«Το κύριο ζήτημα της Αριστεράς είναι η αξιοπιστία»: Ο Αντώνης Λιάκος ασκεί κριτική στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα αν και υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη

Κριτική στις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα ασκεί ένα από τα ονόματα τα οποία έχουν υπογράφει την ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛ.Α.Σ.. Ο λόγος για τον ακαδημαϊκό, Αντώνη Λιάκο, ο οποίος αρχικά σχολίασε την υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα για δωρεάν μετακινήσεις στα ΜΜΜ ενώ σε επόμενη ανάρτησή του, έβαλε στο στόχαστρο τη γενικότερη στρατηγική των εύκολων υποσχέσεων.

Ο κόσμος κρίνει «εξ όνυχος τον λέοντα» 

Στην πρώτη του ανάρτηση, ο κ.Λιάκος έγραψε: «Όποιοι χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες (λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικός, προαστιακός) ξέρουν πολύ καλά, γνωρίζουν βιωματικά, πώς το πρόβλημα δεν είναι καθόλου η τιμή του εισιτηρίου. Είναι τα πολύ αραιά δρομολόγια, η σαρδελοποίηση των επιβατών -που στις ώρες αιχμής δεν μπορούν καν να επιβιβαστούν, κυρίως οι ασθενέσθεροι, οι άθλιες και αναξιόπιστες συνθήκες μεταφοράς, δεν μπορεί να πάρει κανείς αναπνοή, οι καθυστερήσεις λόγω μποτιλιαρίσματος στους δρόμους, παρά τους λεωφοροδιαδρόμους. Τι να την κάνουν επομένως την εξαγγελία δωρεάν εισιτηρίων και δωρεάν μετακίνησης; Μόνο άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με τις δημόσιες συγκοινωνίες, που ζουν ενδεχομένως στον Ψηλορείτη, θα μπορούσαν να εισηγηθούν παρόμοια εξαγγελία στον Αλέξη Τσίπρα.

Και αν θέλαμε να πάμε παρακάτω στη σωστή και οικολογική υποστήριξη των δημόσιων συγκοινωνιών, αυτή πολύ δύσκολα έως αδύνατο να γίνει, τουλάχιστον στις επίγειες συγκοινωνίες, με τον αριθμό των ΙΧ που κυκλοφορούν στους δρόμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης ή είναι παρκαρισμένα στους δρόμους δημιουργώντας συμφόρηση.

Αν κάποιος έχει αξίωση να πει κάτι ουσιαστικό και πραγματοποιήσιμο, πρέπει να τολμήσει να πει πώς τουλάχιστο το ένα τρίτο των αυτοκινήτων θα πρέπει να απομακρυνθεί από τις πόλεις. Το ελάχιστο είναι βέβαια πώς θα αναγνωρίζουν τα μηχανήματα ελέγχου των εισιτηρίων τους ημεδαπούς από τους τουρίστες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ασχολίαστο.

Επίσης, όταν κάποιος υπόσχεται κατάργηση των εξετάσεων για το πανεπιστήμιο, πρέπει να εξηγήσει πώς θα μπαίνουν στις σχολές μεγάλης ζήτησης. Ποιος εισηγείται παρόμοιες εξαγγελίες για σύνθετα ζητήματα που τα γνωρίζουν κι οι γάτες;

Υποστηρίζω την υπόθεση ανασύνταξης της Αριστερής Συμπαράταξης, γι' αυτό τα γράφω αυτά. Είπαμε ότι το κύριο ζήτημα της Αριστεράς σήμερα είναι η αξιοπιστία. Και η αξιοπιστία θέλει σοβαρότητα. Και στα μικρά και στα μεγάλα. Γιατί ο κόσμος κρίνει εξ όνυχος τον λέοντα…».

«Είμαι προγραμματικά εναντίον του τζάμπα. Γιατί είναι ταξικό»

Ο πανεπιστημιακός καθηγητής, μετά την πρώτη του ανάρτηση φαίνεται πως έλαβε αρκετά μηνύματα από διαδικτυακούς του φίλους οι οποίοι διαφωνούσαν με όσα έγραψε για τις δημόσιες συγκοινωνίες, γι' αυτό και επανήλθε με νέο μήνυμα εξηγώντας για ποιο λόγο είναι «εναντίον του τζάμπα».

