Άννα Κουρουπού: Αν δεν είχα τη μάνα μου, δεν θα υπήρχα τώρα - Δεν φοβάμαι πια για μένα, φοβάμαι για τη νέα γενιά

Ζεστή φωνή, γεμάτη ψυχή και ένας λόγος καυστικός, έξω από τα δόντια. Η Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, καλλιτέχνιδα και μια από τις πιο συνεπείς φωνές του τρανς ακτιβισμού στην Ελλάδα, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή. Λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης Vagina Hood, μιλάει στο protothema.gr για τη νέα της καλλιτεχνική εμπειρία, τα στερεότυπα που αντέχουν και την ορατότητα που «κοντράρει» την εποχή της.

Χωρίς φίλτρα, ξεκαθαρίζει: «Αν έχει ταλέντο και ικανότητες ένα τρανς άτομο, γιατί να μην έχει την ευκαιρία; Αυτό ζητάμε, την ευκαιρία. Δώσε μου τη, και αν δεν είμαι καλή, να κάτσω στο καβούκι μου».

Πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στην παράσταση Vagina Hood;
Με πλησίασε η Ζέτα Δούκα, γιατί θέλανε η παράσταση να είναι συμπεριληπτική. Να συμμετέχει ένα τρανς άτομο αλλά δεν θέλανε να πάρουν μια cis γυναίκα η οποία θα παρίστανε την τρανς γυναίκα. Θέλανε κάτι πιο αυθεντικό. Μου έκανε την πρόταση η κ. Δούκα και μου άρεσε πάρα πολύ γιατί είναι ένα κείμενο που αφορά σχεδόν όλη μου τη ζωή. Οι θηλυκότητες περνάμε από την πατριαρχία γενικώς. Το κείμενο με συγκίνησε πολύ. Έχει πολύ χιούμορ και πολλή αλήθεια. Είπα χωρίς δεύτερη σκέψη ναι. Εξάλλου, δεν έρχεται κάθε μέρα μια τέτοια πρόταση.

Θα μας συστήσετε την Αναστασία που υποδύεστε στην παράσταση;
Είμαι λοιπόν, η Αναστασία, η baby sitter του παιδιού της Μαριάνθης, που την υποδύεται η Ζέτα Δούκα η οποία έχει βαρύ πρόγραμμα λόγω της δουλειάς της, εργάζεται ως δημοσιογράφος. Ο σύζυγός της έχει κάποιες αντιρρήσεις που έχω προσληφθεί ως baby sitter του παιδιού τους επειδή είμαι τρανς και εκείνη προσπαθεί να με επιβάλλει. 

Δεν δείχνουμε το παρελθόν της Αναστασίας καθόλου, δεν έχει νόημα. Σημασία έχει ότι βρέθηκε ένας άνθρωπος που την εμπιστεύθηκε. Είναι ένας αρκετά καταλυτικός ρόλος που λύνει πολλές απορίες. Υποτίθεται ότι γνωριστήκαμε σε μια ΜΚΟ όταν ήρθε να πάρει συνέντευξη από κάποια παιδιά. Είχε μαζί της το παιδί της και εκείνο με πήρε αγκαλιά και γαλήνεψε. Έτσι, αποφάσισε να με προσλάβει ως baby sitter.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Θέατρο Online (@theatro.online)

Τα παιδιά έχουν αλάνθαστο ένστικτο. Έτσι δεν λένε;
Σωστό, έτσι είναι όντως. Ένα παιδί βλέπει και τα θετικά και τα αρνητικά. Βλέπει αμέσως την αλήθεια επειδή δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις. Έχουν αθώο μυαλό.

Μέσα από τη συμμετοχή σας στην παράσταση, τι νιώθετε ότι κερδίζει η τρανς κοινότητα;
Εκτός του προφανούς, την ορατότητα η οποία παίζει μεγάλο ρόλο στην σημερινή εποχή. Ειδικά με την άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού που καταγράφεται παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας. Βέβαια, η ορατότητα έχει και ένα αντίκρισμα αρνητικό, με την έννοια «όσο φαίνεσαι, τόσο θέλουν να σε αφανίσουν».

