«Πονούσε όλο μου το σώμα»: Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος που κολύμπησε από την Ελλάδα στην Ιταλία μιλάει στο Gala - Τα ρεκόρ Guinness και η σκληρή προετοιμασία

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος δεν είναι απλώς ένας ακόμη υπεραθλητής αντοχής, είναι ο Ελληνας που έχει βάλει το όνομά του σε δύο ξεχωριστά Ρεκόρ Γκίνες.

Το 2021 κατάφερε να κολυμπήσει αδιάκοπα 358,2 χλμ. μέσα σε επτά ημέρες μπαίνοντας για πρώτη φορά στο βιβλίο των Παγκόσμιων Ρεκόρ Γκίνες.

Το 2025 μπήκε για δεύτερη φορά, πραγματοποιώντας παγκόσμιο ρεκόρ 48 συνεχόμενων ωρών κολύμβησης σε 50άρα πισίνα, καλύπτοντας 151 χλμ. Λίγο νωρίτερα, το ίδιο καλοκαίρι, είχε ολοκληρώσει το μεγαλύτερο τρίαθλο που έχει γίνει ποτέ: 750 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη έως το Ακρωτήριο Ταίναρο, συνδυάζοντας κολύμβηση, ποδήλατο και τρέξιμο. Φέτος, στις αρχές Σεπτεμβρίου, κατέγραψε νέο επίτευγμα, καθώς έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ολοκλήρωσε με επιτυχία την κολυμβητική διαδρομή από την Ελλάδα έως την Ιταλία.

Ο 43χρονος αθλητής ξεκίνησε από τους Οθωνούς, το δυτικότερο σημείο της χώρας, και έφτασε στη Σάντα Μαρία ντι Λέουκα της νότιας Ιταλίας, καλύπτοντας 91,6 χλμ. σε 31 ώρες και 50 λεπτά αδιάκοπης κολύμβησης.

Μου λέει ότι από μικρός θαύμαζε τους ανθρώπους που έβαζαν οι ίδιοι τα όριά τους. Οπως ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής που είχε στα 13 του: ο πρωταθλητής ποδηλασίας Κανέλος Κανελλόπουλος, ο οποίος το 1988 κατάφερε το ιστορικό Ρεκόρ Γκίνες που παραμένει ακατάρριπτο: διένυσε την απόσταση Κρήτη - Σαντορίνη, τη μεγαλύτερη πτήση που πραγματοποιήθηκε ποτέ με αεροσκάφος κινούμενο αποκλειστικά με τη μυϊκή δύναμη του ανθρώπου, με το πεταλοκίνητο Daedalus 88 του MIT.

GALA: Ο σπόρος του υπεραθλητή μπορούμε να πούμε ότι φυτεύθηκε από το παράδειγμα του καθηγητή σου Κανέλου Κανελλόπουλου;
ΣΠΥΡΟΣ ΧΡΥΣΙΚΟΠΟΥΛΟΣ: Χαίρομαι που ξεκινάμε με έναν άνθρωπο που θαυμάζω τόσο πολύ. Δεν ξέρω αν μπήκε στο υποσυνείδητό μου, ποτέ δεν το κατάλαβα. Γιατί όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν πολύ μικρός και στο σπίτι της γιαγιάς μου είδα ένα βιβλίο Record Guinness του 1992 που είχε και τον Κανέλο Κανελόπουλο. Και έπειτα από λίγα χρόνια, στην Α’ Γυμνασίου, είχα την τιμή να τον έχω καθηγητή. Οπότε νομίζω ότι όλα αυτά συντελέστηκαν σταδιακά στο υποσυνείδητο. Το λέω έτσι γιατί ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος που έλεγα: «Α, έκανε αυτός κάτι, θα το κάνω κι εγώ».

