Μπίλι Κρίσταλ για τον Ρομπ Ράινερ: Ακόμα πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να του τηλεφωνήσει μετά τη δολοφονία του

Για τη δυσκολία να διαχειριστεί την απώλεια του στενού του φίλου, Ρομπ Ράινερ, ο οποίος δολοφονήθηκε μαζί με τη σύζυγό του, Μισέλ, μίλησε ο Μπίλι Κρίσταλ, αποκαλύπτοντας ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται αυθόρμητα να του τηλεφωνήσει για να μοιραστεί μαζί του όσα συμβαίνουν στη ζωή του.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό PEOPLE, ο 78χρονος ηθοποιός περιέγραψε μια τέτοια στιγμή, όταν ολοκλήρωσε την πρώτη πρόβα της νέας του θεατρικής παράστασης, με τίτλο «860», στο Imperial Theatre της Νέας Υόρκης.
«Συμβαίνει πολύ συχνά. Κάναμε την πρώτη δοκιμαστική παρουσίαση της παράστασης σε αυτή τη σκηνή και ένιωθα υπέροχα. Έτρεξα επάνω, στο καμαρίνι, και η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον Ρομπ», δήλωσε.

Ο Κρίσταλ παραδέχτηκε ότι δεν γνωρίζει αν θα ήθελε να σταματήσουν αυτές οι αυθόρμητες σκέψεις ή αν, αντίθετα, προτιμά να συνεχίσει να αισθάνεται με αυτόν τον τρόπο την παρουσία του φίλου του. Ο Ράινερ, άλλωστε, ήταν από τους ανθρώπους που τον είχαν ενθαρρύνει να δημιουργήσει τη νέα παράσταση, η οποία βασίζεται στις προσωπικές του εμπειρίες και στις απώλειες που σημάδεψαν τη ζωή του.

Μάλιστα, ο σκηνοθέτης ήταν εκείνος που τον βοήθησε να επιλέξει τον τίτλο του έργου. «Του είχα μιλήσει για αυτό που ετοίμαζα και με ρώτησε πώς θα το ονόμαζα. Του ανέφερα διάφορους τίτλους και μου είπε: "Νομίζω 860. Αυτός είναι. Μου αρέσει πάρα πολύ". Επομένως, με αυτόν τον τρόπο εξακολουθεί να είναι δίπλα μου. Τι άλλο να πω;», εξομολογήθηκε.

Η γνωριμία με τον Ρομπ Ράινερ και η φιλία μιας ζωής

Ο Μπίλι Κρίσταλ αναφέρθηκε και στη γνωριμία του με τον Ρομπ Ράινερ, η οποία έγινε πριν από πολλές δεκαετίες, όταν ο ίδιος έκανε τα πρώτα του βήματα ως κωμικός.

«Υπάρχουν πολλά θέματα στην παράσταση που σχετίζονται με την τύχη και τη μοίρα. Όταν ήμουν νέος κωμικός, πήγα στην Καλιφόρνια και κατέληξα στο Comedy Store. Έκανα μια εικοσάλεπτη εμφάνιση. Έτυχε να βρίσκεται στο κοινό ο Νόρμαν Λίαρ. Ήρθε και μου συστήθηκε λέγοντας απλώς: "Γεια, είμαι ο Νόρμαν Λίαρ"», θυμήθηκε.

Δύο εβδομάδες αργότερα, δέχτηκε τηλεφώνημα με την πρόταση να υποδυθεί τον καλύτερο φίλο του Ρομπ Ράινερ σε ένα επεισόδιο της σειράς «All in the Family». «Ο Νόρμαν ήθελε να υποδυθώ τον καλύτερο φίλο του Ρομπ και μου είπε ότι πίστευε πως θα ταιριάζαμε πολύ καλά μαζί», ανέφερε.