Δεύτερον, είχα την τύχη να με αφήσουν να γράψω εγώ το δικό μου κείμενο γιατί είναι αρκετά βιωματικό. Οπότε στην ουσία, ο μονόλογος που κάνω στην παράσταση αφορά εμένα. Είναι όμως κείμενο το οποίο αφορά κάθε τρανς άτομο γιατί έχω βάλει και γενικότητες που αφορά το φάσμα των τρανς εκτός φυσικά στο σημείο που αναφέρομαι στην μητέρα μου, που είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.

Είναι μία αναφορά στο πώς η κοινωνία βλέπει την τρανς κοινότητα, πώς αντιδρά μία τρανς γυναίκα όταν έχει σύμμαχους όπως η Αναστασία που έχει τη Ζέτα Δούκα που πάει κόντρα ακόμα και στον σύζυγό της και με προσέλαβε ως baby sitter. Γιατί, μην ξεχνάμε πως είναι λεπτό το θέμα που αφορά στο παιδί.

Η ομάδα της παράστασης με έχει αγκαλιάσει και υπάρχει σύμπνοια να καταφέρουμε ό,τι έχουμε βάλει στο μυαλό μας από την αρχή, από πέρυσι που ξεκίνησε αυτό το θεατρικό ταξίδι. Φέτος, η παράσταση εμπλουτίστηκε και είναι πολύ πιο διαδραστική, ερχόμαστε πολύ πιο κοντά με τον κόσμο.

«Όταν ένα παιδί δεν έχει σπουδές, δεν έχει κριτήρια, δεν έχει εφόδια για να εργαστεί ή δεν έχει την ευκαιρία, τι θα κάνει;»

Αναφερθήκατε στη μητέρα σας και πως στην παράσταση αναφέρεστε σε εκείνη…
Η μητέρα μου με στήριξε πάρα πολύ. Όταν έγραψα την αυτοβιογραφία μου «Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου μαμά;», το 2011, το έγραψα για τη μαμά μου στην ουσία. Με την έννοια πως έστω και μία μητέρα να έχει αυτό το μεγαλείο της μαμάς μου, να το πάρει, να το ζηλέψει, να το δουλέψει, να το κάνει κι αυτή, να στηρίξει το παιδί της, εγώ θα είμαι ευτυχισμένη. Και ευτυχώς πολλές μητέρες είδανε μέσα στα μάτια της μαμάς μου τον εαυτό τους και φέρθηκαν ανάλογα. Είναι πολύ συγκινητικό. Δεν λέω ότι ξεκίνησε μόνο από μένα. Πλέον υπάρχουν και συλλογικότητες με γονείς τρανς ανθρώπων, το οποίο είναι πάρα πολύ ελπιδοφόρο και πάρα πολύ σωστό. Αν ο γονιός δεν είναι δίπλα στο παιδί ή το διώξει ή φύγει από μόνο του γιατί δεν αντέχει ένα συναισθηματικά κακοποιητικό περιβάλλον, δυστυχώς δεν θα έχει καλό τέλος. Είναι νόμος. Ένα παιδί, όταν βρεθεί μόνο του στο δρόμο, μόνο εκμετάλλευση μπορεί να υποστεί. Γίνεται ευάλωτο και είναι έκθετο σε οποιονδήποτε κίνδυνο, είτε ναρκωτικά, είτε σεξουαλικές επαφές χωρίς επιθυμία, είτε σεξεργασία. Όταν ένα παιδί δεν έχει σπουδές, δεν έχει κριτήρια, δεν έχει εφόδια για να εργαστεί ή δεν έχει την ευκαιρία, τι θα κάνει;

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Αννα Κουρουπού (@annakouroupou)