Χαρακτηριστικά έγραψε: «Πολλοί φίλοι διαφώνησαν με όσα έγραψα για τις δημόσιες συγκοινωνίες, και κυρίως γιατί αμφισβήτησα τη δωρεά μετακίνηση σε σχέση με τη ριζική βελτίωση. Καλώς γιατί ανοίγει μια συζήτηση, η οποία θα έπρεπε εδώ και καιρό να υπάρχει.

Η κατάσταση των μεταφορών στις μεγάλες πόλεις και ανάμεσα στις μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα είναι προσβλητική για την αξιοπρέπεια όσων τα χρησιμοποιούν, δηλαδή των λαϊκών στρωμάτων. Εκφράζει περιφρόνηση. Οι πλούσιοι δικαιούνται απαστράπτοντα οχήματα και εγκαταστάσεις. Οι φτωχοί όχι. Από αυτό πρέπει να αρχίσουμε. Τη διεκδίκηση αξιοπρέπειας. Είτε μας κοροϊδεύουν με το κουκούλωμα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, είτε μας στερούν τη σιδηροδρομική σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, είτε περιμένουμε μισή ώρα σε ώρα αιχμής να περάσουν λεωφορεία σε κεντρικές αρτηρίες, και δεν μπορούμε να μπούμε μέσα, όλα αυτά σε τελευταία ανάλυση εκφράζουν την περιφρόνηση και την αλαζονεία των ελίτ. Αυτών που μας βλέπουν με το κυάλι της ταξικής διαφοράς και μας θεωρούν άξιους της τύχης μας.

Πέραν τούτων, η μετακίνηση στην Αθήνα γίνεται συνεχώς χειρότερη. Και θα γίνεται. Από την κατάσταση δρόμων, πεζοδρομίων, παρκαρίσματος, κυκλοφορίας, η Αθήνα οδηγείται σε πλήρη ασφυξία τα επόμενα χρόνια. Θυμηθείτε με και σε λίγες μέρες με τους καύσωνες. Ο ελληνικός μοντερνισμός ονειρευόταν κάποτε κλεινόν άστυ και παρήγαγε μια κόλαση, και κάθε διετία κατεβαίνουμε στις βαθμίδες της.

Τι έχουμε αντ’ αυτών; Τι έχουμε στη θέση ενός προγράμματος, μιας πρότασης;

Οι ελίτ έχουν πρόταση. Φτιάχνουν μια άλλη Αθήνα στη ριβιέρα, στο θαλάσσιο μέτωπο στο Σαρωνικό, με κέντρο την Λατσούπολη, δηλαδή την πόλη που χτίζεται στο Ελληνικό. Διεθνών προδιαγραφών πόλη.

Η υπόλοιπη όμως Αθήνα; Έχει κανείς πρόταση για αυτήν εκτός από τα τζάμπα εισιτήρια; Τζάμπα εισιτήρια στη κόλαση; όχι ευχαριστώ.

Είμαι προγραμματικά εναντίον του τζάμπα. Γιατί είναι ταξικό. Πάρτε εσείς τα τζάμπα σε υποβαθμισμένους τομείς, κι αφήστε μας εμάς να πληρώνουμε και να απολαμβάνουμε. Αυτό σημαίνει. Το τζάμπα δημιουργεί διώροφες κοινωνίες. Είναι φιλανθρωπία. Το κράτος πρόνοιας δεν ήταν φιλανθρωπία, δεν ήταν τζάμπα, δεν αφορούσε μόνο τους πολύ φτωχούς. Συνολική βελτίωση θέλουμε και προσιτή με τους ίδιους όρους για όλους.

Το σχόλιό μου για τα τζάμπα εισιτήρια έχει να κάνει με μια μέθοδο πολιτικής. Όχι με μια λεπτομέρεια. Αν ξανακάνουμε Αριστερά, και πρέπει να την ξανακάνουμε, δεν γίνεται να την χτίσουμε πάνω σε πολιτικές παουπερισμού».

«Αντί να διεκδικούμε μεταρρυθμίσεις ζητιανεύουμε παροχές»

Στη νέα του ανάρτηση, ο Αντώνης Λιάκος έβαλλε γενικότερα κατά της στρατηγικής των εύκολων υποσχέσεων παρομοιάζοντας τις αριστερές παροχές με τα free pass της Δεξιάς ενώ επεσήμανε καυστικά πως: «Αντί να διεκδικούμε δηλαδή μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν αλλάζοντας τη ζωή μας, ζητιανεύουμε παροχές που τα αφήνουν όλα ίδια».