Η πρώτη εντύπωσή του από τον Ράινερ ήταν εκείνη ενός ψηλού άνδρα που είχε τον έλεγχο των πραγμάτων. Αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο, ωστόσο, ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε έναν νεοφερμένο συνάδελφο. «Με κοίταξε και με ρώτησε: "Μπίλι, τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε σε αυτό το σημείο;". Από την πρώτη στιγμή με έκανε να αισθανθώ ότι συμμετείχα ισότιμα. Πολλές φορές δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε σοβαρό ύφος από τα γέλια. Από εκείνη την πρώτη εβδομάδα ήξερα ότι αυτή η σχέση θα κρατούσε για πάντα. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το περιγράψεις. Και αυτό κάνει την απώλεια ακόμη πιο βαθιά».

Ο ηθοποιός μίλησε επίσης για την επίδραση που είχαν στη ζωή και την καριέρα του ο πατέρας του Ρομπ, Καρλ Ράινερ, και ο κωμικός Μελ Μπρουκς. «Ο Καρλ με δίδαξε πώς να κάνω ένα βήμα πίσω και να αφήνω κάποιον άλλον να είναι αστείος, αλλά και πώς να γίνω μέντορας. Το σπίτι του ήταν πάντα ανοιχτό για νέους κωμικούς», σημείωσε.

Θυμήθηκε ακόμη τη στενή φιλία του Καρλ Ράινερ με τον Μελ Μπρουκς, με τον οποίο εξακολουθεί να επικοινωνεί τακτικά. «Το πιο συγκινητικό ήταν ότι ο Καρλ και ο Μελ δειπνούσαν μαζί κάθε βράδυ και έβλεπαν μια ταινία. Συνήθως τους έπαιρνε ο ύπνος και έπρεπε να ξαναδούν την ίδια ταινία το επόμενο βράδυ. Κάποτε ρώτησα τον Μελ τι ταινίες βλέπουν και μου απάντησε: "Είδαμε το Bourne Identity και ακόμη δεν ξέρω ποια είναι η ταυτότητά του, γιατί αποκοιμήθηκα. Ποιος είναι αυτός ο τύπος;"».

Η καταστροφή του σπιτιού του από τις πυρκαγιές στο Λος Άντζελες

Πέρα από την απώλεια του Ρομπ Ράινερ, ο Μπίλι Κρίσταλ αναφέρθηκε και σε ένα ακόμη γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του: την καταστροφή του οικογενειακού του σπιτιού στο Πασίφικ Παλισέιντς, κατά τη διάρκεια των μεγάλων πυρκαγιών του Ιανουαρίου του 2025. Το σπίτι, το οποίο είχε χτιστεί τη δεκαετία του 1930, είχε αγοραστεί από τον ηθοποιό και τη σύζυγό του το 1979. Εκεί μεγάλωσαν τις δύο κόρες τους, την Τζένι και τη Λίντσεϊ, και έζησαν επί 46 χρόνια.

Μία εβδομάδα μετά την καταστροφή, ο Κρίσταλ επέστρεψε στην περιοχή μαζί με την οικογένειά του και αντίκρισε όσα είχαν απομείνει από την κατοικία. «Το μόνο που έβλεπες ήταν οι σκελετοί των δέντρων και οι καμινάδες που δεν είχαν καταρρεύσει, αντικείμενα που τα παρέσερνε ο αέρας στους δρόμους και κανέναν άνθρωπο τριγύρω», περιέγραψε.

«Ήταν σαν επεισόδιο του "The Walking Dead", σαν να είχε περάσει κάτι από εκεί και να τα είχε εξαφανίσει όλα». Ο ηθοποιός θυμήθηκε επίσης την ημέρα που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του, στις 7 Ιανουαρίου 2025.
«Ξυπνήσαμε νωρίς από ελικόπτερα που πετούσαν χαμηλά και στη συνέχεια από πολλά πυροσβεστικά οχήματα και σειρήνες. Υπήρχε ήδη πολύς καπνός στον ουρανό. Ανοίξαμε την τηλεόραση και βλέπαμε φίλους μας να εγκαταλείπουν τα αυτοκίνητά τους και να τρέχουν για να σωθούν. Τότε συνειδητοποιήσαμε πραγματικά τι συνέβαινε».