Στην Ελλάδα του 2026 υπάρχουν ευκαιρίες για τα τρανς άτομα;
Ναι, και το λέω με μεγάλη χαρά. Υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες, όχι αυτές που θα έπρεπε σε ισονομία με όλους τους ανθρώπους αλλά σίγουρα δεν είναι όπως ήταν πριν από 10-15 χρόνια. Βλέπω παιδιά που σπουδάζουν και αυτό εμένα με συγκινεί πάρα πολύ γιατί πάντα ήθελα να σπουδάσω, αλλά δεν μπορούσα λόγω μπούλινγκ και καθηγητών και άλλων συνθηκών. Εξάλλου, μιλάμε για άλλες εποχές, πολύ πιο σκληρές, χωρίς ίντερνετ, χωρίς πληροφορία. Τώρα τα παιδιά σπουδάζουν και βρίσκουν πιο εύκολο δουλειά. Όχι, όπως θα θέλανε. Εγώ, σαν Άννα, δεν θέλω επειδή ένα άτομο είναι τρανς να βρίσκει οπουδήποτε δουλειά και να είναι όλες οι πόρτες ανοιχτές. Όχι! Αν υπάρχουν τα skills όμως να έχουν ίσες ευκαιρίες. Αυτό είναι σημαντικό.

Αναφερθήκατε στην άνοδο της ακροδεξιάς. Σας προβληματίζει αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο;
Φεύγουμε από τη λέξη «προβληματισμός». Είναι από τις λίγες φορές της ζωής μου, που λέω πως κάτι με φοβίζει πραγματικά, και όχι σε προσωπικό επίπεδο. Εγώ έχω στοχοποιηθεί αρκετά και τώρα σίγουρα θα ξανασυμβεί με τον λόγο που έχω. Αλλά για μένα, ειλικρινά, δεν με νοιάζει γιατί έχω ζήσει και έχω δει θηρία απέναντί μου. Ήμουν πάντα σε επιφυλακή. Είναι τρόπος ζωής αυτό. Περισσότερο, με ενδιαφέρει για τη νέα γενιά.

Πώς μπορεί να επιβιώσει ένας άνθρωπος αν είναι συνέχεια σε επιφυλακή και κοιτάει πίσω του όλη την ώρα;
Θέλει πολλή δύναμη, πείσμα και κουράγιο. Και δυστυχώς όσα παιδιά βρίσκονται κάποια στιγμή σε μια αδύναμη στιγμή, βλέπουμε τι συμβαίνει. Είτε αυτοχειρίες, είτε γίνονται έρμαια επιτήδειων. Το οποίο έχει συμβεί και σε μένα. Δεν το παίζω έξυπνη. Απλά, πλέον είμαι κάποιας ηλικίας, έχω δει κάποια πράγματα και γι’ αυτό μιλάω πολύ έντονα, καυστικά ή με θυμό κάποιες φορές. Μπας και αφυπνιστούν τα νέα παιδιά γιατί από τους άλλους δεν περιμένω κάτι. Προτιμώ να λέω σε ένα παιδί πώς να προστατευτεί παρά σε κάποιον να μην κάνει κακό γιατί οι νουθεσίες δεν πιάνουν.

Η πατριαρχία και η εκκλησία είναι η αρχή του κακού. Αν οι γονείς δασκάλευαν καλύτερα τα αγόρια τους δεν θα είχαμε αυτήν την κατάσταση. Δεν μπορείς να λες μόνο σε μια κοπέλα πώς να φέρεται. Πρέπει να πεις και στο αγόρι πώς να φέρεται.

Μην ξεχνάμε πως και οι άνδρες είναι θύματα της πατριαρχίας. Τους έχουν φορέσει έναν ρόλο που είναι αναγκασμένοι να ακολουθούν για όλη τους τη ζωή. Μπορεί κάποιοι να το γουστάρουν και να βαυκαλίζονται αλλά δεν είναι όλοι οι άνδρες έτσι.
Όταν ακούς έναν γονιό να λέει «προτιμώ το παιδί μου να είναι δολοφόνος παρά π…ης», τι να πεις;

