Ο Γεωργιάδης ερχόταν μαζί, έφερνε τα βιβλία. Ε, τον είδα και κάποια στιγμή του λέω «εσύ κάνεις για την πολιτική, έλα μαζί μου, εγώ ξεκινάω ένα κόμμα τώρα». Και σε μια έκθεση που είχε γίνει στο Ζάππειο μου λέει: «Εντάξει, έρχομαι στο ΛΑΟΣ». Και βοήθησε πάρα πολύ. 

Δ.Δ.: Συνομιλείς μαζί του;

Γ.Κ.: Κάθε μέρα. Και χθες. Τον αγαπούσα πολύ. Εκτιμώ επίσης το μυαλό και τη συγκρότηση του Μάκη Βορίδη. Εγώ εκτιμώ τους μαθητές μου. Ο Αλαβάνος εκτιμά τον δικό του μαθητή;