Όταν ήχησε η προειδοποίηση εκκένωσης, ο ίδιος και η σύζυγός του πήραν μαζί τους μερικά από τα πιο πολύτιμα προσωπικά τους αντικείμενα. «Πήραμε άλμπουμ με φωτογραφίες, το άλμπουμ του γάμου μας και φωτογραφίες από τους γάμους των γονιών μας. Αυτά είχαμε μαζί μας και τα ρούχα που φορούσαμε. Πιστεύαμε ότι θα επιστρέφαμε την επόμενη ημέρα».

Το ζευγάρι κατέφυγε στο σπίτι της κόρης του, Τζένι, από όπου παρακολουθούσε τις εξελίξεις μέσω των καμερών ασφαλείας. «Το μόνο που βλέπαμε στις κάμερες ήταν σπίθες να πετούν παντού. Μετά οι κάμερες σταμάτησαν να λειτουργούν και αρχίσαμε να παρακολουθούμε την τηλεοπτική κάλυψη από το Παλισέιντς. Έβλεπες τη ζωή που είχες εκεί επί 46 χρόνια να εξαφανίζεται. Τα καταστήματα, τα μέρη όπου έτρωγες, το φαρμακείο από το οποίο έπαιρνες τις συνταγές σου. Όλα χάνονταν».

Η φωτιά πλησίαζε ολοένα περισσότερο την κατοικία του, μέχρι που ο ίδιος κατάλαβε ότι οι πιθανότητες να σωθεί ήταν ελάχιστες. «Κάποια στιγμή η φωτιά είχε φτάσει λίγα τετράγωνα από το σπίτι. Και τότε, κατά κάποιον τρόπο, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει σωτηρία», είπε.

Το επόμενο πρωί, ένας γείτονας τηλεφώνησε στην οικογένεια για να τους ενημερώσει ότι το σπίτι είχε καταστραφεί. «Εξακολουθούσαμε να μη γνωρίζουμε τι είχε συμβεί, πέρα από το ότι είχε αναπτυχθεί η Εθνοφρουρά στην περιοχή και όλα έμοιαζαν με εμπόλεμη ζώνη. Τότε μας τηλεφώνησε ένας γείτονας, ο οποίος έκλαιγε υστερικά, και μας είπε: "Χάθηκε"».

Η πέτρα που βρήκε μέσα στα ερείπια και η λέξη που τον σημάδεψε

Όταν η οικογένεια επέστρεψε στο κατεστραμμένο σπίτι, η κόρη του, Λίντσεϊ, εντόπισε ανάμεσα στα αποκαΐδια μια πέτρα από τον κήπο, η οποία είχε παραμείνει ανέπαφη. Πάνω της ήταν χαραγμένη μία λέξη: «Γέλιο».

Για τον Μπίλι Κρίσταλ, η ανακάλυψη αυτή είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς του θύμισε τον τρόπο με τον οποίο είχε αντιμετωπίσει την απώλεια του πατέρα του, όταν ήταν μόλις 15 ετών. «Ήμουν 15 ετών, ζούσα με μια μητέρα που πενθούσε και την έβλεπα, στα 49 της, να προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Η δική μου δουλειά ήταν να την κάνω να γελάει. Αυτή η λέξη ήταν που έκανε δυνατή τη ζωή μου. Γι' αυτό, όταν ήταν το πρώτο πράγμα που βρήκαμε μέσα στα ερείπια, σκέφτηκα ότι θα είμαστε εντάξει».