Υπάρχει γύρω μας τεράστια τοξικότητα την οποία σε έναν βαθμό έχω βρει τρόπους να την καταπολεμώ και να αδιαφορώ αλλά και πάλι. Δεν το παίζω μαγκάκι. Και κρίσεις πανικού έχω υποστεί και στο νοσοκομείο έχω πάει από διάφορες επιθέσεις που έχω δεχθεί. Γιατί, το τραύμα, δεν φεύγει και ξυπνάει με τις κακοποιητικές συμπεριφορές. Ίσως να ακουστεί βαρύ, αλλά θεωρώ χρέος μου να μην κάνω πίσω. Δεν μπορώ να μην μιλάω.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Vaginahood (@vagina_hood)

Είστε μια από τις πιο δυνατές φωνές της τρανς κοινότητας…
Δεν έχουν μείνει και πολλές δυστυχώς. Κάνω αυτό που νιώθω ότι πρέπει να κάνω. Γι’ αυτό είπα πριν και τη λέξη χρέος. Πρόσφατα έγραψα ένα κείμενο σχετικά με τι θα έλεγα σε ένα τρανς παιδί, και αυτόματα αυτό μου βγήκε. Να του δώσω συμβουλές πώς να προστατευτεί και όχι πώς να κρυφτεί.

«Τα νέα παιδιά ζουν πιο ελεύθερα, είναι συγκινητικό και συγκλονιστικό»

Κυριαρχεί ακόμα ο φόβος στα τρανς άτομα;
Όχι τόσο πολύ. Τα νέα παιδιά ζουν λίγο πιο ελεύθερα γιατί δεν έχουν βιώσει τόσο πολύ ευτυχώς- τόσο έντονες κακοποιήσεις. Είναι πιο θρασύτατα –και καλά κάνουν. Θέλει λίγο προσοχή όμως γιατί αγριεύει το πράγμα. Βλέπω, νέα τρανς παιδιά που ζουν μια κανονική ζωή, με ή χωρίς εισαγωγικά, και μου φαίνεται τόσο περίεργο, γλυκό και υπέροχο. Δηλαδή, το να μην είναι αναγκασμένα να αναφέρονται σε μια συζήτηση για σεξεργασία και πελάτες. Είναι συγκινητικό και ταυτόχρονα συγκλονιστικό.
Εμείς τότε, δεν είχαμε άλλους δρόμους τότε. Εγώ όταν πήγα θέατρο στα 22 μου, νόμιζα ότι πήγα στο διάστημα!

Τώρα κάνουν πιο νορμάλ ζωή και πολύ το χαίρομαι. Απλά λίγο προσοχή. Δεν θα πω να μην προκαλούν. Είμαι η τελευταία που μπορεί να πει κάτι τέτοιο. Θέλει προσοχή γιατί είναι επικίνδυνες εποχές.

Ευτυχώς υπάρχουν –και το κατάλαβα τα τελευταία χρόνια- άνθρωποι που μας αγαπούν. Και αυτό το κατάλαβα τα τελευταία χρόνια. Είναι ελπιδοφόρο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος. Επίσης, τώρα δημιουργήσαμε και το σωματείο με τη Βανέσα Βενέτη, την Transgender Greece που υπερασπίζεται τα trans δικαιώματα. Έχουμε πάρει πιστοποίηση από το κράτος και είμαστε στη διαδικασία του να βρούμε εθελοντές και να κάνουμε ότι χρειάζεται ώστε να έχουμε δυναμική παρουσία. Αλλιώς λειτουργεί μια συλλογικότητα και αλλιώς μια ατομικότητα. Δεν σε παίρνουν το ίδιο σοβαρά όταν μιλάς μόνος σου. Για μένα όλα αυτά είναι του φαίνεσαι, αλλά έπρεπε να γίνει. Υπάρχει ένα τεράστιο κενό στην τρανς υπεράσπιση αλλά και στην ΛΟΑΤΚΙ, ειδικά στην Ελλάδα. Κατακτήθηκαν δύο τρία πραγματάκια, λειψά και αυτά, και εφησυχάστηκαν οι περισσότεροι.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Αννα Κουρουπού (@annakouroupou)

«Είναι άδικο να κυνηγιέσαι ή να δολοφονείσαι επειδή είσαι αυτό που είσαι»