Ανέκαθεν χάραζα τον δικό μου δρόμο, αλλά πάντα εμπνεόμουν από διάφορα επιτεύγματα συνανθρώπων μου. Δεν ξέρω αν ήταν στις μεγάλες αποστάσεις, σίγουρα όμως ήταν στο κομμάτι του Record Guinness. Χάρη σε αυτόν είπα τότε: «Μακάρι να κάνω κι εγώ κάτι που να αξίζει να μπει στα Guinness». Το κομμάτι των υπεραποστάσεων, τώρα, νομίζω ότι αυτό με βρήκε.

G.: Tι εννοείς;
Σπ.ΧΡ.: Από μικρός κατάλαβα ότι με τραβούσαν οι μεγάλες αποστάσεις. Οταν πηγαίναμε για ποδήλατο έξω το καλοκαίρι με τα παιδιά, ήθελα πάντα να φύγω, να καλύψω μια μεγαλύτερη απόσταση. Οταν, δε, κολυμπούσα, με ένοιαζε να διανύσω πάλι τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση. Πηγαίναμε στο γήπεδο και το μόνο που με ένοιαζε ήταν να ξεκινήσω να κάνω γύρους, μεγάλες αποστάσεις. Γύρω στα 13 μου, ενώ έκανα προπόνηση στην πισίνα ως αθλούμενος κολυμβητής, μου μπήκε η ιδέα ότι κάποια στιγμή εγώ σε αυτήν την πισίνα θα κάνω 24 ώρες. Ετσι, σιγά-σιγά άρχισε να χτίζεται όλο αυτό. Το άλλο στοιχείο που με συγκινούσε ήταν η γεωγραφία. Εβλεπα, για παράδειγμα, το Καστελόριζο να το βάζουν σε ένα κουτάκι προκειμένου να φαίνεται πιο κοντά στην Ελλάδα και το μυαλό μου ταξίδευε σε αυτά τα ακριτικά μέρη μας. Ετσι μου μπήκε η ιδέα να κάνω το Ρόδος - Καστελόριζο κολυμπώντας.

G.: Και πώς σου ήρθε το να διασχίσεις την απόσταση μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας κολυμπώντας;
Σπ.ΧΡ.: Οπως ήθελα να αναδείξω τα ακριτικά νησιά, το ίδιο θέλησα να κάνω και με τα Διαπόντια, όπως είναι οι Οθωνοί και το Μαθράκι. Οπότε τι εγχείρημα μου μένει να κάνω στους Οθωνούς, πέρα από το να διασχίσω το πέρασμα του Οτράντο και να φτάσω στην Ιταλία;

G.: Ποια ήταν η τελευταία σκέψη που έκανες πριν βουτήξεις στους Οθωνούς;
Σπ.ΧΡ.: Ενιωθα 100% έτοιμος. Βούτηξα από το λιμάνι, άλλαξα όμως κάποια πράγματα από την προηγούμενη φορά. Το 2024 είχα επιχειρήσει να κολυμπήσω από την Ελλάδα στην Ιταλία ξεκινώντας από την παραλία των Ξυλοσερμών. Το εγχείρημα εκείνο δυστυχώς δεν βγήκε, καθώς για πολλές ώρες κολυμπούσα μέσα σε ένα κοπάδι από τσούχτρες, οι οποίες με τσιμπούσαν ακατάπαυστα και παρότι άντεχα, αναγκάστηκα να σταματήσω την προσπάθεια όταν τα τσιμπήματα μου προκάλεσαν στομαχικές διαταραχές.

G.: Φέτος πώς κύλησε η προσπάθεια;
Σπ.ΧΡ.: Πήρα σαν δύναμη όλη αυτήν την προηγούμενη αποτυχημένη προσπάθεια, προσπαθούσα να είμαι όσο πιο συγκεντρωμένος γίνεται και άλλαξα το σημείο εκκίνησης στους Οθωνούς και το σημείο τερματισμού στην Ιταλία - η Σάντα Μαρία Ντι Λέουκα είναι 5 χλμ. πιο μακριά. Είχα δει την πρόβλεψη καιρού και αποφάσισα να ξεκινήσω με πολύ δύσκολες συνθήκες, με 5-6 μποφόρ, έτσι ώστε όταν θα ερχόταν η κούραση τη δεύτερη μέρα, να έχει πέσει ο καιρός. Και έτσι έγινε. Ευτυχώς μου έκανε ο Θεός το χατίρι και στα τελευταία χιλιόμετρα είχα πολύ καλό καιρό.

