Αναστασία Παντούση: «Δεν σκοπεύω να αλλάξω για κανέναν αν δεν του αρέσω όπως είμαι»

Οι φίλοι της τη φωνάζουν Τάσο. Οταν της το ανέφερα, εκείνη γέλασε δυνατά και με ρώτησε πού το ξέρω. Κάπου το διάβασα, δεν έχει και τόσο σημασία. Σημασία έχει ότι το παρατσούκλι των οικείων δεν συνάδει με την ψηλόλιγνη, σαν μίσχο, φιγούρα και την κλασική ελληνική ομορφιά της. Ούτε βέβαια με τις δημιουργίες της υψηλής ραπτικής που φόρεσε στη διάρκεια της φωτογράφησης και υποστήριξε από την πρώτη μέχρι την τελευταία λήψη, σαν να γεννήθηκε για να τις φοράει. Ομως τα φαινόμενα καμιά φορά απατούν.

Η Αναστασία Παντούση, εκτός κάμερας και ειδικά όταν αισθάνεται άνετα με τον περίγυρο, είναι χαλαρή, ανεπιτήδευτη, μιλάει αφιλτράριστα, ντόμπρα, χωρίς περιττές περικοκλάδες. Κάπως κόντρα δηλαδή με την ντελικάτη εικόνα της, εξ ου και το «Τάσος». Τη φετινή χρονιά θα βρίσκεται παντού - εξ ου και η συνέντευξη: και στην τηλεόραση ως πρωταγωνίστρια της μεγαλεπήβολης σειράς του ANT1 «Κρίνο και αγκάθι» και στον κινηματογράφο ως μέλος μιας απίθανης γυναικοπαρέας στην ταινία της Tanweer «Η βαλίτσα» και στο θέατρο στην επερχόμενη παράσταση «Εγκλημα στον Νείλο» στο ολοκαίνουριο «Αθενς Μπρόντγουαιη». Γι’ αυτά και για πολλά άλλα θα μου μιλήσει όταν πατήσω το rec. Για την πρώτη όμως ερώτηση, θα βασιστώ στο σκακιστικό concept της φωτογράφησης.

GALA: Ποια θεωρείς ότι ήταν η δική σου κίνηση ματ;
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΝΤΟΥΣΗ: Το ξεκίνημά μου. Ηξερα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, το είχα αποφασίσει, αλλά το να το πω στους γονείς μου, το να πάω μόνη μου στην πρώτη μου οντισιόν σε παιδικό θέατρο, το να ξεκινήσω να δουλεύω, αυτό για μένα ήταν η δική μου κίνηση ματ.

G.: Γιατί λοιπόν ήθελες να γίνεις ηθοποιός;
ΑΝ.Π.: Από μικρή που έβλεπα ταινίες έμπαινα σε άλλους κόσμους και αυτό με συνάρπαζε. Μου άρεσε που έφευγα από το τώρα και ταξίδευα σε άλλες εποχές, άλλες συνθήκες, άλλες περιπέτειες και, αργότερα ως ηθοποιός, σε άλλα σώματα και άλλες ψυχές. Ηθελα να δίνω κι εγώ μορφή σε αυτό, να γίνομαι μέρος αυτού του ταξιδιού.

G.: Πώς σου έχει πάει μέχρι στιγμής το ταξίδι;
ΑΝ.Π.: Μου αρέσει πολύ. Εχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη μέσω της δουλειάς μου - και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Σε πολλές εποχές, σε διαφορετικές ψυχές, σε διαφορετικές προσωπικότητες.

G.: Υπάρχει κάποια από αυτές τις ψυχές που ξεχωρίζεις;
ΑΝ.Π.: Ναι, η Αλίκη στη σειρά «Στοργή», μια ψυχή πολύ βασανισμένη. Ηταν μάλιστα πραγματική ιστορία - η Αλίκη ήταν βασισμένη σε υπαρκτό πρόσωπο που είχε κακοποιηθεί στην παιδική της ηλικία και μεγάλωσε μόνη της. Οπότε όλο αυτό που είχε συσσωρευτεί μέσα της και το διηγήθηκε στην ψυχολόγο της, που στη σειρά την έκανε η Μαρία Ναυπλιώτου, εγώ προσπάθησα να το σωματοποιήσω - στην κίνηση, στο βλέμμα, στον λόγο μου. Ηθελα να δείξω πώς οι εμπειρίες της είχαν επηρεάσει και την εξωτερική της εμφάνιση, όχι μόνο το μέσα της. Της είχα δώσει, για παράδειγμα, ένα τραύλισμα ως απόρροια της ανασφάλειάς της και του φόβου της.