Όλες αυτές οι κινήσεις, δεν είναι βήματα στο να γίνει η αποδοχή πραγματικότητα;
Λανθασμένη αποδοχή. Βλέπουμε ότι πολύ εύκολα ό,τι έχει κατακτηθεί μπορεί να αποσυρθεί. Το βλέπουμε και στην Αμερική όπου ο Τράμπ έχει αφαιρέσει σχεδόν όλα τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων. Θεωρώ πως μία φωνή πιο επίσημη είναι αναγκαία. Ό,τι καταφέρουμε φυσικά γιατί ένα σωματείο πόση δύναμη μπορεί να έχει μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα που έρχεται. Πρέπει όμως να υπάρχει μια φωνή αντίστασης.

Όταν πρωτοβγήκε το facebook και έκανα το coming out, άφηνα τα σχόλια μου ανοιχτά στο προφίλ μου. Τότε με ρωτούσαν: «Μα γιατί αφήνεις τα σχόλια και σε βρίζουν;». Μα, αν δεν το δεί ο άλλος, πως θα καταλάβει ότι όντως τρώμε κακοποίηση για αυτό που είμαστε και για τίποτα άλλο.

Είναι άδικο να κυνηγιέσαι ή να δολοφονείσαι επειδή είσαι αυτό που είσαι. Χωρίς να έχεις πειράξει κανέναν.

Φυσικά, εννοείται πως αν ένας τρανς άνθρωπος κάνει μία παρανομία καλώς να πάει φυλακή. Αλλά να δολοφονείται κάποιος επειδή είναι τρανς, είναι άλλο. Πέρυσι καταγράφηκαν 385 δολοφονίες τρανς ατόμων παγκοσμίως. Δολοφονήθηκαν μόνο και μόνο για την ταυτότητά τους. Υπάρχουν χώρες που δεν δηλώνουν ότι είναι τρανς το άτομο που έχει δολοφονηθεί για να μην θεωρηθεί το κράτος ρατσιστικό.

Ποιο είναι το πιο συνηθισμένο στερεότυπο που συναντάτε ακόμα και σήμερα;
Η προκατάληψη για την σεξεργασία και πως μια τρανς μπορεί να κάνει μόνο αυτό. Που έχει μια βάση, γιατί ήταν μια πραγματικότητα στο παρελθόν, αλλά δεν ήταν επιθυμία μας. Αυτό είναι μια μεγάλη πληγή στην κοινότητα. Αυτόματα ένας άνθρωπος που είναι έξω από όλο αυτό, μόλις ακούσει τρανς, θα σκεφτεί κατευθείαν την πορνεία.

Ευτυχώς, τώρα τα νέα παιδιά έχουν κι άλλες επιλογές. Πολλά σπουδάζουν και σε λίγα χρόνια θα μπορούν να εργαστούν σε πανεπιστήμια, σε σχολεία, σε οτιδήποτε. Είναι πολύ ενθαρρυντικό.

Μακάρι να υπάρχουν και περισσότερες επιλογές γιατί οι ικανότητες υπάρχουν. Θα προσπαθήσουμε και μέσω του σωματείου να ξαναβγεί το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ με το οποίο καταστηματάρχες χρηματοδοτούνται από το κράτος αν προσλάβουν κάποιο τρανς άτομο. Αυτό το πρόγραμμα υπήρχε δύο χρόνια πριν και σταμάτησε.  Δεν το χρησιμοποίησε κανείς. Μόνο ένα άτομο! Εκεί όμως φταίμε εμείς γιατί δεν το κάναμε ευρέως γνωστό.

Συνεχίζετε να ασχολείστε με την αναπαλαίωση επίπλων που είχατε ξεκινήσει μέσα στην καραντίνα;
Ναι. Δεν το διαφημίζω πια αρκετά. Αλλά ασχολούμαι, ναι. Και μάλιστα όχι μόνο με τις αναπαλαιώσεις. Κάνω διάφορα πράγματα. Φτιάχνω και καινούργια υλικά. Μ' αρέσει να δημιουργώ. Η τέχνη είναι αγχολυτικό και δημιουργικό. Φτιάχνω και πίνακες, κοσμήματα, φωτιστικά. Ό,τι μπορείς να φανταστείς!