G.: Τι προετοιμασία προηγήθηκε για να νιώσεις «100% έτοιμος»;
Σπ.ΧΡ.: Είχα απομονωθεί, δεν χρησιμοποιούσα social media γύρω στις δύο εβδομάδες πριν. Την τελευταία εβδομάδα μιλούσα στο τηλέφωνο μόνο με 2-3 άτομα της ομάδας μου στο εγχείρημα. Προσπαθούσα να προετοιμαστώ πνευματικά. Σωματικά, να πω ότι δεν βρισκόμουν εκεί όπου ήθελα. Ούτε τα χιλιόμετρα που είχα στόχο έφτασα στην προετοιμασία αλλά και δύο μήνες πριν είχα κάνει το μεγαλύτερο τρίαθλο που έχει γίνει ποτέ: από τη Θεσσαλονίκη μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο, συνολικά 750 χλμ. Κολύμπησα αρχικά από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Κατερίνη 50 χλμ., συνέχισα με ποδήλατο από την Κατερίνη μέχρι το Ναύπλιο 500 χλμ. και τέλος έτρεξα από το Ναύπλιο μέχρι τον φάρο του Ταίναρου, 200 χλμ. Οπότε μετά πήρε αρκετό καιρό η ανάρρωση, δούλευα κιόλας και είχα πολύ λίγο χρόνο να προετοιμαστώ.

G.: Τι δουλειά κάνεις;
Σπ.ΧΡ.: Είμαι προπονητής κολύμβησης, αλλά τα καλοκαίρια εργάζομαι και ως καπετάνιος σκίπερ. Στην ουσία πήγαινα τουρίστες με το φουσκωτό από την Πάργα στους Παξούς και τους Αντίπαξους. Ενώ ζω στην Αθήνα, αυτό το καλοκαίρι επέλεξα να είμαι στην Πάργα, ώστε να βρίσκομαι πιο κοντά στον στόχο μου.

G.: Τι σε έκανε μετά την αποτυχία να ορίσεις μεγαλύτερη διαδρομή κατά 5 χλμ. στη δεύτερη απόπειρά σου;
Σπ.ΧΡ.: Ηξερα ότι μπορώ να παραμείνω μεγάλα διαστήματα μέσα στο νερό, οπότε δεν με φόβιζε να προσθέσω μερικές ώρες παραπάνω. Και εν τω μεταξύ, είχα μπει για δεύτερη φορά στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, το 2025: κάλυψα 151 χλμ. σε 48 ώρες συνεχούς κολύμβησης σε 50άρα πισίνα στο ΟΑΚΑ. Οπότε δεν επρόκειτο να σκεφτώ «θα πάω στην πιο σύντομη διαδρομή επειδή απέτυχα την προηγούμενη φορά».

G.: Ποια σκέψη σε έκανε να συνεχίσεις όταν έλεγες «δεν μπορώ άλλο»;
Σπ.ΧΡ.: Δεν υπήρχε κάποια στιγμή που να είπα «δεν μπορώ άλλο». Αλλά ήμουν αρκετά στεναχωρημένος γιατί είχα αρχίσει να έχω πόνους και διάφορες δυσκολίες πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι περίμενα. Πόνους αρχικά στους ώμους και μετά σχεδόν σε όλο το σώμα: πονάς στον κορμό σου, στα χέρια σου, στα πόδια σου, στο κεφάλι σου εντείνεται η πίεση από το σκουφάκι, όλα πονάνε, ακόμα και το στόμα, πολύ, από το αλάτι. Αλλά έχω την εμπειρία, ήξερα να το διαχειριστώ όλο και να παραμείνω συγκεντρωμένος συνεχίζοντας να κολυμπάω.