Η εμπειρία της καταστροφής αποτέλεσε την αφετηρία για τη δημιουργία της νέας του παράστασης «860», με τον τίτλο να παραπέμπει στον αριθμό της διεύθυνσης του σπιτιού που έχασε. Ο Κρίσταλ εξήγησε ότι η συγγραφή του έργου, στο οποίο συμπεριέλαβε μερικές από τις πιο αστείες στιγμές της προσωπικής και επαγγελματικής του ζωής, τον βοήθησε να αντιμετωπίσει όσα είχε βιώσει. «Δεν ήταν απλώς ότι σκέφτηκα να μετατρέψω όσα συνέβησαν σε θεατρική παράσταση. Όχι. Η ίδια η διαδικασία με βοηθούσε να επουλωθούν οι πληγές μου», ανέφερε.

Ο ηθοποιός είχε ασχοληθεί και στο παρελθόν με την εμπειρία μιας βαθιάς προσωπικής απώλειας, μέσα από την παράσταση «700 Sundays», για την οποία τιμήθηκε με βραβείο Tony. Σε εκείνο το έργο αφηγούνταν τα παιδικά του χρόνια στο Λονγκ Άιλαντ και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του από καρδιακή προσβολή.

«Ο πόνος εκείνων των γεγονότων ήταν πια κάπως πιο μακρινός. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ακόμη νωπό και εξακολουθεί να με επηρεάζει», παραδέχτηκε.

«Η θλίψη έκανε τη ζωή μου να τρέχει πιο γρήγορα»

Μιλώντας για όσα έχει βιώσει τα τελευταία χρόνια, ο Κρίσταλ εξήγησε ότι οι απώλειες τον ανάγκασαν να επανεξετάσει την αντίληψή του για τον χρόνο και τις προτεραιότητες της ζωής. Στη νέα του παράσταση χρησιμοποιεί τη φράση «Η θλίψη επιτάχυνε τη ζωή μου», την οποία ανέλυσε στη συνέντευξή του.

«Αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα του χρόνου και αρχίζεις να τον μετράς. Μισώ τον όρο "bucket list", τη λίστα με όσα θέλεις να κάνεις πριν πεθάνεις, γιατί προϋποθέτει ότι πλησιάζει το τέλος σου. Αλλά συνειδητοποιείς ότι οι επιλογές σου αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Πώς συνεχίζεις να αγαπάς; Πώς παραμένεις αισιόδοξος;».

Για τον ίδιο, η αισιοδοξία εξακολουθεί να συνδέεται με τη λέξη που βρέθηκε χαραγμένη στην πέτρα του κατεστραμμένου σπιτιού του. «Είναι δύσκολο να παραμένεις αισιόδοξος, βλέποντας όσα συμβαίνουν στον κόσμο. Εκεί έξω επικρατεί τρέλα. Αλλά πρέπει να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που σε αγαπούν και νοιάζονται για σένα και για τους οποίους νοιάζεσαι κι εσύ. Και, όπως θα έλεγε ο Μελ Μπρουκς, μην τρως ποτέ τηγανητά».

Ο Κρίσταλ αποκάλυψε ότι έχει πάρει την πέτρα μαζί του στη Νέα Υόρκη, χαρακτηρίζοντάς την προσωπικό του φυλαχτό. Ο ίδιος και η οικογένειά του σχεδιάζουν να ξαναχτίσουν την κατοικία τους στο ίδιο οικόπεδο. «Δεν πρόκειται μόνο για το σπίτι μας. Είναι μια ιστορία για την ανθεκτικότητα, την οικογένεια, το γέλιο, την αγάπη, τη στήριξη, το πώς συνεχίζεις μπροστά, πώς αντιμετωπίζεις πράγματα που ποτέ δεν φανταζόσουν ότι θα μπορούσαν να συμβούν και πώς τελικά συμφιλιώνεσαι με αυτά. Και μετά πώς μετατρέπεις όλη αυτή την εμπειρία σε κάτι όμορφο, που το νιώθω κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή», τόνισε.