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Vaginahood (@vagina_hood)

Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σας που είπατε «τώρα αναπνέω ελεύθερα»;
Από τότε που έβγαλα το βιβλίο και έκανα το coming out. Γιατί μέχρι τότε αναγκαζόμουν να λέω συνεχώς ψέματα και ντρεπόμουν κυρίως για την εργασία. Και για το άλλο αλλά αυτό είναι μεγάλη συζήτηση. Με δυο λόγια, πριν το ’90, που ήρθε η πληροφορία, ο κόσμος δεν καταλάβαινε τι είναι trans. Ειδικά αν ήσουν λίγο πιο θηλυκιά, δεν καταλάβαινε ο άλλος τι είσαι. Τότε, αν μια σχέση πήγαινε πιο σοβαρά, έπρεπε να ειπωθεί η αλήθεια γιατί αυτός άνθρωπος μπορεί να έκανε σχέδια για οικογένεια. Μέχρι τότε, δεν ήξεραν τι είναι trans. Μετά ήρθε η πληροφορία, εμφανίστηκε και η Τζένη Χειλουδάκη. Μια τόσο ωραία γυναίκα με τόσο σωστά ελληνικά που έδωσε άθελά της μεγάλο boostάρισμα στην τρανς κοινότητα. Ακτιβισμό επίσης κάνει και η Μαριλού που έχεις τις «Κούκλες» και ο κόσμος μαθαίνει το drag show. Δίνει εργασία σε trans άτομα.

Τι συμβουλή σας έχει δώσει η μητέρα σας και δεν την έχετε προδώσει ποτέ;
Να μην την βγάλω από τη ζωή μου! Γυναίκα που ούτε δημοτικό δεν είχε βγάλει και όταν μιλήσαμε πρώτη φορά μου είπε αυτό το πράγμα. «Σε παρακαλώ μη με βγάλεις από τη ζωή σου». Μεγαλύτερο boostάρισμα δεν θα μπορούσα να έχω. Ήξερα ότι στα άσχημα θα πάω στην αγκαλιά της και θα γιατρευτώ κάπως.

«Χωράμε παντού: Η ορατότητα, οι ταμπέλες και η διεκδίκηση της ίσης ευκαιρίας»

Ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχετε κάνει στην μικρή Άννα και το συνειδητοποιήσατε μεγαλώνοντας;
Που έγινα Άννα! Εκείνη την εποχή δεν ήξερα τι είναι τρανς αλλά το άφησα και πήγε μόνο του. Δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή. Είναι υπέροχο να είναι γεμάτη η ζωή σου. Το μέσα σου να ταιριάζει με το έξω σου. Είναι όνειρο να βρεις τον εαυτό σου.
Έτυχε και είδα ένα περιοδικό με τρανς καλλονές σε καλλιστεία και αναρωτήθηκα αν γίνεται αυτό και ένιωσε ότι αυτό είμαι. Έψαξα να δω τι είναι, έμαθα και ένιωσα ότι εκεί ανήκω. Ήμουν γύρω στα 15. Μέχρι τότε θεωρούσα ότι ήμουν γκέι.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Αννα Κουρουπού (@annakouroupou)

Έχετε κάνει πολλή δουλειά με τον εαυτό σας…
Πολλή δουλειά! Βέβαια, έφαγα και τις σφαλιάρες μου! Νόμιζα ότι ήμουν και η πρώτη και πως επειδή έκανα την επέμβαση, ένιωθα πως μόνο εγώ υπάρχω. Έπεσα στη λούμπα λόγω της σεξεργασίας, να βλέπω όλο τον κόσμο ως χρήμα και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. Κάθισα και το δούλεψα. Είδα πτυχές του εαυτού μου που δεν μου άρεσαν και τις δούλεψα. Είπα μέσα μου πως «η μάνα σου και ο πατέρας σου δεν σε έμαθε έτσι!». Χτυπήθηκα κάτω πολύ άσχημα για να καταλάβω τα λάθη μου. Με σιχάθηκα και το δούλεψα πολύ ώστε να το δω καθαρά ως μια δουλειά και τίποτα άλλο.