Συγκεκριμένα, έγραψε πως: «Πακέτα παροχών ή δομικές μεταρρυθμίσεις;

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εμβρίθεια για να παρατηρήσει κανείς ότι τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, τόσο από τα αριστερά κόμματα, όσο και από τα κεντρώα ή κεντροδεξιά εξελίσσεται γύρω από τις εκλογές ένας ανταγωνισμός πακέτων παροχών. Έκτακτα επιδόματα, pass διάφορων τύπων, απαλλαγές , δωρεάν κλπ. Η έκθεση στη Θεσσαλονίκη γίνεται η μάνα των παροχών. Τι θα υποσχεθεί στη μεσαία τάξη, στους αγρότες, στους νέους; Ο συνήθης αντίλογος είναι το μίζερο ερώτημα «πόσο κοστολογημένα είναι ή δεν είναι». Μίζερο και υποκριτικό γιατί δεν ρωτάει για τις γιγάντιες λ.χ. φοροαπαλλαγές αλλά για το ταπεινό εισιτήριο του ακόμη πιο μίζερου λεωφορείου. Και έχεις και τα κοράκια που το παίζουν κασσάνδρες, «δεν αντέχει η οικονομία τέτοιες παροχές». Μήπως μοιάζουμε κάπως με τον ρωμαϊκό όχλο που κάθε τόσο ο αυτοκράτορας του μοίραζε δωρεάν ‘άρτον και θεάματα’;

Με τα επιδόματα και τα free pass, όσο και να κάνουν γκελ στην κοινή γνώμη, δεν λύνεται απολύτως κανένα πρόβλημα. Και ακόμη είναι υποβάθμιση της νοημοσύνης των πολιτών. Αντί να διεκδικούμε δηλαδή μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν αλλάζοντας τη ζωή μας, ζητιανεύουμε παροχές που τα αφήνουν όλα ίδια.

Κάποτε η Αριστερά επεδίωκε μεταρρυθμίσεις. Πολύ παλιά η σοσιαλδημοκρατία. Ύστερα ήρθαν οι κομμουνιστές που έλεγαν ότι οι μεταρρυθμίσεις διαιωνίζουν το σύστημα βελτιώνοντάς το, γι αυτό να το ανατρέψουμε. Ακολούθησε μια μεγάλη περίοδος διαφωνιών γύρω από το ψευτοδίλημμα Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση; Και αφού σπάσαμε τα μούτρα μας, τον καιρό του Ευρωκομμουνισμού μιλούσαμε για «δομικές μεταρρυθμίσεις», δηλαδή μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν το σύστημα. Τελικά οι μεταρρυθμίσεις αυτές ήταν όσες «απελευθέρωναν» την αγορά εργασίας και τις αγορές κεφαλαίου, κατέληξαν δηλαδή στον «τρίτο δρόμο» (του νεοφιλελευθερισμού). Κι έτσι τα λαϊκά στρώματα εγκατέλειψαν τα αριστερά κόμματα (σοσιαλδημοκρατικά και ευρωκομμουνιστικά) τα οποία κατέληξαν κόμματα των μεσαίων τάξεων που κάτι τους έλεγαν οι μεταρρυθμίσεις.

Τώρα όμως και αφού συνειδητοποιήσαν ότι οι πληβείοι αποχώρησαν (όπως επί ρωμαϊκής δημοκρατίας) και για να τους προσελκύσουν πίσω, τα αριστερά κόμματα ανακάλυψαν τα πακέτα παροχών.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Με τις παροχές δεν αλλάζει τίποτε, είναι ψίχουλα από το τραπέζι. Με τις μεταρρυθμίσεις, δεν συγκινείται ο κόσμος και πάει απέναντι.

Πού κουβεντιάζονται όμως παρόμοια ζητήματα; Τα κινήματα είναι κατακερματισμένα σε μικρές αυτό-τροφοδοτούμενες σφαίρες και η δεύτερη ανάγνωση της πολιτικής, αυτή που θα περίμενε κανείς από πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνιολόγους, περιορίζεται στις δημοσκοπήσεις. Κοιτάμε όλοι τη μαγική σφαίρα μήπως και μας μιλήσει.

Και τι κάνουμε έως τότε; Προφανώς και υποστηρίζουμε το νέο εγχείρημα ανασύνταξης της Αριστεράς, αλλά όχι χωρίς επίγνωση».