G.: Πώς είναι να υποδύεσαι ένα υπαρκτό πρόσωπο, κάποιον που μπορεί να δει πώς το αποδίδεις στην οθόνη ή στη σκηνή;
ΑΝ.Π.: Δεν ξέρω, δεν το σκέφτηκα. Δεν πήγα να αντιγράψω την Αλίκη ή όποιο μπορεί να ήταν το πραγματικό όνομά της. Ηθελα να δώσω κάτι δικό μου σε αυτή την ηρωίδα. Η ιστορία στην οποία βασίστηκε ήταν αληθινή, αλλά τα υπόλοιπα ήταν μυθοπλασία.

G.: Μιλώντας για μυθοπλασία, φέτος υποδύεσαι τη Λευκή στη σειρά «Κρίνο και αγκάθι» του ANT1, η οποία ερωτεύεται αθέλητα τον Μάρκο, τον άνθρωπο που θέλει να εκδικηθεί. Σου έχει συμβεί στην πραγματική ζωή να ερωτευτείς κάποιον που δεν θα έπρεπε;
ΑΝ.Π.: Οχι, δεν μου έχει συμβεί, γιατί θεωρώ ότι από κάποια στιγμή και μετά ο έρωτας πρέπει να είναι αμοιβαίος για να φουντώσει. Τα «πρέπει» στον έρωτα αλλοιώνονται γιατί σε παρασύρει το συναίσθημα και η λογική μένει πίσω με κάποιον τρόπο.

G.: Για το σκέλος της εκδίκησης, όμως, τι άποψη έχεις;
ΑΝ.Π.: Δεν μου αρέσει. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να κουβαλάς πάντα μίσος και δίψα για εκδίκηση. Σε τρώει ένα πράγμα μέσα σου να κατακτήσεις κάτι - γιατί αυτό θέλεις στην ουσία, να πάρεις κάτι από κάποιον άλλον, κι αυτό σε φθείρει. Σίγουρα έχω θυμώσει πάρα πολύ με πρόσωπα ή καταστάσεις που με έχουν πληγώσει, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις θέλω να βρω το δίκιο μου, αυτό με πνίγει περισσότερο. Ομως, αν πάρεις εκδίκηση, κανένα δίκιο δεν θα βρεις.

G.: Και αν δεν καταφέρεις να βρεις το δίκιο σου, ξεγράφεις αυτό το πρόσωπο από τη ζωή σου;
ΑΝ.Π.: Δεν μου αρέσει να χάνω ανθρώπους από τη ζωή μου, καθόλου, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο. Αν, όμως, δεν μπορεί να βρεθεί λύση, τότε με πόνο θα ξεγράψω αυτόν τον άνθρωπο και πάντα θα υπάρχει ένα «γιατί» μέσα μου. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, η ανθρώπινη σχέση που με έχει πονέσει πιο πολύ ήταν με μια παλιά μου φίλη, λίγο μετά την εφηβεία, με την οποία χαθήκαμε με άδικο τρόπο. Σε αυτή τη φιλία είχα επενδύσει πάρα πολύ, την είχα σαν αδελφή μου, και κάπως έσπασε όλο αυτό, δεν έχει σημασία ο λόγος, αλλά ακόμα και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, όταν γυρίζω τον χρόνο πίσω και το θυμάμαι, έχω ένα μικρό αγκάθι.

G.: Πίσω στο «Κρίνο και αγκάθι», λοιπόν, ο Μάρκος υπομένει και επιμένει σε αυτόν τον έρωτα. Θα έλεγες ότι αυτός ο ήρωας είναι ο ιδανικός άντρας;
ΑΝ.Π.: Ως Λευκή, ναι, αλλά ως Αναστασία δεν ξέρω αν είναι ιδανικός ένας άντρας που δείχνει τόσο πολλή αγάπη και αφοσίωση χωρίς ανταπόκριση. Το να δίνεις όλο σου το είναι, το να παραδίνεσαι ολοκληρωτικά σε κάποιον, όπως ο Μάρκος στη Λευκή, παρότι ξέρει ότι εκείνη θέλει να τον σκοτώσει και να πάρει εκδίκηση, δεν νομίζω ότι είναι υγιές. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία, να μπαίνει και λίγη ίντριγκα στη σχέση και να μη δίνει ο ένας τα πάντα και ο άλλος τίποτα. Αλλά και πάλι αυτό είναι μια ιστορία μυθοπλασίας. Αυτό που κρατάω είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ωραία παραγωγή με εξαιρετικούς συντελεστές, με τους οποίους χαίρομαι που συνεργάζομαι.

