Τα «θέλω» και τα «δεν θέλω» της Χριστίνας Λαμπίρη που κατεβαίνει στις δημοτικές εκλογές

Πρεμιέρα στις αυτοδιοικητικές μάχες κάνει η γνωστή δημοσιογράφος, Χριστίνα Λαμπίρη η οποία κατεβαίνει υποψήφια δημοτική σύμβουλος στο Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου.

Κάτοικος και ενεργός πολίτης που εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση εστίασης στο Πικέρμι, «μέτρησε» καλά την απόφασή της, αλλά τα κίνητρα ήταν περισσότερα από τους λόγους που θα την απέτρεπαν από το να ζητήσει τη ψήφο των συμπολιτών της με στόχο τις θετικές «ανατροπές» που επιδιώκει στην πόλη της. «Όσοι με γνωρίζουν καλά, έπεσαν κυριολεκτικά από τα σύννεφα όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου να θέσω υποψηφιότητα ως δημοτική Σύμβουλος στο δήμο μας, τον Δήμο Ραφήνας Πικερμίου με τον συνδυασμό ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ για την Ραφήνα και το ΠΙΚΕΡΜΙ. Και δεν είχαν άδικο αφού ποτέ ούτε είχα εκφράσει επιθυμία ούτε και είχα ενδώσει σε ανάλογες προτάσεις. Όχι γιατί δεν με απασχολούν τα κοινά αλλά γιατί προτιμούσα πολύ συνειδητά να παραμένω στην πλευρά που θέτει τις ερωτήσεις και ασκεί κριτική και όχι στην αντίθετη», εξομολογείται η κυρία Λαμπίρη και εξηγεί ποιο εν τέλει ήταν το βασικό κίνητρο της ενασχόλησής της με τα δημοτικά δρώμενα. 

«Πίστευα ότι από αυτό το μετερίζι ήμουν πολύ πιο χρήσιμη. Άλλωστε αυτό είχα και στο μυαλό μου όταν από πολύ μικρή αποφάσισα ότι ήθελα να υπηρετήσω τη δημοσιογραφία. Πρόθεση και στόχος μου ήταν μέσω της δουλειάς μου να μπορώ να βοηθήσω το συνάνθρωπό μου. Και μπορεί ο στόχος να μην επετεύχθη – τουλάχιστον όπως τον είχα στο μυαλό μου – αφού οδηγήθηκα προς την ψυχαγωγία και στην πιο ανάλαφρη δημοσιογραφία, όμως οι πεποιθήσεις και το κίνητρο μου ήταν πάντα το ίδιο. Με κάθε ευκαιρία να μπορώ να προσφέρω κάτι».

Στην πραγματικότητα όμως το κίνητρο που την κινητοποίησε ευρύτερα και την έπεισε να κάνει πράγματα προς όφελος των πολιτών, χωρίς καθυστέρηση, εντοπίζεται στις στάχτες μιας ανείπωτης τραγωδίας- το σπίτι της κάηκε αλλά η ίδια κατάφερε να το εγκαταλείψει εγκαίρως και να επιλέξει τη σωστή διαδρομή από το Κόκκινο Λιμανάκι προς τη Ραφήνα, σύμφωνα με τις οδηγίες του συζύγου της, διαχρονικά αυτοδιοικητικού, Θανάση Αδαμόπουλου. «Η φονική πυρκαγιά στο Μάτι το απόγευμα της 23ης Ιουλίου 2018 συντάραξε το Πανελλήνιο, πήρε από τη ζωή 104 συμπολίτες μας, διέλυσε οικογένειες, κατέστρεψε περιουσίες, αφάνισε τον τόπο μας και άλλαξε τις ζωές όλων μας για πάντα. Τις ζωές μας και την σκέψη μας. Μας έφερε με τον χειρότερο τρόπο , μπροστά σε μία σκληρή πραγματικότητα. Το να ζητάς από έναν πολίτη να σου εμπιστευθεί τη ζωή του, έχει ένα βάρος ευθύνης θηριώδες. Δεν είμαι δικαστής. Δεν ξέρω αν κάποιοι θα δικαιωθούν και αν κάποιοι θα πληρώσουν. Αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι οι τελευταίοι που έφταιγαν για την τραγωδία αυτή, ήταν οι απλοί πολίτες. Όλοι εμείς που τρέχαμε αλλόφρονες στους δρόμους. Και κάποιοι μάλιστα , σε δρόμους χωρίς διαφυγή….», θυμάται η Χριστίνα Λαμπίρη και επιμένει:

«Πιστεύω ακράδαντα πως η πολιτεία, σε κάθε βαθμίδα της, έχει την υποχρέωση να προστατεύει τον άνθρωπο. Οφείλει να προλαμβάνει το κακό. Να παίρνει μέτρα για το «ου μη γένοιτο». Να παρέχει ασφάλεια. Να προσφέρει ελπίδα. Και είναι υποχρεωμένη να το κάνει. Δεν είναι στη διακριτική της ευχέρεια… Ούτε χάρη μας κάνει».

Οι σκέψεις αυτές μαζί με έναν συνδυασμό πραγμάτων, όπως λέει και ίσως η σωστή στιγμή – «αυτό θα αποδειχθεί την Κυριακή»- με έκαναν να πω ΝΑΙ στην συμμετοχή μου στα κοινά. «Θέλω να εκπληρώσω την επιθυμία μου να μπορώ να είμαι πραγματικά χρήσιμη στον συνάνθρωπο μου», δηλώνει και δίνει έμφαση στο εξής:

«Δεν πρόκειται να μιλήσω για οράματα και μεγαλεπίβολα σχέδια. Δεν είμαι πολιτικός. Είμαι μία απλή πολίτης που θέλω από μία δημοτική αρχή να συνειδητοποιήσει ότι Ραφήνα και Πικέρμι είναι ένας δήμος και να φροντίσει με την ίδια αγάπη και τον ίδιο ζήλο και τις δύο κοινότητες που τον απαρτίζουν. Να διορθώσει τα κακώς κείμενα και να παραδώσει έργο, όχι σε μακέτες αλλά στην πραγματικότητα, στην επόμενη γενιά. Θέλω να αγκαλιάσει κάθε οικισμό όσο κοντά στη θάλασσα κι αν είναι , όσο ορεινά κι αν βρίσκεται».

Στην συζήτηση η κυρία Λαμπίρη βάζει και επαναλαμβάνει διαρκώς το «θέλω» και «δεν θέλω»- το κάνει με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης των προθέσεών της για την επόμενη μέρα. Θέλει λοιπόν, όπως υπογραμμίζει στη συνέχεια, η νέα δημοτική αρχή:

«Να διευκολύνει την καθημερινότητα , την παιδεία, να διευρύνει ορίζοντες και πνεύμα μέσα από τον πολιτισμό, να επιμορφώνει και να δημιουργεί ευκαιρίες ανάπτυξης, να έχει έναν δήμο καθαρό, νοικοκυρεμένο.

Να μη φοβόμαστε κάθε αλλαγή του καιρού. Να τρέμουμε για το καλοκαίρι για τις φωτιές και το χειμώνα για βροχές και χιόνια.

Να υπάρχουν οι στοιχειώδεις υποδομές για ύδρευση, ρεύμα, συγκοινωνία, δρόμους, σήμανση.

Κέντρο Πολιτισμού, Παλαιοντολογικό πάρκο και Μουσείο. Το Πικέρμι θεωρείται παγκόσμια η Ακρόπολη της παλαιοντολογίας και μεις το κρατάμε…κρυφό…»

Δεν θέλει: «Μονάδα Επεξεργασίας ΒιοΑποβλήτων πάνω στην Μαραθώνια διαδρομή, μέσα σε άλσος, σε ρέμα και κοντά σε οικιστικό ιστό».

Θέλω – πολύ απλά, όπως δηλώνει- η επόμενη μέρα, η 9η Οκτωβρίου 2023, να είναι για όλους διαφορετική…