Έχετε γράψει ένα πολύ συγκινητικό κείμενο για τον πατέρα σας…
Ήταν ένας άνθρωπος πολύ γλυκός και ήρεμος. Σχεδόν διάφανος. Ήταν τόσο καλός. Όταν έμαθε για μένα, στενοχωρήθηκε, φοβήθηκε αλλά δεν εναντιώθηκε. Τις ανησυχίες του έλεγε στη μαμά μου για μένα. Ένιωσα την αγάπη του. Δεν ένιωσα ποτέ ότι δεν με ήθελαν κοντά τους. Ούτε από τα αδέρφια μου. Είχα μητριαρχική οικογένεια. Ίσως και αυτό να μου έδωσε τεράστια δύναμη. Η μαμά κανόνιζε τα πάντα. Ίσως από εκεί να πήρα και αυτή τη δυναμική. Όπως και η αδερφή μου. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μας. Για μένα αυτό είναι γονιός. Να είναι πάντα δίπλα στα παιδιά τους.

Ποιο μήνυμα θα δίνατε σε μια τρανς γυναίκα;
Είμαι κατά των συμβουλών γενικά γιατί κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Γενικότερα όμως θα της έλεγα: Μη σκύψεις ποτέ το κεφάλι. Κι αν κάποια στιγμή σε αναγκάσουν να το κάνεις, μη ντραπείς. Δες το σαν τρόπαιο. Γιατί εσύ θα ξέρεις γιατί το χαμήλωσες. Ο άλλος θα νομίζει πως νίκησε. Εσύ θα ξέρεις ότι απλώς διάλεξες τη στρατηγική μιας μάχης. Αυτό είναι η μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες. Η ζωή ένας αιώνιος κουραστικός πόλεμος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Vaginahood (@vagina_hood)

Το Vagina Hood περιγράφεται ως ένα μπαρ που για να μπει κάποιος πρέπει να αφήσει απ’ έξω τις ταμπέλες. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να κυκλοφορήσει ένα άτομο χωρίς προκαταλήψεις και ταμπέλες;
Πολύ δύσκολο γιατί δεν σε αφήνουν οι άλλοι να το κάνεις. Ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Μια κοινωνία, που και εμείς εκεί ανήκουμε, όλοι μέρη της είμαστε. Η πλειοψηφία, οι άλλοι, δυστυχώς είναι πιο πολλοί. Η διαφορετικότητα, αν χρησιμοποιούμε ακόμα αυτή τη λέξη, πάντα θα βρίσκει, μέτωπα και αντιδράσεις. Δεν είναι κακό. Αρκεί να μην κινδυνεύει η ζωή σου.

Ποιο είναι το πιο σημαντικό μήνυμα της παράστασης για εσάς;
Περνάει πάρα πολλά μηνύματα και θεωρώ πως ένα βαθύ νόημα πρέπει να ειπωθεί με μια ελαφρότητα ώστε να είναι εύπεπτο. Το μήνυμα που περνάει είναι ότι χωράμε παντού. Ορατότητα. Όπως λέω και στο μονόλογό μου, πάντα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε θέλουν και δυστυχώς χρησιμοποιούν ό,τι εργαλείο μπορούν για να το καταφέρουν αλλά εγώ ευτυχώς είχα μια μάνα που με χωρούσε παντού και με έβλεπε πάντα. Αν σώθηκα, ήταν γιατί είχα αυτή τη μάνα. Αν δεν την είχα, δεν θα υπήρχα τώρα...  Αν έχει ταλέντο και ικανότητες ένα τρανς άτομο γιατί να μην έχει την ευκαιρία; Αυτό ζητάμε την ευκαιρία. Δώσε μου την ευκαιρία, και αν δεν είμαι καλή, να κάτσω στο καβούκι μου.


Το VaginaHood επιστρέφει από τις 16 Οκτωβρίου στο Shamone Club