G.: Τη φετινή σεζόν παίζεις και στην τηλεόραση και στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Θα έλεγες ότι είναι η χρονιά σου;
ΑΝ.Π.: Οχι, μωρέ. Και σίγουρα δεν μπορώ να το πω αυτό πριν τελειώσει η χρονιά. Αυτό που θέλω είναι να κάνω δουλειές για τις οποίες χαίρομαι και στις οποίες περνώ ωραία. Φέτος ευτυχώς αυτό ισχύει.

G.: Η ταινία στην οποία παίζεις, η «Βαλίτσα», προβάλλεται τώρα στις αίθουσες. Πώς θα την περιέγραφες σε κάποιον που δεν την έχει δει ακόμα;
ΑΝ.Π.: Είναι μια αστυνομική κομεντί-περιπέτεια που μου έδωσε έναν αέρα φρέσκο. Μου άρεσε πολύ η συνεργασία με τα κορίτσια. Ειχαμε μια χημεία που συνεχιζόταν κι όταν έκλειναν οι κάμερες και χαίρομαι που ο σκηνοθέτης μας, ο Δημήτρης Παπαθανάσης, κατάφερε να την αποτυπώσει και στην ταινία. Θεωρώ ότι είναι πολύ ευχάριστη και περνάει και κάποια μηνύματα που θα καταλάβουν όσοι τη δουν. Αυτό που στην ουσία διαπραγματεύεται είναι το γνωστό «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Η ηρωίδα μου λέγεται Αλίκη, και αυτή, και την αγάπησα πολύ, ίσως έχω κάτι με αυτό το όνομα. Θέλει πολύ να είναι αυτόνομη, έχει ένα συγκρότημα, τους Alice and the bunnies, αλλά αρνείται να πάει σε δισκογραφική, θέλει να τα καταφέρει μόνη της, ούτε βοήθεια από τους γονείς της δέχεται. Είναι ο τσαμπουκάς της παρέας.

G.: Είναι λίγο πιο κοντά σε σένα αυτός ο ρόλος;
ΑΝ.Π.: Ναι, αρκετά.

G.: Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σε ρωτήσω: γιατί οι φίλοι σου σε αποκαλούν «Τάσο»;
ΑΝ.Π.: Πού το ξέρεις αυτό; (γέλια) Μάλλον επειδή είμαι πολύ χαλαρή, μιλάω και φέρομαι αφιλτράριστα, δεν κάνω τους «καθωσπρεπισμούς» που υποτίθεται ότι ταιριάζουν στο γυναικείο φύλο, δεν έχω την εκλεπτυσμένη γυναικεία συμπεριφορά. Για να σου το πω αλλιώς, πώς είμαι στη φωτογράφηση; Καμία σχέση. (γέλια) Μου αρέσει όμως να το βλέπω αυτό σε άλλες γυναίκες, ειδικά αν τους βγαίνει φυσικά. Τα παρατηρώ αυτά τα πράγματα.

G.: Γενικά παρατηρείς τους ανθρώπους;
ΑΝ.Π.: Ναι, πολύ. Πάντα το έκανα αυτό και όχι μόνο επειδή είμαι ηθοποιός. Μου βγαίνει αβίαστα. Και μετά «κλέβω» ό,τι μου αρέσει για τους ρόλους μου: κινήσεις, συμπεριφορές και κυρίως βλέμματα.

G.: Είσαι συμφιλιωμένη με την εικόνα σου στην οθόνη;
ΑΝ.Π.: Την πρώτη φορά αιφνιδιάστηκα. Και τώρα ακόμη, κυρίως στις πρεμιέρες, στέκομαι λίγο πιο πίσω, κυρίως από συστολή.

G.: Εχεις ανασφάλειες;
ΑΝ.Π.: Και ως ηθοποιός και ως άνθρωπος. Αν πέτυχα αυτό που ήθελα, αν μου βγήκε αυτός ο ρόλος. Εχω προσπεράσει πια τους χαρακτηρισμούς «καλός» και «κακός». Το ότι σε έναν ηθοποιό μπορεί να μη βγήκε ένας ρόλος δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλός. Και με την εξωτερική εμφάνιση έχω ανασφάλειες, με τη γνώμη που σχηματίζουν οι άλλοι για μένα, αν τώρα στην κουβέντα μας είπα κάτι που σε πείραξε. Υπεραναλύω τα πράγματα και με κουράζω πολύ. (γέλια)

G.: Δεν έχεις μάθει ακόμα ότι δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους;
ΑΝ.Π.: Μα, το ξέρω αυτό και δεν σκοπεύω να αλλάξω για κανέναν αν δεν του αρέσω όπως είμαι. Το είχα προσπαθήσει στο παρελθόν: να είμαι πιο ήσυχη, να μην είμαι τόσο εξωστρεφής, να μένω λίγο πιο πίσω. Δεν τα κατάφερνα όμως και πιεζόμουν. Δεν ήμουν εγώ. Οπότε, ναι, σε όποιον αρέσω…

G.: Αυτόν τον καιρό κάνεις πρόβες για την παράσταση «Εγκλημα στον Νείλο». Είχες διαβάσει ποτέ Αγκαθα Κρίστι;
ΑΝ.Π.: Οχι, ποτέ. Απλά διάβασα το κείμενο, μου άρεσε ο ρόλος που μου δόθηκε, η Ζακλίν, και ήθελα πολύ να δουλέψω με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη που το σκηνοθετεί και με όλους τους ηθοποιούς που παίζουν.

G.: Τι μπορείς να μου πεις για τη Ζακλίν;
ΑΝ.Π.: Τι μπορώ να σου πω χωρίς να προδώσω την παράσταση; Οχι, παιδιά, θα έρθετε να τη δείτε. (γέλια) Δεν είναι όπως στο βιβλίο της Κρίστι, είναι θεατρική διασκευή του Κεν Λούντβιχ.

G.: Σου αρέσει να παίζεις στο θέατρο;
ΑΝ.Π.: Πολύ. Μου αρέσει η επαφή με τον κόσμο, η ενέργεια που ανταλλάσσουμε. Πολλοί ηθοποιοί το λένε αυτό και είναι αλήθεια. Αυτό που συμβαίνει με την ενέργεια είναι θαυμάσιο. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή δεν μπορώ να μη νιώσω τον παλμό των ηθοποιών και του κοινού να συγχρονίζεται - και κάθε φορά είναι διαφορετικό.

G.: Τι σε κάνει ευτυχισμένη;
ΑΝ.Π.: Στιγμές με κάνουν ευτυχισμένη. Το να περάσω χρόνο με τους ανθρώπους μου. Το να βλέπω τα νέα παιδιά να διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον, όπως συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη, είναι κάτι που με γεμίζει ελπίδα. Και η ελπίδα είναι μια μορφή ευτυχίας. Ομως η ευτυχία δεν είναι χειροπιαστή. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο όλα αυτά που συμβάλλουν στην ηρεμία της ψυχής σου.

G.: Και την έχεις αυτή την ηρεμία;
ΑΝ.Π.: Οχι ακόμα. (γέλια) Εχω πολύ δρόμο μπροστά μου. Αυτή η δουλειά είναι πολύ αγχωτική και εγώ ως άνθρωπος είμαι πολύ αγχώδης. Δεν ξέρω αν μεγαλώνοντας αυτό το άγχος μπορεί να καταλαγιάσει.

G.: Εχεις όμως τρόπους για να χαλαρώνεις;
ΑΝ.Π.: Ναι. Πίνοντας ένα ποτήρι κρασί το βράδυ, χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Οδηγώντας και ακούγοντας μουσική, χωρίς να έχω συγκεκριμένο προορισμό. Και με το να ονειρεύομαι, να ταξιδεύω με το μυαλό μου σε μέρη και καταστάσεις. Κι αυτό, το να ονειρεύομαι, δεν σταματάει ευτυχώς ποτέ.